Rozmowa · Obszczyp***ł

„Ten wózek to jebana torpeda!” – wykrzykuje młody mężczyzna.

„Ty, Obszczyp***ł, patrz! Pan dręczyciel. Skończyli mu się ludzie, dla których może być dupkiem”.

„Czemu nie widuję żadnych CZACH w Martinaise?”

„Związek ma swój udział w utrzymywaniu porządku w Martinaise – przynajmniej jeśli chodzi o gangi” – odpowiada porucznik. „To dlatego tak mało tutaj zorganizowanej przestępczości”.

Pomijając, rzecz jasna, sam Związek.

„No” – młody mężczyzna odpowiada tęsknym głosem, a oczy szklą mu się wyraźnie – „jest Cindy...”

„Tak, dziewczyna, o której wypaplał Obszczyl, jak spytałeś o pancerz. To prawdziwa artystka przyszłości, jak Arno van Eyck czy Rietveldt. Prawdziwa CZACHA”.

„A w ogóle, jeśli spotkasz Cindy, pozdrów ją od nas” – dodaje, wracając z bezmiaru pustki, który odwiedził.

Mimo tej nihilistycznej pozy, wyrostkom nie brakuje też młodzieńczego idealizmu.

Dziwne. Nie ma w nich krzty nienawiści. Jak gdyby bycie Obszczyp***łem i Wchujztymem było jakimś moralnym obowiązkiem.

Stojący po twojej lewej stronie porucznik jest wobec nich zaskakująco pobłażliwy.

„Dość już zatem o tej czachowatości”. (Zakończ).

„Mhm” – rzuca kineemie tęskne spojrzenia.

„Jakoś niejasno gadacie. To jesteście tymi CZACHAMI czy nie?”

„Nie mamy prawa działać w ramach marki CZACH – jeszcze. Jak tylko będzie o nas głośno, pozwolą nam dołączyć”.

„I czemu myślicie, że ich organizacja was przyjmie?”

„Bo potrafimy być tak samo porąbani i dzicy jak oni. Przekonasz się”.

„Ale w całkowicie niegroźny i zdecydowanie legalny sposób” – szybko dodaje drugi, po czym szepcze coś swojemu przyjacielowi.

„Rozjebiemy potem system od środka, a na razie zbastuj. Zniszczenia będą dziesięć razy większe”.

„Tak jest, Chuj!” – blondyn potwierdza i prowokacyjnie spluwa na chodnik. „To co teraz będzie?”

„O, przekonasz się bankowo, jak już się tam wkręcimy. To będzie ostatnie, co zobaczysz, zanim cię pochłonie nicość”.

Skonsternuj go.

Nie czujesz się zbytnio przestraszony.

„Jesteś pewny, że coś takiego powiedziałaby CZACHA?”

„Uch...” – wygląda na zdezorientowanego. „No... to znaczy, na razie tylko ćwiczymy, bo... Nie mamy złych zamiarów wobec marki CZACH. Ani wobec ciebie”.

„To jak nic coś, co powiedziałyby CZACHY, ale nie próbujemy podpieprzyć im marki ani nic. Odwrotnie, chcemy ją reklamować”.

„Czyli wy tylko udajecie, że jesteście tak parszywi i okrutni jak CZACHY?”

„Hej, potrafimy być równie twardzi jak oni! Jak bruk brukowany brukiem albo cegła postawiona na cegle”.

„Albo grób wykopany na grobie”.

Te dzieciaki mają bogate słownictwo, ale mózgi już chyba niekoniecznie.

A grób na grobie nie byłby po prostu wielką dziurą? Co jest takiego twardego w dziurach?

Łopata, która je kopie.

To, co w nie wsadzasz, laleczko!

„Zaraz, a po co gangowi przestępczemu jakiekolwiek reklamy?”

„Myślimy raczej o tym jak o łączeniu się dwóch marek, no czaisz – my i CZACHY. Serio myślę, że moglibyśmy mieć tam cenny wkład”.

„Moglibyśmy podkręcić atmosferę w Martinaise, czaisz. Ładnie nasmarować starą maszynkę bólu i cierpienia”.

Co te dzieciaki mają do zaoferowania jakiejkolwiek organizacji?

„No dobra, rozumiem, co robią CZACHY, ale jaki dokładnie byłby wasz wkład? Bezrobocie młodych?”

„Gadaj zdrów. Praca jest dla złamasów” – obrusza się młody mężczyzna. „I tak tego nie zrozumiesz”.

„Nie jest już wystarczająco podkręcona?”

Wyrostek wygląda przez moment na zdezorientowanego. „Zawsze można podkręcić bardziej. Kiedyś to nie będzie już miało znaczenia. Ale do tego czasu...”

„Sugerujecie, że może mi coś grozić?”

„Piuuuu” – mężczyzna podnosi dwa palce do skroni i odpala wyimaginowany pocisk.

Groźba? Reaguj natychmiast. Zobaczysz, polecą na ziemię jak pizdowate jesienne listki. Te chłopaki nie mają cojones.

„Chciałem tylko pogadać o muzyce, a tu nagle mamy jakiś konflikt... to dla mnie za dużo”. (Potrząśnij nerwowo głową).

„Uch... tak właśnie” – młody mężczyzna nie wygląda na zbyt pewnego siebie. „Lepiej... lepiej odpuść i pozwól, by cisza rządziła niepodzielnie”.

Co z tobą nie tak? Tylko wzmacniasz pozycję tych gnojków.

„To niedorzeczne” – porucznik rzuca ci poirytowane spojrzenie. „Chłopaki, wiecie, dlaczego ten gang nosi nazwę CZACHY?”

„Tak, czaszka symbolizuje objęcia śmierci i nicości, obecnych w każdym z nas – to wehikuł naszej przyszłej działalności. Śmierć i nicość”.

„Nazywają się CZACHAMI, bo gdy człowiek ginie na ulicy, to czaszka jest jedyną częścią ciała, której nie pożerają bezdomne psy”.

Zaufaj mi i idź moim tropem.

„I jak, chłopaki, chcecie być karmą dla psów?”

Odpowiedzi brak. Jasnowłosy buntownik drapie się po brodzie, celowo nie skupiając na niczym wzroku. Widać, że czuje się bardzo niezręcznie.

Drugi wierci się niespokojnie, lecz mimo to wciąż rzuca spojrzenia na powóz motorowy porucznika.

Wystraszone małe gnoje...

„Kim, może nie powinieneś ich tak straszyć?”

„Strzeliłeś z pistoletu do małej dziewczynki” – odpowiada porucznik bez zauważalnej zmiany tonu. „Myślę, że do tej granicy wciąż mi jeszcze daleko”.

„Uch...” – na jego twarzy gości przelotnie wyraz paniki. „Nie... miałem nic na myśli. To tylko taka gra słów, nic więcej”.

„Tak, stary...” – drugi szybko włącza się do rozmowy. „Gadamy sobie tylko, filozofujemy. Nikt tu nie popełnia przestępstw. I... i ty też chciałeś pogadać, nie?”

„Mierzyłeś z załadowanego pistoletu do małej dziewczynki” – odpowiada porucznik bez zauważalnej zmiany tonu. „Myślę, że do tej granicy wciąż mi jeszcze daleko”.