Rozmowa · Podżegaczka Ruby

Nagle twoje ciało ogarnia paraliż. Agresywny biały szum wypełnia twoją czaszkę – towarzyszy mu dziwny ból, jakiego nigdy jeszcze nie czułeś. Wśród szumu słyszysz głos kobiety.

To tak, jakby naraz twoją głowę bombardowano tysiącem radiostacji. Rozróżnić w tym harmidrze jesteś jednak w stanie tylko jej słowa.

„Wiem, że nie czujecie się zbyt komfortowo. Nie ruszajcie się za dużo ani nie walczcie z tym. To tylko pogorszy sytuację” – radzi ukryta w mroku postać stojąca przy maszynie.

„Nie powiem, że cieszę się z naszego spotkania, funkcjonariuszu. Naprawdę miałam nadzieję, że się nie poznamy. Ale los chciał inaczej”.

Głos dochodzący cię zza tornada bólu nie jest złośliwy. Kobieta nie chce cię krzywdzić. Ale musi.

Nie chce cię krzywdzić? Twoje kanały słuchowe mają inne zdanie... Czekaj, nie, nawet nie kanały słuchowe. Atakowane są bezpośrednio twoje połączenia neuronowe.

Nie zatykaj ich.

Okropna decyzja. Czemu miałbyś się przed tym nie chronić? To zupełnie nowy rodzaj doświadczenia. O wiele gorszy od wszystkich poprzednich.

Zabierz pyrholidonowi wszystko, co dobre, zostaw wszystko, co złe, i zrób z tego mózgową bombę. Taką, która eksploduje bez końca. Właśnie to teraz przeżywasz.

Nie myśl o bólu – skup się na swojej pracy. Powiedz jej, że jest aresztowana.

„Mnie... też zabijesz?”

„Nie, nie zabiję cię, kurwa. Gdybym miała to w planach, to już byś nie żył. Biorąc pod uwagę okoliczności, jestem całkiem wstrzemięźliwa”.

„Używam kompresora szerokości szaroty. Ty i twój partner jesteście uwięzieni w generowanym przez niego polu”.

Ta eksplozja szumów, którą słyszysz – to częstotliwość ULAN.

Nadawana z pełną mocą przez ten emiter szaroty, o którym wspominał Gruby Angus.

„Używasz na mnie jednego z tych urządzeń do przesyłania sygnałów przez szarotę!”

„O rety, ależ ty masz mózgownicę” – stwierdza z uznaniem. „Mylisz się, ale nie całkiem...”

„Szszszszzzzzz... 136841... szszszzzzzzzz... 37891303... sssssszzzzzz... szszszszzzzz...”

Powinieneś chyba sprawdzić, co z Kimem. Nie brzmi to, jakby wszystko było z nim dobrze.

Patrz dalej na Ruby.

„Kompresor szerokości szaroty sprawia, że szarota staje się tak jakby... bardziej znośna. Wykorzystując wiele takich urządzeń, można narzucić szarocie sieć sygnału radiowego – dosłownie ścisnąć odległość”.

„Sygnały są przesyłane przez serię stacji powtórzeniowych zainstalowanych na bojach” – na chwilę milknie. „Obsługa tych stacji to niezbyt przyjemne zajęcie. Ludzie, całkiem sami w szarocie, tracą zmysły w zaledwie kilka lat”.

Zdaje się, że znała jakąś kobietę, która obsadzała jedno z tych stanowisk. Ale ci o niej nie opowie. O rany, jesteś naprawdę empatycznym funkcjonariuszem policji, skoro zdołałeś teraz odgadnąć nawet to.

„Więc to, czego teraz doświadczamy, to... skoncentrowane fale radiowe...” – stwierdza porucznik i wskazuje coś z wysiłkiem.

„Zgadza się. To przemysłowej klasy paraboloid. Służy do narzucania wymiarów czemuś, co jest ich pozbawione. Krótko mówiąc, częstotliwości wykorzystywane przez to urządzenie są... nie z tej ziemi”.

„Górny limit stanowi stacja generująca duże liczby pierwsze. Jest wykorzystywana podczas kompresji szerokości szaroty. To dlatego możecie słyszeć liczby. Być może słyszycie też – czy raczej wydaje się wam, że słyszycie – audycje lokalnych stacji radiowych”.

To pewnie dlatego bliźniacy usłyszeli w głowach radio. Musieli być niedaleko, kiedy przeprowadzała próbę.

Tkwiła tu ładny kawałek czasu, nie mając z kim porozmawiać. Zadbaj o to, żeby nie przestawała gadać, a może trafi ci się okazja, żeby się uwolnić.

„Skąd wzięłaś to ustrojstwo?”

„Sama to zbudowałam” – stwierdza, wskazując skinieniem głowy narzędzie tortur.

I jest z tego dumna. Słusznie zresztą. Coś takiego znacznie wykracza poza twoje możliwości.

„To nielegalne. Zgaduję, że to urządzenie jest chronione patentem... Ale w tej chwili to najmniejszy problem, prawda?”

„O tak. Zdecydowanie najmniejszy” – przygląda się uważnie swojemu promieniowi śmierci i uwięzionym w nim stróżom prawa.

„Czym w ogóle jest ta cholerna szarota?”

„Szarota? To koniec świata”.

„I zostanie mi to już na zawsze?”

„Nie. Gdy wyłączę kompresor, ból zniknie” – waha się. „Ale może minąć kilka minut, zanim dojdziesz do siebie – to jak wybudzanie się z bardzo dezorientującego snu”.

Szszszsz... 342455797... Tere kallis... Szszszsz... Palun ära ole ometi nii pilves, ometi nii pilves mu tüdruk... Szszszsz... 4464544829... szszszsz... szszszsz...

„Czy ty też... doświadczyłaś działania kompresora?”

„Tak, wetknęłam tam swoją głowę, zanim użyłam tego na was. Wydawało mi się, że to jedyne etyczne rozwiązanie. Nie było to przyjemne. Pole było słabsze, ale potrafię wyobrazić sobie, przez co przechodzicie”.

„Proszę, czy możesz to wyłączyć... żebym... mógł cię o coś spytać?” (Przejdź dalej).

„Jeśli masz mi coś naprawdę ważnego do powiedzenia, to możesz to zrobić mimo obecności białego szumu”.

„236189281... Jeśli szukasz materaca w dobrej cenie... NNNNNASPEEEEEEDO... 23567... 32971047302819... O, Rosaline, o, Rosaline...”

„Niech to... szlag...” – porucznik ściska swoją głowę rękami i wykrzywia twarz.

„Cholera jasna” – nagle kobieta spogląda na ciebie i Kima ze współczuciem.

„Dobra, skoro chcesz pogadać, to mogę trochę to przykręcić. Uprzedzam, że mam też pistolet” – wychodzi niechętnie z cienia. Ból maleje.

Broń, którą miała przy sobie, to dwulufowa odprzodówka. A więc to nie narzędzie zbrodni.

No, nie czujesz się wiele lepiej, ale jesteś teraz w stanie tworzyć zdania. Myślenie nie wydaje się aż takie bolesne.

Zadbaj tylko, żeby mówiła, a przebrniesz przez to.

Od maszyny dzielą cię ledwie trzy metry. Jeśli rozproszysz ją na wystarczająco długo, może...

Dobrze wylicz moment, w którym ruszysz – to będzie koniec pytań. Nie spiesz się zbytnio.

„Co się stało... w niedzielną noc? Opowiedz mi swoją wersję wydarzeń”.

Patrzy na ciebie niepewnie, jakby sprawdzała twoją szczerość.

Odmawia zachowywania się jak osaczone zwierzę. Jest jak przywódczyni bez podwładnych – chce zachować jakikolwiek element kontroli nad sytuacją.

„W porządku... Chcemy tylko... aaa...” – nie jest w stanie dokończyć zdania.

„No dobrze, nie zrób sobie krzywdy. Gadałam o głupotach przy piwie z Hardiem i chłopakami, jak zawsze. I wtedy pojawiła się Klaasje, cała blada i roztrzęsiona...”

„Zamówiła drinka i próbowała się uspokoić. Więc przysiadłam się do niej”.

„Czekaj... Nie wydawała ci się też naćpana?”

„O tak. I to bardzo. Ale na początku nie zwracałam na to uwagi – widywałam już ją podczas ostrego balowania”.

Ta kobieta widziała, jak ludzie przedawkowują. Klaasje nie była jeszcze na tym etapie, więc skąd ta troska?