„Występ performatywny zakończony. Świetnie. W czym więc mogę pomóc?”

„Ma jakąś nazwę?”

„Łódź? Nie. Ma nazwę modelu – Cor-de-Leite 19”.

Dziwnie określać ją po prostu mianem „modelu”. Taka piękna łódź zasługuje na porządną nazwę...

Bryza porusza żaglami i plącze ci włosy. Poniżej wdzięczny, nieco rybi w swoim kształcie kadłub dzieli wodę na dwoje. Jeszcze niżej jest już tylko mrok. Z czymś ci się on kojarzy. Z kimś...

„No dobrze, ale jaki to rodzaj łodzi?”

„To łódź rekreacyjna. Sześciometrówka. A przy okazji odpowiednia do regat kategorii 1. Chociaż aktualnie wykorzystuję ją głównie do podróży służbowych...”

„Czadowo, ale pani łódź naprawdę potrzebuje nazwy”.

„No dobrze. To może Cor-de-Leite 19. Dlaczego?” – stuka w burtę, która w odpowiedzi wydaje głuchy odgłos...

„Bo zbudowała ją we Wschodnim Revacholu firma o nazwie Cor-de-Leite, a jej kadłub jest długi na 19 kroków”.

Bardzo się stara, żeby nie brzmiało to romantycznie.

„Więc może ją nazwać... Dolores”.

„Dlaczego Dolores?”

Bo kłuje w serce. W jakiś pradawny i piękny sposób.

„Bo z jakiegoś powodu podoba mi się to słowo”.

„Hmm. Nie podzielam tego upodobania. Chyba zostanę przy nazwie fabrycznej. Ale dziękuję za pomysł”.

„Nie wiem. Brzmi ładnie”.

„Na cześć jej niewinności Dolores Dei”.

„Nie cenię wysoko symboli moralistów. Chyba zostanę przy nazwie fabrycznej. Ale dziękuję”.

„Może jakieś »eks... coś«?”

„Coś z eks? Niby co?”

„Eksperyment!”

„To do mnie przemawia” – na jej twarzy pojawia się przelotny uśmieszek. „Brzmi tak stanowczo, tak...”

„Dobitnie...”

Tak naprawdę tego nie rozważa. To sarkazm.

„Po prostu eks-coś”.

„Wybitnie absurdalne” – przytakuje sama sobie. „Dziękuję za inspirację. Pozostanę przy nazwie fabrycznej, ale naprawdę dziękuję”.

„Eks-żona”.

„Dziękuję za inspirację. Widzę, że to słowo ma dla pana dużą wartość sentymentalną. Dla mnie niestety żadną. Pozostanę więc przy nazwie fabrycznej”.

„Może Smukła Ryba?”

„Jak, proszę?”

„No, bo jest smukła... i jak ryba”.

Na jej twarzy rozkwita uśmieszek. „Chyba zostanę przy nazwie fabrycznej. Ale dziękuję”.

„Lubi ją pani?” (Zakończ).

„Moją łódź? Nawet bardzo” – jej usta układają się w skrzywiony uśmiech. „To prawdziwa gruba ryba na tych morzach, bączku”.

„Podoba mi się ta część rozmowy – ma tak niewiele wspólnego z morderstwem, w którego sprawie prowadzimy śledztwo”.

Naprawdę – myśli porucznik. Jest już zdezorientowana? Przygląda się kobiecie badawczo...

„Chyba już wiem, co i jak z tą łodzią”. (Zakończ).

„Świetnie” – zwilża gardło zawartością kubka termicznego.

„Niewielu ludzi przesiaduje na łodziach, co?”

„Co też pan mówi” – rozgląda się. „Jesteśmy na archipelagu. Jak inaczej się tutaj przemieszczać?”

Jej ton jest nieco drażliwy, ale w dość żartobliwy sposób.

„Zaraz, jesteśmy na *archipelagu?” (Rozejrzyj się).

„Zgadza się” – unosi brew. „Jesteśmy na Caillou”.

W gruncie rzeczy sąsiadujące grupy wysp Ozonne i Face-à-La-Mer to archipelagi, zaś Le Caillou to, w przeciwieństwie do nich, pojedynczy, żyzny kawał lądu – czwarta co do wielkości wyspa świata. Nie jest archipelagiem.

„Chwila, myślałem, że Le Caillou to jedna, duża wyspa?”

„No dobrze” – prezentuje skrzywiony uśmiech. „Jeśli mamy być precyzyjni. Ale rzecz w tym, że wszyscy jesteśmy na wyspach. A łódź to najsprawniejszy sposób na przemieszczanie się między nimi. Zwłaszcza gdy komuś się spieszy, by zażegnać strajk”.

„Rozumiem. Jeszcze co do tej pani łodzi...” (Cofnij się w rozmowie).

Kiwa głową, okazując uwagę.

„A jednak nie widziałem, żeby ktokolwiek inny żeglował tu taką łodzią”.

„A ja nie widziałam, żeby ktoś inny pędził w podrasowanym powozie motorowym marki Coupris Kineema”.

„Właściwie” – odzywa się porucznik defensywnym tonem – „ten powóz motorowy pełni funkcję pojazdu patrolowego i pościgowego”.

„Jest wykorzystywany do przemierzania długich dystansów Portu Przemysłowego Większego Revacholu. To nie zabawka”.

„To również” – kobieta poklepuje nadbudówkę. „Nie jest zabawką, mam na myśli. To machina długodystansowa, w sam raz do przemierzania obszernej Zatoki Revacholskiej. Do podróżowania między miastem a wyspami”.

Musisz zmusić tę kobietę, żeby przyznała, że pływa tą swoją łodzią tylko ze względu na swoje bogactwo.

Yyy... Czemu?

Co „czemu”? Przestań myśleć. Bierz się za nią.

Wyjdzie, jakbym jej zazdrościł. A nie zazdroszczę.

Nie? No dobra, w takim razie podziwiaj sobie zupełnie bez zazdrości tę jej łódź.

Czemu ja w ogóle o tym myślę? Mam policyjną robotę na głowie.

Jak sobie chcesz.