„Występ performatywny zakończony. Świetnie. W czym więc mogę pomóc?”

„Niestety, Ustawa o sytuacji nadzwyczajnej została wprowadzona przez ten sam Rząd Koalicyjny, który stanowi o istnieniu milicji w Zachodnim Revacholu”.

„Wolałbym nie burzyć spokoju ośmiornicy. Zostawmy to w spokoju”.

„Cieszę się, że tak pan to widzi. Unieważnienie ustawy oznaczałoby unieważnienie Rządu Koalicyjnego. Tego, który stanowi o istnieniu milicji w Zachodnim Revacholu...”

„Jak mam ją w takim razie unieważnić?”

„No jak to? Wystarczy obalić 50-letnie rządy obcych mocarstw w ramach Koalicji! Tak się jednak pechowo składa, że Koalicja decyduje również o istnieniu milicji w Zachodnim Revacholu...”

„Mam inne pytania”.

Kiwa głową: „Mam nadzieję, że będę w stanie pomóc”.

„Jaką dokładnie gra w tym pani rolę?”

„Oficjalny tytuł to »starszy negocjator ds. pracy«. W praktyce jestem jak ekspedientka: przekazuję żądania Związku Grupie Wild Pines i wracam do niego z kontrpropozycją...”

Bynajmniej. Jest kimś więcej. Może podejmować decyzje.

„I jak przebiegają rozmowy?”

„Nie przebiegają, w tym cały problem. Związek zerwał negocjacje tydzień temu. Po tym okropnym linczu”.

„Teraz nie wpuszczają mnie nawet do portu. Bramy pilnuje jakiś rasistowski ponaddwumetrowy bysior”.

„Mówi pani o Jean-Lucu, moim rasowym mentorze? To wspaniały nauczyciel, człowiek pełen virtù”.

„O, czyli poznał go pan” – upija łyk herbaty. „Już pana omamił swoimi szalonymi teoriami?”

„Mój kolega ma swoje osobliwości. Nie zgłębiajmy jeszcze tej konkretnej”.

„Ależ oczywiście. Nie mnie oceniać”.

„Jak to omamił?”

„Oczarował, uwiódł, zjednał sobie pana”.

„Tak. Są wunderbar”.

„To brednie, stek bzdur” – odrzuca włosy do tyłu. „Ale chyba mówiliśmy o negocjacjach, prawda?”

„On sam nic nie zrobił. To kwestia oczywistej prawdziwości jego teorii!”

„A to zabawne, bo mnie się wydaje podważalna z każdej strony” – przerywa. „Ale zbaczamy z tematu”.

„A więc strajk jest powiązany z linczem?”

„Tak, uważam, że istnieje takie powiązanie. Ale to temat na później” – mruży oczy.

Jest pod tym względem niewzruszona, lecz czujesz, że chce ci powiedzieć. Musisz najpierw zdobyć jej zaufanie.

„Proszę powiedzieć mi więcej o tym behemocie”.

„Co mam panu powiedzieć? Związek zatrudnia pokrytego tatuażami olbrzyma” – robi pauzę. „Rasistowskiego olbrzyma. To chyba część ich strategii otwartych drzwi”.

„Och, mówi pani o Miarogłowym?”

„Tak, Jean-Luc Miarogłowy” – odchyla się i przewraca oczami.

„Jak przebiegały rozmowy, zanim doszło do linczu?” (Przejdź dalej).

„Powiedzmy, że wstępnie liczyłam na szybsze postępy...”

„Kiedy pani tu przybyła?”

„Dotarłam trzy tygodnie temu...” – zastanawia się. „Tak, w połowie lutego, kiedy zatoka była jeszcze częściowo zamrożona. Wolę załatwiać takie sprawy na miejscu. Tak jak MOR”.

„Ale strajk rozpoczął się w grudniu” – stwierdza porucznik, zaglądając do swojego notatnika.

„Nie byłam pierwszym negocjatorem. Przejęłam pałeczkę od pana Gaumonta, który utknął w martwym punkcie podczas rozmów z szefem Związku, panem Claire'em. Claire nie chciał negocjować z Gaumontem pomimo ustępstw, na jakie ten przystał w wyniku poprzednich rokowań”.

„To nie jest pierwszy strajk organizowany przez Związek?”

„A gdzieżby znowu. Wcześniej były jeszcze dwa strajki. W obydwu przypadkach Związek ugrał znaczące ustępstwa, w tym płacę za nadgodziny i ubezpieczenie zdrowotne. Tym razem ich żądania są bardziej... rzekłabym, agresywne”.

Absurdalne wręcz, chce przez to powiedzieć.

„Co się stało potem?”

„Związek ugrał znaczące ustępstwa, w tym płacę za nadgodziny i ubezpieczenie zdrowotne. Tym razem ich żądania są bardziej... rzekłabym, agresywne”.

„Od jak dawna pani tu jest?”

Chwila! Właśnie przyznała, że lincz i strajk są powiązane.

„Jak przebiegają rozmowy?”

„Mam do pani więcej pytań o rzeczywistość”.

„Kolejne wykłady z cyklu »wprowadzenie do rzeczywistości«?” – wydaje się pozytywnie zaskoczona. „To moja ulubiona część dnia! Proszę pytać śmiało”.

„Jest pani na łodzi”.

„Praktycznie rzecz biorąc, nie jestem teraz na niej...” – patrzy na kołyszącą się łódź.

„Porozmawiajmy o ekonomicznych aspektach tej łodzi, na której pani jest”. (Zapoluj na nią).

„Ojej, wpływamy na niebezpieczne wody” – krzyżuje ręce na piersiach. „Chce pan powiedzieć, że to przejaw ostentacyjnej konsumpcji? Że jestem przedstawicielką klasy rządzącej”.

„Nie. To symbol naszego poddaństwa obcemu kapitałowi. Czyli temu złemu”.

„Detektywie, czy mogę przypomnieć ci, że pani Messier jest profesjonalną negocjatorką?” – zdaje się, że nie sądzi, abyś mógł pokonać ją w pojedynczym starciu.

„Co więc tu robi to rozklekotane molo?” – stawia stopę na przegniłych deskach. „A ta flota łódek?”

Flota? Trzy prowizoryczne łodzie rybackie to żadna flota.

„To bez wątpienia proletariacka flota łódek” – macha dłonią na pobliskie łodzie rybackie. „Jak mówiłam, łodziami pływa mnóstwo osób, z różnych warstw społecznych”.

„Dobrze. W każdym razie...” (Zmień temat).

„No właśnie” – poprawia włosy. Od utrwalonej fali jej kasztanowych loków bije blask zwycięstwa.

Odpowiedz ogniem, szybko!

Twoje synapsy szaleją!

„Ten dom powstał jeszcze przed rewolucją”.