„Występ performatywny zakończony. Świetnie. W czym więc mogę pomóc?”

„Przepraszam” – wtrąca się porucznik, odrywając wzrok od swoich notatek. „Od kogo pani słyszała o tym linczu?”

„Pierwszy raz powiedział mi o tym boia przy bramie” – jej odpowiedź jest natychmiastowa. „Ten, który nawet swoim imieniem wyraża awersję do pracy. To było, zdaje się, Mów Mi Mañana”.

To by się zgadzało.

Nie, chwila. Główna negocjatorka dowiedziała się tego od gościa u bram? Grupa Wild Pines musi mieć skuteczniejsze kanały komunikacyjne. W końcu strajkuje 2200 ludzi. To dla nich duża rzecz.

„Brzmi to jak gambit otwierający”. (Przejdź dalej).

„Na to liczyłam” – przytakuje. „Jednak po takim otwarciu następuje zazwyczaj bardziej racjonalna oferta. Nadal jej nie usłyszałam. Wciąż tylko powtarzane w kółko to samo pozbawione sensu hasło...”

„Umarł król, niech żyją robotnicy!”

„Muszę przyznać, że to dosyć zabawne”.

„Bawią się przednio, ale jak mogą sobie na to pozwolić? Po czterech miesiącach spodziewałabym się, że wybiorą bardziej praktyczne rozwiązanie”.

„Ale co dokładnie przez to rozumieją? Jakie są ich żądania?”

„To całkiem proste. Gdy Grupa Wild Pines podejmuje jakąś decyzję... dotyczącą czego? Czegokolwiek tak naprawdę. Otóż musi wtedy zebrać podpisy wszystkich 2200 pracowników terminalu w Martinaise”.

„Co to w ogóle oznacza?”

„Nieważne. Chciałem spytać o coś innego w związku ze strajkiem”.

Kiwa głową.

„Podoba mi się”.

„Więc spodoba się panu pewnie też ich hasło »ŻĄDAJ DEMOKRACJI!«”.

„Nie. To jest słabe”.

„Osobiście się zgadzam. Brakuje tu tego rozmachu, jaki ma KAŻDY PRACOWNIK – CZŁONEK RADY NADZORCZEJ”.

„To jak dla mnie za mało komunistyczne”.

„O tak, to niezłe”.

„Osobiście brakuje mi tu takiego rozmachu, jaki ma KAŻDY PRACOWNIK – CZŁONEK RADY NADZORCZEJ”.

„Nazbyt agresywne komunistyczne pozerstwo”.

„Nie wiem, co o tym sądzić”.

„Co się stało z tym... Gaumontem?”

„Pan Claire wystosował pewne żądanie. Jak on to ujął...” – przerywa, żeby nieco się uspokoić...

„»Wypierdalaj, karle«. Bo widzi pan, Gaumontowi natura poskąpiła wzrostu”.

„Czadowo”.

„Tak, niezmiernie. Proszę zwrócić uwagę, że pan Claire prowadził w przeszłości rozmowy z tym negocjatorem i zawsze mógł liczyć na uczciwe warunki z jego strony”.

Brzmi to jak typowa agresywna poza.

„Hm. No dobrze”.

„Tak. Proszę zwrócić uwagę, że pan Claire prowadził w przeszłości rozmowy z tym negocjatorem i zawsze mógł liczyć na uczciwe warunki z jego strony”.

„Bardzo to niefajne”.

„Proszę zwrócić uwagę, że pan Claire prowadził w przeszłości rozmowy z tym negocjatorem i zawsze mógł liczyć na uczciwe warunki z jego strony”.

„Łamistrajki u bram – to wy ich tam posłaliście?”

„Co?... Łamistrajki?” – unosi brew. „Ma pan na myśli tę stłoczoną ludzką masę z Jamrock, która przyszła błagać o pracę, gdy Związek im jej odmawia?”

Nie pozwól, żeby sama na to odpowiedziała.

Pozwól jej mówić dalej.

„Tak. To z inicjatywy Wild Pines. Odebrano ich z Jamrock i przewieziono na miejsce. To standardowa praktyka. Firma zastrzega sobie prawo do obsadzenia swych stanowisk”.

„Gdyby stało za tym Wild Pines lub jego partnerzy, wtedy stanowiłoby to tajemnicę firmową. Nie mogłabym się tą informacją podzielić, w każdym razie nie teraz...”

Sugeruje, że jest gotowa porozmawiać z tobą na ten temat przy późniejszej okazji.

„Nie, mam na myśli łamistrajków”.

„Odpowiadając na pańskie pytanie: tak. To z inicjatywy Wild Pines. Odebrano ich z Jamrock i przewieziono na miejsce. To standardowa praktyka. Firma zastrzega sobie prawo do obsadzenia swych stanowisk”.

„Gdyby ci robotnicy działali z inicjatywy Wild Pines lub jego partnerów, wtedy stanowiłoby to tajemnicę firmową. Nie mogłabym się tą informacją podzielić, w każdym razie jeszcze nie teraz”.

„Łamacze strajków, powiedzmy. Wy ich tam posłaliście, prawda?”

„Gdyby ci łamacze strajku działali z inicjatywy Wild Pines lub jego partnerów, wtedy stanowiłoby to tajemnicę firmową. Nie mogłabym się tą informacją podzielić, w każdym razie jeszcze nie teraz...”

„Racja, nie wiem, czemu użyłem tego określenia. Widać przejąłem część słownictwa od tych zdegenerowanych robotników”.

„Ha!” – odpowiada skrzywionym uśmiechem. „Gdyby robotnicy działali z inicjatywy Wild Pines, stanowiłoby to tajemnicę firmową. Nie mogłabym się tą informacją podzielić, w każdym razie jeszcze nie teraz...”

„Wszystko” – uśmiecha się. „Z wyłączeniem tajemnic handlowych”.

„Chwila. A jeśli chcę posłuchać o tych tajemnicach handlowych?”

„Musiałby pan unieważnić Ustawę o sytuacji nadzwyczajnej i o zadośćuczynieniu, która daje mi prawo do milczenia. To prawdziwa prawna ośmiornica”.

Dusząca Revachol ośmiornica. Ustawa o sytuacji nadzwyczajnej to kamień węgielny powojennego Revacholu. Nie sposób oddzielić go od świata, który stworzył.

„Ośmiornica? Zabiję ją!”

„Powodzenia – w końcu przy życiu trzyma ją tylko ugruntowany prawnie interes połowy cywilizowanego świata, w tym pański”.

„Szanowna pani ma na myśli fakt, że źródłem autorytetu zarówno Ustawy o sytuacji nadzwyczajnej, jak i MOR-u jest Rząd Koalicyjny”.

Innymi słowy, strzelałbyś sobie w stopę.

Czy ktoś powiedział strzelać sobie w stopę?

„Byłaby pani zaskoczona, jak duże szkody potrafię wyrządzić sam sobie”.

„Zgaduję, że mężczyzna taki jak pan potrafi dać sobie niezły wycisk” – mierzy cię wzrokiem. „Ale zdaje się, że mówiliśmy o strajku”.

Daj temu spokój.

„Ale odciągam nas od tematu. Miało być o strajku”.