Rozmowa · Obszczyp***ł

„Właściwie to nieważne”.

(Odwróć się do ciemnowłosego wyrostka). „Czemu na twojej kurtce jest napisane »W CHUJ Z TYM«?”

„Na to mogę odpowiedzieć. Wielu facetów szuka tej jedynej. Takiej niby prawdziwej miłości, co tak serio jest obsesją udającą bliskość. Emocje pościgu i pustka, którą czujesz w piersi, jak już złapiesz ofiarę”.

Ciekawe, czy ta poetyka to element kurtki, czy pochodzi z zupełnie innego źródła?

„Żeby złapać rybę, trzeba wiele razy zarzucać przynętę, a i tak nie wiadomo, czy coś połknie haczyk. Ale za to jak wysadzisz jezioro...”

„Wysadzaj!”

„...zdobywasz dużo ryb w krótkim czasie. A jako że czas to pieniądz i ucieka jak szalony, trzeba wymyślić sposób, żeby włożyć chuj w cały świat. I nie skupiać się za bardzo na wkładaniu go jednej osobie”.

„Bo kiedy wkładasz chuj we wszystko, nie wkładasz go w nic. A to dla mnie jest coś pięknego – wsadzać chuj w nicość”.

Paskudnie to przyznać, ale w jakimś dziwacznym sensie ma rację.

Czy to przypadek, że oto mamy dwie srogie kurtki i dwóch srogich gliniarzy?

„Hej, Kim...” (Zacznij mówić ciszej).

„Tak?”

„Myślisz, że to zbieg okoliczności?”

„Co?”

„Nas jest dwóch, te kurtki też są dwie...”

„Do czego zmierzasz?” – porucznik wygląda na zdezorientowanego.

„Wiesz, do czego zmierzam”.

„Nie, nie wiem. Do czego zmierzasz?”

„Jesteś bardziej typem »OBSZCZYP***ŁA« czy »WCHUJZTYMOWCA«?”

„Nie jestem żadnym z nich”.

„No daj spokój, Kim, to tylko intelektualna zabawa!”

„Dobrze, jeśli dzięki temu zakończymy tę rozmowę. Teoretycznie, gdybym był młodocianym przestępcą – gdybym wkroczył już na tę ścieżkę – to myślę, że »OBSZCZYP***Ł« to mocniejszy wybór”.

„O nie! Jak już, to ja jestem OBSZCZYP*ŁEM w tym scenariuszu”.

„Niech ci będzie”. Porucznik wzrusza ramionami. „Po prostu »WCHUJZTYMOWIEC« zdaje się pasować do ciebie lepiej, zwłaszcza biorąc pod uwagę twoje... heroiczne próby wyjścia”.

Zawsze ty musisz być tym szurniętym, tak? No dobra.

„To już wszystko czy...?” – pyta niecierpliwie jeden z właścicieli kurtek. „Bo nie jesteśmy zaproszeni na waszą szeptaną imprezkę, prawda?”

„Dla mnie spoko, ja czuję się bardziej jak »WCHUJZTYMOWIEC«”.

„To by się zgadzało” – stwierdza porucznik. „Zwłaszcza biorąc pod uwagę twoje... heroiczne próby wyjścia”.

Oto i historia pochodzenia tej jakże dynamicznej dwójki.

„Powinniśmy zwinąć im te kurtki”.

„Po co?”

„A co ludzie robią z kurtkami? Noszą je”.

„Idea ubioru jest mi znajoma, ale noszenie takich kurtek nie przystoi funkcjonariuszowi MOR-u. No chyba że jest głęboko zakonspirowany” – dodaje.

„Ale tak teoretycznie, Kim, gdybyśmy mieli skonfiskować te kurtki, to którą ty byś założył?”

„Oczywiście, masz rację. W takim razie nieważne”.

Porucznik wzdycha.

To westchnienie ulgi.

„Którą ty byś założył?”

„Nie jestem pewny, czy cię rozumiem, detektywie”.

„Nic”.

„Chciałeś wiedzieć, którą kurtkę bym na siebie nałożył, tak? Żadną. Nie nałożyłbym żadnej z nich”.

„Co myślisz o ich kurtkach?”

„O skórzanych kurtkach ozdobionych niedojrzałymi napisami? »Ideologia«, którą przekazują, pomaga chłopcom usprawiedliwić dokonywane przez nich złe wybory: zarówno te związane z ich życiem, jak i modą”.

„Czemu zawsze jesteś taki protekcjonalny, kiedy pojawiają się czadowe możliwości?”

„Rozumiem, boisz się tych kurtek. W porządku”.

Zdecydowanie przypadek.

Twój brak wyobraźni jest zaskakujący. Ale nadrabiasz go... tak. Zadawaniem pytań.

Czy to przypadek, że oto mamy dwie srogie kurtki i dwóch srogich gliniarzy?

„Co za beznadziejna metafora”.

(Odwróć się do blond wyrostka). „Czemu na twojej kurtce jest napisane »OBSZCZYP***Ł«?”

„No więc po pierwsze, to tylko hasło, a niekoniecznie coś, co definiuje mnie jako osobę, nawet jeśli jest to hasło z charakterem. A ja naprawdę lubię szczynę...”

„Słowo »OBSZCZYP**Ł« uosabia walkę, której areną jest świat; rzeczy uznawane za takie, jakimi się zdają, kontra to, czym te rzeczy naprawdę są. Można też powiedzieć, że to wyraz ducha wspólnoty, przyszłości i docenienia w pełni* różnic między nami”.

„No i przyznasz też chyba, że wpada w oko. A skoro wielki instrumentalista powoli lecz pewnie zmierza ku oparciu na tym gospodarki, to – i tu uwaga – niezbędne jest, by sam nośnik komunikował wyraźnie przekaz”.

„Eee... Co?”

„Chcę przez to powiedzieć, że wszyscy jesteśmy »obszczyp***łami«. I że świat jest immanentnie pozbawiony znaczenia”.

To akurat prawda.

Choć słownictwo tego młodego człowieka nie jest zbyt bogate, wydaje się mieć dużą wiedzę w przynajmniej jednej, choć dość wąskiej, dziedzinie.

Zdaje się, że ten młody człowiek ma niejaką wiedzę w przynajmniej jednej, choć dość wąskiej, dziedzinie.

„Ma to sens”.

„Ej, Obszczyp***ł, patrz, kto podbił! Materiał na skurczoną gliniarską główkę!”