Rozmowa · Podżegaczka Ruby

Pragnęła jakiegoś zwieńczenia tego wszystkiego, ale wątpię, żeby właśnie takiego – przedwczesnej siwizny i wleczenia z jednego pokoju przesłuchań do drugiego...

„Ale Klaasje nie mogła wiedzieć, że tu będę. Jak mnie znaleźliście?”

„Twoje pierwsze podejrzenie nie było tak zupełnie nietrafne...”

„Titus i jego chłopaki. Powiedzieli nam, że jest pani na wybrzeżu”.

Nawet w tej chwili Kim jest wzorem profesjonalizmu: próbuje elegancko przekazać jej, że została zdradzona.

Przyjmuje to do wiadomości w milczeniu. „Cholera. A ci kolesie mnie lubili – tego jestem pewna. Jeśli ludzie robią coś takiego komuś, kogo lubią, to...”

W jej głosie pojawia się przytępiona nuta rozpaczy.

„...to jak, do cholery, radzi sobie reszta?”

Czy ona chce powiedzieć, że nie jesteś osobą, którą lubią inni?

„Szczerze mówiąc, nie wiem, jak sobie radzę... Po prostu natknąłem się na to miejsce. Możesz... proszę, wyjaśnić mi ten syf?”

„Jaki syf?” – pyta, poprawiając swój chwyt na trzymanej broni. „Powiedziałam już, że tego nie zrobiłam. Według mnie to nic skomplikowanego”.

Ma silny kompas moralny. Nadal chce mieć szansę wyłożyć swoje racje.

„Zaraz, czy to nie ty... nazwałaś mnie ludzkim otwieraczem do puszek? To nic osobistego, po prostu... ich otworzyłem”.

„To prawda. A teraz przyszedłeś po mnie. Pff. Ale tak czy siak, chuj im w dupę”.

Pozwoliło jej to im przebaczyć. Odrobinę.

„Radzę sobie... zadając pytania. I mam ich kilka do ciebie”.

„Jakie, na przykład?” – pyta, poprawiając swój chwyt na trzymanej broni. „Powiedziałam już, że tego nie zrobiłam”.

„To... twoje chłopaki powiedziały nam, że jesteś na wybrzeżu”.

„Moje chłopaki?”

„Tak, ci, których podebrałaś Titusowi. I sam Titus”.

Spogląda na ciebie z niedowierzaniem. „Co to ma być? Myślałam, że mnie i Titusa łączyły koleżeńskie stosunki...”

„Ale to nie ma żadnego znaczenia. Jak oni mogą być moimi chłopakami, skoro nie są nawet moimi przyjaciółmi. A ci kolesie mnie lubili – tego jestem pewna. Jeśli ludzie robią coś takiego komuś, kogo lubią, to...”

„Chłopaki Ruby... Dawniej chłopaki Hardiego”.

Spogląda na ciebie z niedowierzaniem. „Co? Nie mam pojęcia, co próbujesz tutaj ugrać”.

„Dobra, to nazwijmy ich chłopakami Hardiego”.

„Titus mi powiedział. Trochę trzeba go było urabiać...”

„Cholera. Urabiać, jasne. A ci kolesie mnie lubili – tego jestem pewna. Jeśli ludzie robią coś takiego komuś, kogo lubią, to...”

„Nie pomogło jej to. Była... ścigana. Zamknęliśmy ją”.

„Przykro mi to słyszeć. Ta dziewczyna niebezpiecznie pogrywała, ale nawet po tym, co mi zrobiła... tego bym jej nie życzyła”.

Nic nie mów.

„Ale ona nie mogła wiedzieć, że będę na wybrzeżu. Jak mnie znaleźliście?”

„Kiedy zagroziłem Klaasje, że ją aresztuję, pękła... i wszystko mi powiedziała”.

„Twoja dziewczyna. Pękła”.

Uśmiecha się gorzko. „Nie, ona nie pękła. Ona zrobi wszystko, by przetrwać. Jeśli coś ci powiedziała, to po to, aby uratować swoją skórę...”

„Twoja przyjaciółka Klaasje naprawdę rzuciła cię wilkom na pożarcie... Powiedziała, że zastrzeliłaś Lely'ego”.

„Och...” – uśmiecha się smutno. „Wiedziałam, że kotka ma pazurki, ale tego się nie spodziewałam...”

„Masz rację. Klaasje jako pierwsza... podzieliła się podejrzeniami”.

„Kto zabił najemnika... skoro nie ty?”

„A skąd mam wiedzieć? Jak już mówiłam, gdy go znalazłam, miał już kulkę w głowie, a na falach radiowych nie pojawiły się żadne przydatne plotki...”

Te jej podkrążone oczy, zmęczony głos... Siedziała nocami do późna, podsłuchując toczone w Martinaise rozmowy.

„Policyjne radio? Pani... śledziła tę sprawę?”

„A kto nie śledził?” – odpowiada, wzruszając ramionami. „Wciąż go widzę, w pokoju Klaasje... Leżącego na boku”.

„Wciąż był ciepły, ale niebieskawe światło wpadające do środka przez rozbite okno sprawiało, że wyglądał, jakby był martwy od dłuższego czasu...”

Klaasje nie chciała włączać lampy. Bała się, że padnie kolejny strzał.

„Skąd wiedziałaś, że się zbliżamy?”

„Słyszałam was w przejściach. I przygotowywałam się na to od jakiegoś już czasu”.

„Ukrywając naboje pod podłogą?”

„Więc znalazłeś moją chatę, co? Nie jestem zdziwiona”.

W jej głosie słychać gorycz. Myśli, że została zdradzona.

„Przygotowywałaś się na... strzelaninę? Dlatego ukryłaś amunicję?”

„Tak. Ale to było, zanim złapałam was w pole kompresora szerokości szaroty. Teraz wszystko gra”.

Właśnie przyznała, że kula była jej wyjściem awaryjnym.

W chacie było ciemno. Fale na zewnątrz ucichły. Spojrzała na załadowaną broń, po czym otworzyła lufę i wyciągnęła nabój. To nie ten dzień.

„Nie sypnęła cię, nawiasem mówiąc. Praczka, znaczy”.

„Jak miło” – odpowiada, uśmiechając się przelotnie. „Nie chciałam oberwać w plecy tym sztyletem”.

W przeciwieństwie do innych sztyletów, które właśnie tam znajduje. Jak ten, który wbił Hardie.

„Ale... po co ukrywałaś ten nabój?”

„To spotkanie mogło skończyć się dla mnie nieciekawie, gdybyście nie wpakowali się prosto w 25 pasm ultrawysokich częstotliwości”.

„Przygotowywałaś się... na najgorsze?”

„Jesteś... zdesperowana, co?”