Rozmowa · Obszczyp***ł

„A co to właściwie za cele?”

„Policyjne zadania”.

Porucznik zauważa twoje wzburzenie i otwiera usta, aby coś powiedzieć, ale po chwili rozmyśla się i tylko kręci głową.

„Dobra, czaimy. Ty wyglądasz jak totalne gówno, a my zajebiście. I co w związku z tym?” – w oczach wyrostka dostrzegasz cień współczucia.

Nie powiedziałeś tego.

„Skóra wyglądałaby na mnie tak czadowo...”

Porucznik spogląda na swoją kurtkę bomberkę i wzrusza ramionami, wyraźnie zadowolony ze swojego uniformu.

„Pieprzyć to, nie zasługuję na fajową kurtkę. Do dupy jestem”.

„A, kurwa, dobra” – zdejmuje kurtkę. „Masz, bierz. Nie dźwigam takiego dołującego gówna”.

To prawda. Nie umie tego znieść. To tak zwana empatia.

O rany. To było dość niespodziewane. Lepiej noś tę kurtkę z dumą!

„Jebać to, mojej nie dostaniesz” – mówi gniewnie drugi. „Mój tata jest prawnikiem w La Delcie. Zabierze ci odznakę!”

„Nie, nie zabierze”.

Porucznik jest lekko rozbawiony całą sytuacją.

(Odwróć się do Kima). „Pieprzyć to, nie potrzebujemy drugiej. Mówiłeś, że podoba ci się ten napis o Obszczyp***le, więc załatwiłem ci kurtkę!”

„Nie nałożę na siebie tej kurtki”.

„Czemu? Można by urządzić niezłą rozwałkę. Działać pod przykrywką. Na grubo”.

„Nie sądzę, aby to śledztwo wymagało działania pod przykrywką. Ani urządzania rozwałki... Właściwie nie sądzę, aby ta kurtka w ogóle była nam do czegokolwiek potrzebna”.

„Niemniej dobrze wiedzieć, że ją mamy, w razie gdyby zaszła potrzeba”.

„Potrzeba nie zajdzie”.

„Popatrz tylko na to gówienko” – mówi ciemnowłosy wyrostek i wskazuje na ciebie, po czym odwraca się do swojego kumpla. „Jak mamy zostać CZACHAMI, kiedy ty przymilasz się do glin?! Spierdalajmy stąd, zanim nas ktokolwiek zobaczy”.

„Kurwa, no sorka, stary” – zwiesza głowę na znak wstydu. „Ja po prostu... nie lubię konfrontacji”.

„Dobrze, w takim razie ja ją zatrzymam”.

„Tak zrób. Nie mam nic przeciwko”.

„Naprawdę nie chcesz wyrazić swojego indywidualizmu?”

„Ja już wyrażam swój indywidualizm”.

(Odwróć się do Kima). „Mówiłem, że wolę tę z Obszczyp***łem, ale skoro nie zdobyłem też drugiej – powinieneś wziąć tę!”

„Nie trzeba. I tak bym jej na siebie nie nałożył”.

„Ejże, Wchujztymcu, masz bogatego tatę?”

„N-nie, yyy...” – wygląda na zaskoczonego. „Jest takim... prawnikiem ochotniczym... straszną lamą. Cytuje prawa i zmywa naczynia...”

„Wiesz co, glino? Jebać cię, nie o to tutaj chodzi. Nie dostaniesz mojej kurtki!”

Jebać go. Nie potrzebujemy jego kurteczki bogatego tatusia.

(Odwróć się do Kima). „Pamiętasz, jak mówiłem, że chciałbym mieć tę z napisem »Obszczyp***ł«? No to mam! Szkoda, że nie załatwiłem ci tej drugiej...”

„I tak bym jej na siebie nie nałożył”.

„Naprawdę nie chcesz wyrazić swojego indywidualizmu?”

„Ja już wyrażam swój indywidualizm”.

„No dobra, jak se chcesz. Ja mam swoją i jest dobrze”.

„Skoro tak uważasz”.

„Pożyczę ci tę kurtkę. No wiesz, jakby zaszła potrzeba”.

„Czemu? Można by urządzić niezłą rozwałkę. Działać pod przykrywką. Na grubo”.

„Nie sądzę, aby to śledztwo wymagało działania pod przykrywką. Ani urządzania rozwałki... Właściwie nie sądzę, aby ta kurtka w ogóle była nam do czegokolwiek potrzebna”.

(Odwróć się do Kima). „Wiem, mówiłeś, że podoba ci się ten napis o Obszczyp***le, ale mamy tylko jedną kurtkę i chcę ją mieć”.

„Nie mam absolutnie nic przeciwko temu”.

„Proszę...”

„Noszę okropne ciuchy i łapię w nich okropnych ludzi. W depresję można wpaść”.

„To nie gówno, to disco...”

„To gówno”.

„Smucą mnie moje ubrania. Muszę je trochę podweselić”.

(Wskaż na swoje ubranie). „Popatrzcie tylko, co mam na sobie!”

„No, widzę. Totalne gówno. I co w związku z tym?” – w oczach wyrostka dostrzegasz cień współczucia.

„Znacie Cindy CZACHĘ, chłopaki?”

„O tak, Cindy to jest CZACHA pełną gębą...” – oczy młodego mężczyzny stają się szkliste, a głos przepełnia tęsknota.

„Nie byłbym taki pewien. Jest trochę komunistką”.

„Kłamstwo! Cindy to w stu procentach CZACHA. Prawdziwa artystka przyszłości, jak Arno van Eyck”.

„A w ogóle, jeśli spotkasz Cindy, pozdrów ją od nas” – dodaje, wracając z bezmiaru pustki, który odwiedził.

„Tak właściwie to Cindy sama mi powiedziała, że nie jest zbyt dobrą CZACHĄ”.

„I ty w to uwierzyłeś?” – wybucha śmiechem. „Nie, gościu. Cindy to w stu procentach CZACHA. Prawdziwa artystka przyszłości, jak Arno van Eyck”.

„Tak!” – drugi wyrostek też się ożywia. „Prawdziwa artystka przyszłości, jak Arno van Eyck”.

„O co chodzi z tymi kurtkami?”

„A o co ma chodzić?”