Rozmowa · Podżegaczka Ruby

„Co teraz?” (Zakończ).

„Teraz musimy wymyślić naprawdę dobrą wymówkę na to... dlaczego weszliśmy prosto w tę pułapkę. To nie będzie dobrze wyglądało w raporcie” – rozgląda się wokoło, po czym wskazuje w głąb jaskini.

„Jej namiot! Może coś w nim znajdziemy”.

„Jej namiot! Może coś w nim znajdziemy”.

Zniszcz maszynę.

Udało ci się. Kompresor leży zniszczony na boku. W twojej głowie zapada cisza. Wciąż boli jak jasna cholera, ale...

„Jesteś aresztowana!”

Rzuca okiem na maszynę, oceniając uszkodzenia. Jej dłoń drży.

„Pieprzyć to” – wkłada lufę trzymanej broni w swoje usta.

Przekonaj ją, żeby odłożyła broń.

Jest naprawdę zdesperowana. Myśli, że nie ma żadnej innej opcji. Musisz jej dać te inne opcje.

Jakie opcje?

Dobrze wiesz.

„Chciałbym móc puścić cię wolno, ale muszę przestrzegać procedur”.

Wciska spust, nie czekając na to, aż skończysz zdanie.

Przyglądasz się, jak mózg spływa po jej neonowych włosach.

„Dobrze, dobrze”. (Opanuj się). „To co robimy?” (Przejdź dalej).

„Trzeba tu posprzątać” – rozgląda się wokół. „Może minąć kilka dni, zanim ekipa koronera pojawi się tu po jej zwłoki. Musimy je gdzieś przenieść...”

Mruży oczy, wpatrując się w ciemność. „Tamten namiot...”

Mruży oczy, wpatrując się w ciemność. „Tamten namiot...”

„Zabiła się. Nie zdołałem jej odwieść”.

„Poruczniku gefrajterze Du Bois” – wygłasza oficjalnym tonem. „Panuj nad emocjami. Wykonaliśmy nasze zadanie. To nie jest najgorsze, co wydarzy się podczas tego śledztwa... Możesz mi wierzyć. Nie pozwól, by cię to złamało”.

Tego już cofnąć się nie da. Pozostanie z tobą na zawsze – w koszmarach.

„Detektywie” – wygłasza oficjalnym tonem. „Panuj nad emocjami. Wykonaliśmy nasze zadanie*. To nie jest najgorsze, co przydarzy się nam podczas tego śledztwa, możesz mi wierzyć... Nie pozwól, by cię to złamało”.

„To... To nasza wina”.

„Jesteśmy policjantami. Wszystko jest naszą winą, jeśli pozwolimy, by tak było...” – stwierdza i rozgląda się wokoło.

Wbrew temu, co mówi, porucznik z trudem zachowuje spokój. Nie utrudniaj mu tego jeszcze bardziej.

„Co my właśnie zrobiliśmy?”

„To, co do nas należy. Poszło nam naprawdę źle. I musimy to teraz posprzątać”.

Ona nie żyje. Jak on może być taki... zimny?

To jest właśnie słuszne postępowanie. Posprzątać, zachować chłodną głowę.

„Boże...”

„Szlag” – porucznik stoi bez ruchu i przygląda się krwi tworzącej na piasku kałużę.

Weź się w garść. On też potrzebuje teraz twojego wsparcia.

„Mam dość. Nie będę tego więcej robił”. (Zakończ).

„W porządku... Powiedziałeś to. Czasem człowiek musi to powiedzieć na głos. I powiedziałeś to” – stwierdza miarowym tonem. „Teraz musimy tu posprzątać”.

Będziesz potrzebował oceanu gorzały, żeby zatopić to wspomnienie.

„Nie. Mam dość. Nie jestem już policjantem”. [Skończ z tym na dobre].

Może zdołam ją jeszcze odwieść od tego zamiaru?

Właśnie tak możesz ją odwieść. To jedyny scenariusz, w którym zachowuje życie.

„Proszę”. (Podnieś ręce). „Po prostu odejdź”.

Wpatruje się w ciebie nieruchoma z lufą w ustach i oczami wypełnionymi mroczną determinacją. Nagle coś się w niej zmienia.

Wdzięczność. Wątpliwość. Wciąż jest gotowa to zrobić...

Rozluźnia mięśnie szyi i ramion, a chwyt, którym trzyma broń, staje się mniej kurczowy.

„Nie musisz tego robić. Nie jesteś w potrzasku. Puszczam cię wolno”.

„Dzień cudów...” – stwierdza, wpatrując się w ciebie i wyjmując broń ze swoich ust. Po chwili jej wzrok wędruje ku tunelowi za tobą. „Skorzystam z tej okazji”.

Kobieta przebiega obok ciebie, mija porucznika i znika w mroku wypełniającym tunel.

„Dobra decyzja...” – stwierdza porucznik, wciąż chwiejąc się na nogach.

„Zrobiłem, co mogłem”.

„Też bym tak postąpił...” – odpowiada, z trudem łapiąc dech. „Gdybym nie był obezwładniony...”

Nie wytrzymał tego tak dobrze jak ty. Złości go to, ale po chwili przestaje się przejmować.

„A jeśli właśnie puściliśmy wolno morderczynię?”

„Mam przeczucie... że to nie ona zabiła” – rozgląda się wokół, po czym wskazuje na tył jaskini. „Jej namiot. Powinniśmy go przeszukać”.

„Mam przeczucie... że to nie ona zabiła” – rozgląda się wokół, po czym wskazuje na tył jaskini. „Jej namiot. Powinniśmy go przeszukać”.

„Myślę, że nie ona to zrobiła”.

„Jej namiot. Powinniśmy go przeszukać” – stwierdza, wskazując na tył jaskini.

„Jej namiot. Powinniśmy go przeszukać” – stwierdza, wskazując na tył jaskini.

„Myślę, że to zrobiła. Ale... nie chciałem, żeby zginęła”.

„Naprawdę? Takie... odniosłeś wrażenie? Ja jestem pewny, że ona tego nie zrobiła” – rozgląda się wokół, po czym wskazuje na tył jaskini. „Jej namiot. Powinniśmy go przeszukać”.

„Naprawdę? Takie... odniosłeś wrażenie? Ja jestem pewny, że ona tego nie zrobiła” – rozgląda się wokół, po czym wskazuje na tył jaskini. „Jej namiot. Powinniśmy go przeszukać”.