Ciało spogląda na ciebie wybałuszonymi, białymi oczami. Twarz wokół nich nie wygląda na…

Ależ jesteś ogromnym rozczarowaniem. Co cię w takim razie interesuje?

Niczym łuski jakiegoś pradawnego, białego potwora, popękane i perłowe.

„Co masz na myśli?”

„Ten materiał to kinetyczny redystrybutor. Rozprasza energię kinetyczną horyzontalnie. Od płytki do płytki. Gdy między płytkami dochodzi do kontaktu, rozlega się kliknięcie”. Wskazuje na palec stopy: „Widzisz te linie?”

„Wydaje się delikatny”.

„Wręcz przeciwnie. Ten materiał to kinetyczny redystrybutor. Rozprasza energię kinetyczną horyzontalnie – od płytki do płytki – całkowicie ją tłumiąc”. Wskazuje na buty: „Widzisz?”

Uderz w but łomem.

Metal uderza, powodując to samo dzyń, co wcześniej. Dźwięk nie wydaje się głośniejszy...

Nagle twój biceps się napina. Ręka ugina się w łokciu i szykuje do uderzenia.

Ściągnij but.

To się wydaje... niebezpieczne. Jesteś pewien?

Chwyć but pod pachę.

Twoje nozdrza wypełnia smród. Kiedy pchasz w dół, z góry dobiega cię złowrogi, trzeszczący odgłos.

„Stop!” – woła porucznik ostrym głosem. Przygląda się tobie, jak stoisz z butem pod ramieniem.

„Świnia urwie mu zaraz łeb”.

„Brutalnie”.

„Poruczniku, wyglądasz na zdenerwowanego. Czemu?”

„Za chwilę urwiesz mu głowę”.

„Zrób to, homosiu!”

„Nie jestem homosiem”.

„Przestań skupiać się na swojej seksualności, oficerze. Za chwilę uniemożliwisz dalsze badanie zwłok”.

Rzeczywiście. Z tego kąta nie wygląda, żeby szyja miała wytrzymać wiele więcej. W ciągu tygodnia od zgonu mięśnie niemal całkowicie zmieniły się w płyn.

„Co właściwie chcesz osiągnąć? Dlaczego uczepiłeś się tego buta?”

„Wyglądają na drogie. Pomyślałem, że je sprzedam, zarobię trochę sosu”.

„Gdyby chodziło o kompletną zbroję, to nie miałbym ci tego za złe. Ale te buty nie są warte dyscyplinarki. Są lepsze sposoby na opłacenie rachunku w hostelu. Poza tym...” – porucznik stuka w but.

Trudno ci wyczuć porucznika. Co by zrobił, gdybyś je ukradł? Zgłosiłby cię czy nie? Co zaskakujące, masz wrażenie, że raczej nie.

„Nie ma mowy, aby udało ci się zdjąć te buty. Spływała do nich cała materia organiczna z jego ciała. W tej chwili są scalone z jego stopami. Jak myślisz, dlaczego miejscowi jeszcze ich nie ukradli?”

Może być jakiś sposób, żeby je ściągnąć, ale najpierw ciało musi leżeć na ziemi. Poza tym lepiej by było pewnie, gdyby porucznika nie było w pobliżu...

To chyba niezły plan. (Zaakceptuj go).

Sama myśl o tym sprawia, że strzelasz stawami w palcach. Miłe uczucie. Miłe i trzeszczące.

Jest coś takiego jak punkty honoru?

Oczywiście, że nie ma, nie bądź naiwniakiem.

I tak czujesz, jakby były jednak jakieś punkty honoru. A jeśli są, to na pewno właśnie jeden zdobyłeś.

„Dobra. Rozumiem”.

„Koroner się nimi zajmie. Biorąc pod uwagę stan kostnicy, i tak nic z tego nie wyniknie. No ale nie da się naprawić całego świata. Możemy kontynuować?” – spogląda na buty.

„Co w takim razie stanie się z butami?”

Kraść buty umarłemu? Ależ to by było NIEHONOROWE! (Odmów w imię honoru).

No dobra, to zapłacisz rachunek w hostelu punktami honoru. Ile ich dotąd zebrałeś?

Jesteś pewien, że jest jakiś sposób, żeby je ściągnąć. Ale najpierw ciało musi leżeć na ziemi. Poza tym lepiej by było pewnie, gdyby porucznika nie było w pobliżu...

„Nie ma mowy, aby udało ci się zdjąć te buty. Spływała do nich cała materia organiczna z jego ciała. Przez siedem dni. W tej chwili są scalone z jego stopami. Jak myślisz, dlaczego z całego pancerza zostały na nim tylko buty?”

„Szczerze, gdyby to był cały ceramiczny zestaw: napierśnik, naramienniki... Nie dziwiłbym ci się. Ale te buty? Nie są warte zadzierania z wydziałem wewnętrznym. Poza tym” – porucznik stuka w but.

„To zaawansowana technologia wroga. Moglibyśmy ją zbadać i poznać słabe punkty przeciwnika”.

„To nie jest wróg – to denat. Ofiara. Morderstwa, w którego sprawie prowadzimy śledztwo”.

Czy na pewno? Ciało, które macie przed sobą, roztacza wokół siebie aurę zagrożenia.

Przez ułamek sekundy wydaje się na ciebie patrzeć. Smród śmierci sprawia, że w oczach stają ci łzy.

„Mam wrażenie, że nasze i jego drogi jeszcze się skrzyżują. W ten czy inny sposób”.

„W ten czy inny sposób? Ciężko mi sobie wyobrazić choćby jeden z nich... Magia? Semeńskie trupie sole? Poza tym...” – porucznik stuka w but.

„Lepiej się postarać, niż później żałować”.

„To nie ma żadnego znaczenia, detektywie. Poza tym...” – porucznik stuka w but.

„Racja, to ma sens”.

„Tak, to ma sens, prawda? Poza tym...” – porucznik w stuka but.

„Przepraszam. Nawet nie chciałem ich zdejmować, po prostu pomyślałem, że muszę spróbować”.

„Co spróbować?”

Jak masz się uczyć, jeśli nie wolno ci eksperymentować?

„Chciałem zobaczyć, co się stanie”.

„Nie powinieneś robić czegoś tylko po to, żeby coś robić. Poza tym...” – porucznik stuka w but.

„Może chciałem poeksperymentować. No wiesz, obudzić w sobie zmysł badacza”.

„Rozumiem, co masz na myśli, ale mimo to...” – porucznik stuka but.

„Nie mam pojęcia. Ja po prostu robię rzeczy. Nie ma ku temu większego powodu”.

„Te buty rewelacyjnie by pasowały do moich dzwonów”.