Rozmowa · Podżegaczka Ruby

„Dzięki”. (Potrzyj skronie).

„Jesteś pewny?”

„Tak, jestem pewny...” – odpowiada, z trudem łapiąc dech. „Też bym tak postąpił, gdybym nie był obezwładniony...”

„Leć już, kurwa, tak? Zanim zmienię zdanie!”

Powinieneś znać potrzebne słowa. Sam byłeś kiedyś w tej sytuacji. Więc czemu nie przychodzą?

„Eeem...”

Bo myślisz, że samobójstwo może być dobrą decyzją również dla ciebie. Jej palec naciska już spust...

Ale... ona nie zasługuje na taką śmierć!

Nie, poczekaj. W końcu przychodzi ci do głowy sposób, jak osiągnąć z nią porozumienie:

„Znam twój ból! Ja też doznawałem zawodu ze strony kobiet”.

Na jej twarzy pojawia się uśmieszek pełen niedowierzania. Robi głośny wydech, kręci głową i wciska spust.

Na jej twarzy pojawia się uśmieszek, gdy patrzy na ciebie stojącego bez słowa. Robi głośny wydech, kręci głową i wciska spust.

Nie mogę jej powstrzymać...

Bo chodziłeś po świecie, celując w siebie samego z pistoletu, szukając na próżno odpowiedzi na to samo pytanie. Jej palec naciska już spust...

Byłem pijany! To nie było na serio...!

Bo od samego początku źle odczytałeś sytuację. A teraz jej palec naciska spust...

Za późno...

No już, jeden pomysł. Potrzebny mi jeden pomysł!

Czemu tak tylko stoję jak idiota?

„Co ty wyprawiasz?”

„Rozwiązuję problem” – mamrocze.

„Proszę odłożyć broń. To nie jest rozwiązanie. Jest pani...”

„Oczywiście, że jest”.

„No to proszę”. (Pozwól jej to zrobić).

Jeśli się zabije, zdobędziesz jej broń...

(Szepnij przez ramię). „Wszystko w porządku, Kim?”

Porucznik zgięty wpół dochodzi do siebie. „Wszystko w porządku, oficerze. Bądź ostrożny”.

„Widzisz te fajerwerki, Kim?” (Obejrzyj się za siebie).

Potężny szum staje się tym bardziej przytłaczający, im bardziej zbliżasz się do kompresora. Masz wrażenie, jakby mózg puchł ci w czaszce.

Stój bardzo nieruchomo.

„Właśnie tak. Mówiłam, że najlepiej się nie ruszać”.

„875263... 23621837... Dla kogoś wyjątkowego w twoim życiu...”

Spróbuj tylko nie upaść.

„Słuchaj, wiem, że to nie jest dla ciebie zbytnio zabawne, więc streszczajmy się. Zdaje się, że masz zaproszenie na trybunał”.

Ona wie o trybunale?

Trybunał? Jaki trybunał?

„Kim! Kim! Wyłącz to jakoś!”

Wij się z bólu.

„Wiem, że to bolesne – postaraj się nie ruszać”.

Nie ruszaj się i spróbuj doznać apokaliptycznej wizji.

„Oficerze, wszystko w porządku?”

„Nic się nie martw, Kim, próbuję tylko... doznać... apokaliptycznej... wizji...”

Szum zmienia się w ścianę mgły i szarej pleśni. Bąbelkuje, przewala się przez miasto. Burzy budynki i podrywa w niebo chodniki. Oto Revachol podczas końca świata.

...który jeszcze się nawet nie zaczął.

Co będzie, kiedy on się naprawdę zacznie?

Nic. Po prostu powolne znikanie. Spojrzysz na drzewo czy szopę na węgiel, odwrócisz wzrok, a potem, kiedy popatrzysz znów...

...szopy już nie będzie, a drzewo nie zachowa się nawet w twojej pamięci. Nie wspominając już o tym, jakie to było drzewo – sosna czy brzoza. Nie będziesz pamiętał, czy zwisał z niego człowiek.

A potem? Niewyobrażalne Zdarzenie?

Tak, ale nawet w tym cierpieniu nie umiesz dostrzec tego, jak dokładnie będzie wyglądało. Nie bez powodu jest niewyobrażalne.

Co się stanie ze mną? (Spróbuj odpełznąć z powrotem).

To samo, co ze wszystkimi innymi ludźmi. Zmienisz się w obłoczek pary. Rozpadniesz na częstotliwości. Które zostaną następnie zapomniane.

Wizje walczą o miejsce w twoim bombardowanym sygnałami radiowymi z kompresora umyśle. Czujesz się, jakby twoja czaszka miała zaraz rozpaść się na kawałeczki.

Fragmenty kości w kompletnej rozsypce. Jak twoje myśli, które na przemian czepiają się złowrogich przeczuć i dziwnie znajomego głosu...

„Tak, widzieliśmy... 98713... hhhszszszsz... Całkowicie mu odbiło albo... hhhhszszszsz... Witaminy prenatalne, bo żadne dziecko nie jest czystą kartą... 352628789... Bezwstydny dupek...”

„Oficerze... Co ty robisz...”

„Bliskość kompresora szaroty przeciąża jego umysł. Ale dojdzie do siebie po wyłączeniu maszyny”.

„Nie uznał za stosowne zatrzymać się i pogadać... 98713... hhhszszszsz... Całkowicie mu odbiło albo... hhhhszszszsz... Witaminy prenatalne, bo żadne dziecko nie jest czystą kartą... 352628789... Bezwstydny dupek...”

Kiedy twoje dłonie próbują sięgnąć ku chaosowi szaroty, ból przybiera na sile.

„Co ty wyprawiasz? Mówiłam już, że najlepiej się nie ruszać...”

„Wiesz o tym... bunkrze... tu obok?”