Rozmowa · Podżegaczka Ruby

„Niepotrzebne ci to...”

„Nie, już nie. To spotkanie mogło skończyć się dla mnie nieciekawie, gdybyście nie wpakowali się prosto w 25 pasm ultrawysokich częstotliwości”.

„Dobrze... W takim razie mam inne pytania...”

„Taa? Co tam?”

„Skoro go nie zabiłaś... to po co się ukrywać?”

„Pojawiłeś się w mieście. Nie zamierzałam czekać, aż weźmie mnie w obroty cholerny agent La Puty Madre”.

A więc to bała się powiedzieć Titusowi. Ten gliniarz, ten gliniarz...

Ten dziwny, jakby odległy strach jest teraz znacznie bliżej. To strach przed samym sobą.

„Jak to... agent La Puty Madre?”

„Tak – to ty” – stwierdza, przyglądając ci się ze zmieszaniem. „Wszyscy mówią, że jesteś jego peonem. Jego »ludzkim otwieraczem do puszek«”.

Wśród nagłego i ostrego bólu głowy słyszysz porucznika mamroczącego coś do siebie.

Przez szum docierają do twojej świadomości jego słowa: „jebana mać” i „dlaczego ja?”.

Nagle jest wyjątkowo źle. Jakby pękła ci jakaś żyła.

„Gówno prawda, próbujesz...” (Skrzyw się groteskowo). „...mnie zwieść. Nikt tak nie mówi”.

„A właśnie, że mówią. Gliny, kryminaliści... Niby dlaczego siedzę w tej norze z tym cholernym promieniem śmierci, czekając na ciebie?”

Skoro wie o tobie to, musi też znać twoje prawdziwe imię.

„Nie jestem niczyim... agentem. Nie wiem nawet, kim jest ten La Puta Madre!”

„Taa, jasne. Nie wiesz”.

„Może... porozmawiajmy o czym innym”.

„Mogłabyś... powiedzieć coś więcej?”

„Jestem pewna, że La Puta Madre sam ci wkrótce wszystko wyjaśni”.

Mężczyzna w białym garniturze przechodzi przez ogród nasadzony w glebie, którą niegdyś pokrywał asfalt – w dzielnicy odciętej od reszty miasta mrocznymi budynkami.

Mija kolejne rzędy maków, z których większość zdążyła już przekwitnąć. Rozgląda się, po czym z westchnieniem spogląda w niebo.

Wyciąga nóż i przykuca przy krańcu jednego z klombów. Nacina bardzo delikatnie strąk, z którego zaczyna wyciekać mleczny sok. Ponownie ogarnia cię ból...

„Dobrze, mam inne pytania”.

„Taa... Kolejne pytania”.

„Coś ty w ogóle zrobiła... temu Madre?”

„Wiesz, co zrobiłam. Zrobiłam go w chuja” – milknie na chwilę. „No i mam teraz w swojej kryjówce Harry'ego Otwieracza Puszek. Jebany Titus...”

Wydawało mi się, że jesteśmy umówieni – myśli. To się nie miało wydarzyć.

Nie zmieni tak łatwo zdania. Wciąż uważa cię za zagrożenie.

Zaraz, jedna sprawa. Może to detal, ale... Powiedziała, że pojawiłeś się w mieście. Ale sam czy z kimś? Ona może coś wiedzieć...

„Powinienem na pewno wiedzieć... ale straciłem ostatnio pamięć”.

„Taa, jasne”.

Nie wierzy ci.

„La Puta Madre... Słyszałem o nim... Jest niebezpieczny. Prawda?”

„To ma być żart czy groźba? Pewnie to i to”.

„Nie, to było poważne pytanie!”

„Tak, oczywiście. Zaczęłaś się już... bać?”

„Ciebie? Nie, nieszczególnie”.

„Wybacz mi... Wiem, że powinienem wiedzieć... o tym, ale straciłem ostatnio pamięć”.

„Powiedz mi, jak mam na imię. Jeśli wiesz o mnie... coś takiego, to musisz... znać też moje imię”.

„Jesteś Harry Du Bois” – odpowiada szybko. „Skorumpowany skurwiel w spodniach disco i śmiesznym krawacie. Agent La Puty Madre”.

Czy ktoś coś wspomniał o pojebanym krawacie? To PIERDOLENIE. Jesteś zbyt SZURNIĘTY, żebyś był skorumpowany.

A więc zna twoje imię. Ale to nie znaczy jeszcze, że bierzesz w łapę. Przestępcy co i rusz wymyślają straszne historyjki o policjantach.

To wszystko znaczy co najwyżej tyle, że jesteś skuteczny. Przestępcy cię znają i się ciebie boją.

No nie wiem... Dla mnie to dość przekonujące.

Nie pozwól, żeby cię nastraszyła. Pewnie wymyśliła sobie to imię przed chwilą.

Nie, nie, to nie może być prawda. Nie jesteś Harry Du Bois. Zapomnij, że to usłyszałeś. Nie czas się teraz tym zajmować.

„Tak, kurwa, jestem agentem La Puty Madre... Lepiej puść mnie wolno”.

„Nie. W tej chwili ograniczę moją uprzejmość wobec La Puty Madre do powstrzymania się przed posłaniem ci kulki w łeb”.

„Jacy wszyscy? Skąd o tym wiesz?”

„Wszyscy w Jamrock. Gliny, kryminaliści... Niby dlaczego siedzę w tej norze z tym cholernym promieniem śmierci, czekając na ciebie?”

Napełnia cię strach. Zły strach. Przed samym sobą.

„Nie zniosę tego dłużej. Odejdź już”. (Nie próbuj zniszczyć kompresora).

„Cieszę się, że mogłam pomóc” – odrzuca wyzywająco głowę i wyłącza maszynę. „Powodzenia, panowie – Revachol daje w kość”.

Kobieta przebiega obok ciebie i znika w mroku wypełniającym tunel.

„Biorąc wszystko pod uwagę...” – stwierdza, wciąż odczuwając ból – „...mogło pójść gorzej”.

„Zaraz... A nie powinniśmy jej ścigać?”

„Nie, nie sądzę, aby to ona go zabiła... Jej sprawą zajmie się ktoś inny”.

I tak już na to za późno. Przepadła.