Rozmowa · Podżegaczka Ruby

„Jakim bunkrze?”

„Komunistycznej kryjówce tam, wcześniej...”

„Nic mi o tym nie wiadomo. Nie widziałam nikogo, odkąd się tu urządziłam. Ale na pewno nie jestem pierwszą osobą, która się...” – jej głos rozpływa się w białym szumie. Masz wrażenie, że za chwilę dostaniesz wylewu.

Hhhhhhszszszsz.… L'Iramburde: gwiazdy i słońce. 24 stopnie Celsjusza...

Musisz działać szybko. Robi się niedobrze.

Tylko spokojnie. Oddychaj. Kiedy ból mija, jest trochę lepiej...

„Po prostu bunkier. Byłaś tam?”

„Po prostu... miejsce, w którym zatrzymywali się towarzysze. Rewolucyjny bunkier”.

„Czy kiedy pojawiłem się w mieście... ktoś ze mną był?”

„Taa... Towarzyszył ci twój oddział śmierci. Co się z nimi właściwie stało?”

„Kto był w tym... oddziale?”

„Na pewno nie ten chuderlak” – stwierdza, wskazując skinieniem głowy porucznika. „Towarzyszyło ci dwóch facetów i kobieta. Faceci wyglądali na przypakowanych. Babeczka też była niczego sobie”.

„Co jeszcze możesz... mi powiedzieć...”

„Jeden z facetów, blondyn, wydawał się weselszy. Drugi był za to jakiś ponury... A kobieta... Tylko ona była w mundurze. Wszyscy mieli przy sobie broń”.

Mruży oczy. „Brzmi znajomo, co nie?”

Nie mam pojęcia, kim są ci ludzie. Kompletnie.

Funkcjonariusz satelicki Vicquemare spogląda ponuro za okno, po czym odstawia kawę i odwraca się do funkcjonariusz patrolowej Minot. „Możemy wynająć pokój tutaj, w Whirling, albo wrócić na dzisiaj do domu”.

„Wracajmy do domu, Jean. Nic się dzisiaj nie wydarzy” – odpowiada cicho. Jean zdejmuje swoją blond perukę, mówiąc: „Zadzwoń do Heidelstama. Podwiezie nas”.

„Tak, zgadza się, tylko cię... sprawdzałem. Są na zewnątrz, czekają z bronią w ręku”.

„Miałam do czynienia z gorszymi zbirami” – stwierdza, wzruszając ramionami.

Nie miała. Nigdy dotąd nie mierzyła się z trójką uzbrojonych ludzi. I ci uwierzyła.

„Nie... To mi nic nie mówi”.

„No cóż, świetnie się rozmawiało, naprawdę. Ale chyba już się pożegnam”.

Mówi poważnie. Jeśli chcesz działać, musisz się spieszyć.

„Chyba ich znam. Są w Martinaise...”

Hhhhhszszszsz.… zamek tarciowy gotowy. Zzzzzzz... Celice, nie zostawiaj mnie tu, proszę!

„Fantastycznie. Na mnie już czas... Jak już sobie pójdę, będziesz mógł poszukać swoich przyjaciół... No chyba że masz do mnie jakieś ważne pytania”.

„To wszystko... dziękuję”.

„Ja... nie wiem, co się z nimi stało”.

„Jasne, że wiesz. Pewnie czekają na zewnątrz” – zerka w głąb tunelu za tobą. „Chyba będę musiała zaryzykować”.

Ruszy choćby i w gradzie kul, jeśli będzie musiała.

Niesie dwulufową odprzodówkę. Zachowaj ostrożność.

„Proszę, wyłącz to! Nie zniosę tego dłużej!” (Przejdź dalej).

„Jesteście dużymi chłopcami, zniesiecie to. Nie dramatyzuj tak, do cholery”.

„236189281... Jeśli szukasz materaca w dobrej cenie... NNNNNASPEEEEEEDO... 23567... 32971047302819... O, przedziwne światło, o, światło moje...”

„Niech to... szlag...” – porucznik ściska swoją głowę rękami i wykrzywia twarz.

„Cholera jasna” – nagle kobieta spogląda na ciebie i Kima ze współczuciem.

„Dobra, mogę to trochę przykręcić. Uprzedzam, że mam też pistolet” – wychodzi niechętnie z cienia. Ból maleje.

„Wszystko... pięknie, ale porozmawiajmy... o zabitym mężczyźnie”.

„Taa... Lepiej nie rozmawiajmy o tym gównie. Polowaliście na mnie, ale wpadliście w moją pułapkę. I tyle w temacie”.

A więc uważa was za myśliwych – nie gliniarzy – siebie zaś tylko za zwierzynę.

Opowiadanie ci o tej maszynie sprawia jej przyjemność. Nakłoń ją, żeby mówiła dalej, poszukaj okazji na wyrwanie się z potrzasku.

To pewnie dlatego bliźniacy usłyszeli w głowach radio. Musieli być niedaleko, kiedy przeprowadzała próbę.

Spójrz w tył, na Kima.

„Jestem tuż za tobą, oficerze” – porucznik ma zamknięte oczy i jest zgięty wpół. Wciąż żyje i oddycha.

Cierpienie, jakiego doświadcza porucznik Kitsuragi, jest gorsze od twojego, ale zaczyna on powoli dochodzić do siebie.

Powinieneś chyba sprawdzić, co z Kimem. Tak robią dobrzy partnerzy.

„Gruby Angus mówił, że masz emiter szaroty...”

„Ten chłopak naprawdę musi się nauczyć trzymać język za zębami. I to nie jest cholerny emiter szaroty. On nie emituje szaroty...”

„Widziałem twoje równania... To częstotliwość ULAN!”

„Widziałeś moje równania?” – parska. „Węszyłeś w mojej ciężarówce, tak? Spodziewałam się tego. Ale jestem odrobinę zaskoczona, że wiedziałeś, na co patrzysz...”

Nic nie mów, spróbuj zatkać uszy.

To musi być ten emiter szaroty, o którym wspominał Gruby Angus.

Wybacz, że przerywam ci ten ogłuszający ból, ale Joyce twierdziła, że da się siłą zakrzywiać wymiary za pomocą fal radiowych. To musi być jedno z urządzeń wykorzystywanych do wysyłania przez szarotę sygnałów elektromagnetycznych.

„Na pomoc, Kim! Pomóż! Mózg mi płonie!”

„Mmm...” – porucznik ściska rękami swoją głowę i wywraca oczami.

Cierpienie, jakiego doświadcza porucznik Kitsuragi, jest gorsze od twojego. Próbuje stawić mu opór, ale nie sposób stwierdzić, kiedy dojdzie do siebie.

(Przekrzycz szumy). „Jesteś aresztowana!”

„Naprawdę? Co powiesz na to?!” – obraca trzymane pokrętło.

Zalewa cię nowa fala gwałtownego szumu. Masz wrażenie, jakby eksplodowały ci naczynia krwionośne w mózgu.