Rozmowa · Obszczyp***ł

„Uderzyłeś dwunastoletniego chłopca pięścią w twarz. Myślę, że nie przekroczyłem jeszcze żadnej granicy” – odpowiada porucznik. W jego głosie nie słychać żadnej zauważalnej zmiany tonu.

„Zacząłem żałować swojej skłonności do przemocy, Kim...”

„Będziesz musiał z tym zaczekać, oficerze” – głos porucznika brzmi chłodno i pewnie. „Do czasu, aż rozprawimy się z tymi aspirującymi zabójcami gliniarzy”.

Nie spodobało mu się, że podważasz jego autorytet na oczach dwóch chuliganów.

Wyrostki wpatrują się w was zdezorientowani.

„No...”

„Tylko bez takich. Może nie masz nic przeciwko temu, ale ja tego tak nie zostawię. Musimy spróbować zdusić tego typu działalność w zarodku”.

„No, skoro tak stawiasz sprawę...” (Odwróć się do wyrostków i stuknij się palcem w głowę). „Psie żarcie!”

Porucznik wzdycha. „Ja... doceniam inicjatywę”.

„Tak, ale... jebać policję”.

„Nie. Nie możesz tak mówić” – jego głos jest ostry jak brzytwa. „Funkcjonariusze policji ryzykują życie, aby chronić mieszkańców Revacholu, podczas gdy gnojki takie jak tych dwóch żartują sobie o dołączeniu do gangu zabójców glin”.

„Jeśli chcesz ich o coś zapytać, to pytaj i zabierajmy się stąd. Nie chcę marnować tu ani chwili więcej”.

„Ty próbowałeś uderzyć pięścią dwunastolatka i niemal się znokautowałeś” – odpowiada porucznik bez zauważalnej zmiany tonu. „Myślę, że nie przekroczyłem jeszcze żadnej granicy”.

„A co powinienem zrobić? Odejść, wiedząc, że ta dwójka cierpiących na urojenia chuliganów jest zainteresowana dołączeniem do przestępczej grypy specjalizującej się w kradzieży samochodów i zabijaniu funkcjonariuszy policji?”

„Groźba? Świetnie. Lubię groźby”.

„A ja nie” – wtrąca się porucznik. „Nie lubię ich do tego stopnia, że jestem skłonny zaciągnąć was, chłopcy, na posterunek, żeby tylko ukoić swoje nerwy”.

„Hej, eee, to zupełnie niepotrzebne” – podnosi ręce. „My sobie tylko gadamy. I żartujemy. Spokojnie, człowieku”.

„Właśnie, nie mieliście, gliniarze, przypadkiem jakichś pytań na temat CZACH czy tam coś?”

„Nie fikajcie do mnie, chłopaczki. Jestem jednym z tych złych gliniarzy”.

„Łoł... Spokojnie, stary...” – podnosi ręce. „My sobie tylko gadamy. To tylko słowa, nic złego”.

„Właśnie. Nie trzeba od razu epatować swoją władzą”.

Właśnie tak! Zepchnij ich do kącika małych chłopców!

„Chcecie rozmawiać? Więc porozmawiajmy, chłopcy”. Porucznik spogląda ci w oczy i dodaje: „Wypytaj ich”.

Spodobało mu się, jak zdecydowanie rozwiązałeś sytuację, która mogła przemienić się w farsę.

„Znajdę was, dzieciaki, w policyjnej kartotece, przyjdę w nocy do waszych domów i ZAMORDUJĘ WAS, KURWA, JAK BĘDZIECIE SPALI!!!”

Gdy twój ryk odbija się echem na całej ulicy, chłopcami wstrząsa lekki dreszcz i czują, że najlepsze, co mogą zrobić, to spuścić wzrok i udawać głuchych.

„Tak” – porucznik Kitsuragi poprawia swoje okulary. „Słyszeliście detektywa. Zada wam teraz kilka pytań”.

Nie rób tego nigdy więcej. Ale cel słuszny.

„Rozumiem”.

„Czemu w Martinaise nie ma więcej CZACH?”

„Związek ma swój udział w utrzymywaniu porządku w Martinaise – przynajmniej jeśli chodzi o gangi” – odpowiada porucznik. „To dlatego tak mało tutaj zorganizowanej przestępczości”.

Pomijając, rzecz jasna, sam Związek.

„Nie bój nic. Nadrobimy ten deficyt z nawiązką”.

„No raczej!” – mężczyźni zgodnie kiwają głowami.

„Kim jest van Eyck?”

„To nieważne, staruszku. Zanim poznają się na jego wielkości, ciebie dawno już nie będzie”.

Młoda kobieta klęczy na drewnianych deskach, wciąż szukając czegoś, co straciła wieki temu. Kiwa głową w rytm sygnału, który rozbrzmiewa w jej słuchawkach.

„Tak, w sumie racja. Jestem dość stary”.

„No” – kiwa z przekonaniem głową. „Stary jak jasny chuj”.

„Tak, człowieku. Normalnie... na progu śmierci. Nie dziwne, że nie wiesz nic o przyszłości. Nie będzie cię w niej”.

Zdaje się, że van Eyck jest jakimś muzykiem. A może... zabójcą?

„Twierdzisz, że jestem stary?!”

„Nie, nie, nie” – zapewnia szybko, robiąc krok w tył. „Tylko trochę starszy od nas, co nie, Obszczyl?”

„Tak” – odpowiada blondyn, kiwając głową. „To miałem na myśli. Jesteś w chuj młody, nic się nie martw”.

„Ejże, mam dopiero 42 lata!”

„O w mordę, starszy, niż myślałem!” – wybucha śmiechem.

„Jesteś, koleś, kurwa, starożytny”.

Młoda kobieta klęczy na tafli lodu, jakby szukała czegoś, co straciła wieki temu. Nachyla się coraz bardziej, aż wreszcie jej prawe ucho dotyka zamarzniętej wody. Słucha, jak lód powoli pęka.

„Widzę, że rajcuje was współczesna muzyka taneczna, dzieciaki?”

„O, stary, jasne!” – wykrzykuje, po czym przerywa i zastanawia się nad resztą twojego pytania. „Nie jesteśmy, kurwa, dzieciakami, koleś!”

„Tak, nie jesteśmy, kurwa, dziećmi!” – spogląda na twojego partnera i dodaje szybko: „I nie dążymy do konfrontacji. Wyznajemy klimat nieagresywnego luzu”.

Wciąż nieco wstrząśnięty po wcześniejszym szoku?

„Strzeż się otchłani” – dodaje złowieszczo jego jasnowłosy kompan i wskazuje na swoją skroń.

„Czemu?”

„Pewnie z powodu tego, jak niewerbalny będzie ich tryb działania” – odpowiada porucznik w imieniu dwóch buntowników. „To groźba”.

„To groźba” – odpowiada porucznik w imieniu dwóch buntowników. „Groźba użycia przemocy. Bez pokrycia”.

„Tak. Cindy CZACHA!” – ożywia się. „Prawdziwa artystka przyszłości, jak Arno van Eyck czy Rietveldt”.

„Wiecie może przypadkiem, co się stało z pancerzem ofiary?”

„Nie” – kiedy to mówi, wydaje z siebie przypominający mlaśnięcie dźwięk. „Ale Cindy wie”.

„Nie mów mu tego” – wtrąca się za późno drugi. „CZACHY nie paplają, typie. Cindy by milczała”.