Rozmowa · Obszczyp***ł

„To nie zjawa. Zginął człowiek i potrzebujemy informacji”.

„I myślisz, że co wiemy?”

„Coś jeszcze?”

Poproś o kurtki dla siebie i porucznika.

Nie, nie, nie! O nic nie proś. Bądź subtelny i przerażający. Te chłopaki marzą o zostaniu CZACHAMI. Wykorzystaj to!

Zaraz, ale jak?

Zasugeruj, że są stuprocentowymi CZACHAMI. No dalej!

„Chłopaki, z takimi kurtkami ani się obejrzycie, a będą z was królowie CZACH!”

„Co...? Nie!” – rozgląda się gwałtownie. „CZACHY nie mają królów” – przerywa, po czym dodaje: „Chyba. A my nawet jeszcze do nich nie należymy...”

„Właśnie, tylko nie tak głośno. CZACHY nie tolerują podszywania się pod nich. Nie jesteśmy jeszcze nawet rokujący”.

Rokujący? To musi być jakiś termin związany z hierarchią. Raczej jej dolną częścią.

(Podnieś głos). „Nie jesteście nawet rokujący, a już kombinujecie, jak zostać królami?”

„Rety, jesteście ambitni, chłopcy!” – gromki głos porucznika roznosi się po placu. „Tylko rokujący, a już planujecie przejęcie władzy nad CZACHAMI? Mówię wam, zajdziecie daleko!”

Wie, o co chodzi. Pasywno-agresywne pochlebstwa.

„Zamknij ryj” – cedzi wyrostek przez zaciśnięte zęby. Wodzi wokół spanikowanym wzrokiem. „Próbujesz nas do piachu posłać?”

Teraz przejdź do tematu kurtek i... Tak, zacznij krzyczeć!

„O rany, nie sądziłem, że to tak poważna sprawa. Zapomnijmy o tym”. (Odpuść).

„O tak, zapomnę o tym zupełnie. I ty też. Aż do dnia, kiedy przyjdzie po ciebie pustka” – przesuwa palcem wskazującym po gardle.

„Chodźmy stąd, Chuj!” – blondyn, choć wyraźnie uspokojony, zerka wciąż nerwowo na ruch uliczny. „Ta miejscówa i tak jest martwa”.

„JEBAĆ JEBANĄ POLICJĘ!!!”

„Nic nie mów” – odwraca się od ciebie. „Po prostu pozwól im odejść”.

„TAK, MY TEŻ CHCEMY BYĆ ZAJEBISTYMI, ZABÓJCZYMI CZACHAMI, JAK WY, ALE NIE MAMY CZACHOWYCH KURTEK!!!”

„Nie tak głośno!” – niewiele zostało z jego postawy nihilistycznego buntownika. Ten młody mężczyzna jest kompletnie przerażony. „Czego... czego chcesz?! K-k-kurtek?”

Masz to w garści. Nie musisz być okrutny.

„KRÓLU CZACH! ZRÓB Z NAS SKURCZONE GŁÓWKI!”

„Pieprz się, koleś, weź je...” – rozgląda się po placu. Ludzie zaczęli zwracać na niego uwagę.

„Ot tak dajecie nam swoje kurtki? Niegrzecznie by było odmówić”. (Wyciągnij rękę).

„O rany...” – garbi się pod ciężarem potężnego smutku. „No dobra” – mówi w końcu. „Rozumiem. CZACHY i tak nie noszą żadnych haseł, to było głupie”.

„Kurwa” – wzdycha głęboko drugi.

Porucznik z lekkim rozbawieniem patrzy na zdejmujących kurtki chłopaków.

(Odwróć się do Kima). „Skoro mówiłeś, że podoba ci się ten napis o Obszczyp***le, to ja wezmę tę drugą”.

„Zdecydowanie nie potrzebuję żadnej z nich, dziękuję”.

„Naprawdę nie chcesz wyrazić swojego indywidualizmu?”

„Ja już wyrażam swój indywidualizm”.

„A ja nie. Nie mam już kurtki...”

„I dobrze – nie chciałem, żebyś go wyrażał”.

„Glina bez serca...”

„Niemniej dobrze wiedzieć, że mamy takie dwie. W razie gdyby zaszła potrzeba”.

„Potrzeba nie zajdzie”.

Och, ależ zajdzie. Zrobimy to tak:

Jak tylko rozmowa dobiegnie końca, ty założysz kurtkę „W Chuj Z Tym”. A dalej już się wszystkim zajmiemy...

„Nie wiem, co teraz, Eric. Jest zimno...” – ciemnowłosy młodzieniec stoi nieruchomo w poczuciu klęski. Zrywa się wiatr.

„Taaa” – odpowiada blondyn. „Spadamy stąd. Gliny nas wyruchały”.

Szkoda. Kurtki mają się nawzajem uzupełniać. Gdyby ktoś stanął samotnie na rogu ulicy z napisem „OBSZCZYP***AŁ” na plecach, byłby po prostu gościem, który bardzo lubi mocz. Z kolei samo „W CHUJ Z TYM” jest, prawdę mówiąc, dosyć banalne.

„No jak tam chcesz. W takim razie wezmę obie”.

„Tak zrób. Nie mam nic przeciwko”.

„Czemu? W końcu są dwie. Można by urządzić niezłą rozwałkę. Działać pod przykrywką. Na grubo”.

„To śledztwo nie wymaga działania pod przykrywką. Ani urządzania rozwałki... Właściwie nie sądzę, aby te kurtki w ogóle były nam do czegokolwiek potrzebne. Chciałem je tylko dlatego, żeby oni ich nie mieli”.

(Odwróć się do Kima). „Mówiłem, że wolę tę z Obszczyp***łem, ale możesz ją wziąć, jeśli chcesz. Druga też jest czadowa”.

„To bardzo miło z twojej strony, ale nie chcę żadnej z tych kurtek”.

(Odwróć się do Kima). „Wiem, mówiłeś, że podoba ci się ten napis o Obszczyp***le, ale chyba ja powinienem ją wziąć”.

(Odwróć się do Kima). „Pamiętasz, jak mówiłem, że chciałbym mieć tę z napisem »Obszczyp***ł«? No to mam! Ty możesz wziąć tę drugą”.

„Nie trzeba. I tak nie nałożyłbym na siebie żadnej z nich”.

(Obniż głos). „Tak. Kurtek”.

Oni nie są straszni, ty nie jesteś straszny – nie mam tutaj w czym rzeźbić. Albo można błagać, albo wymuszać. Albo jedno i drugie. Może ich po prostu poproś?

„Panowie, potrzebuję waszych kurtek”.

„Yyy... ale czemu?”

„Muszę na to odpowiadać?”

„Jak ty nie musisz odpowiadać, to my nie musimy oddawać ci kurtek” – młody mężczyzna kręci głową. „Chyba nie masz żadnego dobrego powodu”.

„Potrzebuję ich do wykonywania zadań policyjnych”.