„Występ performatywny zakończony. Świetnie. W czym więc mogę pomóc?”

„A co się stało za drugim razem?”

„Drugim razem również ukończyłabym wyścig, gdyby nie pilna sprawa służbowa w rodzaju tej, którą zajmuję się teraz”.

„Muszę jednak zobaczyć pani patent”.

„Właściwie nie musisz”.

„Raczej na pewno muszę. Jestem policjantem”.

„Niewielu z policjantów wie, że Ustawa o podróżach wyraźnie odmawia MOR-owi prawa do żądania od kogokolwiek dokumentów żeglarskich”.

Ustawa o podróżach to jedna z nielicznych ustaw zarządzających interakcją międzyludzką w Revacholskiej Strefie Kontroli. Pozostałe to Ustawa o sytuacji nadzwyczajnej i Ustawa o zadośćuczynieniu.

Że co, jak?

To jedno z podstawowych praw Revacholu ograniczające władze instytucji lokalnych. Pewien jej fragment uniemożliwia MOR-owi żądanie większości dokumentów i licencji bez pozwolenia przedstawiciela Koalicji...

To prawo utrzymujące Revachol w obecnym stanie – bezwładu.

„To raczej ustawa o anarchii, tak na moje”.

„Nie ma potrzeby upolityczniania tej kwestii. Wciąż możesz poprosić panią o paszport”.

Musisz jakoś zachować twarz, jeśli chcesz zdobyć jej szacunek. ZAŻĄDAJ tego paszportu!

„Nie ma potrzeby”.

Kiwa grzecznie głową. „Dobrze więc. Ma pan jeszcze jakieś pytania odnośnie do łodzi?”

Wdzięk, z jakim odpowiedziała, budzi w tobie radość, że nie nękałeś jej bez powodu o dokumenty.

„Tak. Będę potrzebował pani paszportu”.

„Oczywiście” – przeszukuje kieszenie płaszcza, wyjmując z nich chwilę później plik dokumentów w zamkniętej plastikowej torebce.

Spójrz na jej paszport.

Kobieta nic nie mówi, ale uśmiecha się, podczas gdy fale liżą kadłub łodzi. W swojej dłoni, pod plastikową błoną, widzisz jasnoniebieski paszport z napisem REPUBLIKA WESPERSKA. Na herbie widnieją wizerunki siedzącego lwa i ostrygi.

Republika Wesperu, dawniej Wesperu-Messyny, była niegdyś podwójnym królestwem. Pokojowe rozejście się ścieżek obu narodów doprowadziło do powstania dwóch monarchii konstytucyjnych. Wesper, bogatsza z nich, to okcydentalne państwo znane z tego, że znajduje się blisko szaroty oraz opracowuje egzotyczne derywaty finansowe.

Spójrz na stronę ze zdjęciem.

Kobieta – urodzona w trzecim roku Komuny Revacholskiej – uśmiecha się do ciebie, uwydatniając kurze łapki i inne zmarszczki na twarzy. Zdjęcie jest aktualne. Właścicielka paszportu to Rejoyce Leyton-Messier.

Coś jeszcze?

To stabilne państwo, lecz w jego stabilności zawsze obecny był jakiś złowrogi element. Znajduje się na samym obrzeżu isoli Mundi, góruje nad wyspami Ubi Sunt i rozpływa się niemal w Wielkim Niepokoju szaroty.

„Ma pani na imię Rejoyce?”

„Tak, ale proszę mnie tak nie nazywać”.

„Dlaczego?”

„Joyce jest znacznie praktyczniejsze”.

Nie lubi tego imienia. Pewnie przez jakieś złe wspomnienie. Nieprzyjemne koleżanki w szkole albo dawny kochanek...

„Wygląda na to, że wszystko jest w porządku”. (Oddaj dokumenty).

Kiwa głową i ponownie umieszcza torebkę w odmętach płaszcza.

„Jest pani z Wesperu?”

„Mój mąż jest Wesperczykiem. Mam podwójne obywatelstwo. Wygodniej podróżuje się jako Wesperka”.

„Ma to sens. Wystarczy na mnie popatrzeć!”

„Nie ma potrzeby użalać się nad sobą, detektywie. Wciąż możesz poprosić panią o jej paszport”.

„Dobra, dość już o tej głupiej Ustawie o podróżach. Mam inne pytanie...” (Przerwij temat).

„Na temat łodzi?” – z jej kubka termicznego ulatuje obłoczek pary.

„Chwila, jak mało znany jest ten fakt?”

„Próbowałem być uprzejmy – nawet dzieci w wieku szkolnym znają Ustawę o podróżach”.

„Czyli nie możemy zatrzymywać przypadkowych cywilów i żądać od nich dokumentów? Słabizna”.

„Jeśli te dokumenty nie są paszportem, to nie. Czy chcesz poprosić panią o jej paszport?”

„Czyli nie mogę zatrzymywać przypadkowych ludzi i prosić ich o dokumenty?”

„Może pan zawsze poprosić o okazanie paszportu” – mówi, próbując uderzyć w pojednawczy ton. „Na to muszę się zgodzić”.

„Hm. Ciekawe. Mam inne pytanie...”

„Na temat łodzi?” – z jej kubka termicznego ulatuje obłoczek pary.

„Ma to sens. Wystarczy na mnie popatrzeć”.

„Może pan zamiast tego poprosić o okazanie paszportu” – uderza w pojednawczy ton...

Pojednawczy i nieco litościwy.

„To raczej ustawa o anarchii, tak na moje”.

Ziew

Ten jeden raz, kiedy twój kapuściany łeb znajduje w swoich odmętach coś, co przydałoby ci się w pracy, ty gapisz się na jakąś łódkę. Dobra. Rób sobie, co chcesz.

„Co masz na myśli?”

„Ustawa o podróżach wyraźnie odmawia MOR-owi prawa do żądania od kogokolwiek dokumentów żeglarskich. To mało znany fakt wśród stróżów prawa”.

„W zasadzie nie ma pan podstaw”.

„Raczej na pewno muszę. Jestem policjantem”.

„Więc z pewnością pan wie, że na mocy Ustawy o podróżach MOR nie ma prawa żądać okazania dokumentów żeglarskich. Obowiązuje swoboda przemieszczania się”.

„Co ma pani na myśli?”

„Z pewnością jest pan świadom, że na mocy Ustawy o podróżach MOR nie ma prawa żądać okazania dokumentów żeglarskich. Obowiązuje swoboda przemieszczania się”.

Jej nonszalancja może być powiązana jakoś z czymś zwanym Ustawą o podróżach – prawem, wedle którego nie musi mieć patentu. Chytra lisica. Nie jesteś wystarczająco agresywny, żeby dłużej ją tym nękać.