Rozmowa · Obszczyp***ł

„Wzór palmy to powinna być pastelowa zieleń. Tropikalne, kurwa, klimaty...” – patrzy rozmarzony na powóz motorowy porucznika Kitsuragiego.

„Tak, widzę to oczami wyobraźni. Och, gdybyśmy byli już CZACHAMI...”

„Ktoście wy?”

„Mogę ci powiedzieć, kim nie jesteśmy, glino. Nie jesteśmy kapusiami, p***łami ani CZACHAMI”.

„Co nie znaczy, że CZACHY są szmatami i p***łami. Wręcz przeciwnie...”

„Fragment naszej prezentacji, który powinieneś zapamiętać, glino, to: nie należymy do CZACH. Jeszcze”.

No dobrze. Pogrążmy się w intelektualnej dyspucie. Ci dwaj młodzieńcy zdają się bardzo chcieć wyrazić swoje poglądy.

Ci czachowi ludzie to coś więcej niż autorytet. To bóstwa.

„Szkoda na to naszego czasu. Chodźmy”. [Odejdź].

„To dopiero konkretny powóz” – stwierdza mężczyzna z napisem »OBSZCZYP***Ł« na plecach.

„Gdybym był prawdziwą CZACHĄ, podjebałbym go, wymalowałbym na nim palmy i zapodałbym mu neonowe podświetlenie!” – jego towarzysz nosi na ubraniu prosty, acz elegancki slogan: „W CHUJ Z TYM”.

„Taki w pytkę odjechany czachowóz to by było trofeum. O kurwa, można by, na przykład, powiesić takie skurczone głowy na lusterkach! Głowy gliniarzy... Magia plemienna, makabra, człeniu”.

„Taa, magia plemienna” – zgadza się. „Taki gliniarski powóz miałby konkret CZACHOwartość...”

„Ekhem” – wtrąca się porucznik. „Doceniam wasze zainteresowanie moim konkretnym powozem, ale muszę ostrzec. MOR bardzo poważnie traktuje groźby wymierzone w swoją własność”.

„Ja tylko tak teoretycznie, panie glina, bez żadnych zapędów” – odwraca się do swojego towarzysza: „O stary, gdybyśmy tylko byli certyfikowanymi CZACHAMI...”

CZACHY. Cóż za potężne organizacyjnie miano.

Czy porucznik słusznie się w to wmieszał? Nie musisz odpowiadać, po prostu sobie pójdź. Zawsze możesz wrócić później i załatwić to na własnych warunkach.

...