Ciało spogląda na ciebie wybałuszonymi, białymi oczami. Twarz wokół nich nie wygląda na…

„O jakiej kwocie mówimy?”

„Pełen zestaw kosztuje około czterech rocznych pensji”.

W północno-zachodnim regionie Revacholu przeciętna roczna pensja funkcjonariusza to 5500 reáli (nie uwzględniając dodatku za stopień).

„Rozumiem, że to dużo?”

„Jeśli chodzi o pensję, to jest żałośnie mała. A jeśli idzie o cenę wyposażenia, to tak – to dużo”.

„Zaraz. Mój roczny zarobek to 5500 reáli?”

„Niewiele, zgadza się”.

„Żałosne. Muszę więcej mataczyć i mniej nienawidzić”.

„Nie mam pojęcia, co to znaczy”.

„Brzmi aż śmiesznie. Nie dziwne, że nie stać mnie na opłacenie hostelu”.

„Przykra sytuacja, przyznaję”.

„Wystarczy”.

Porucznik kiwa głową i wyciera palec o swój rękaw.

„Rozbiliśmy bank, dziecinko!” (Kiwnij głową w stronę butów).

„Czy chcesz przez to powiedzieć...” – przechyla głowę na bok – „...żebyśmy nie zapisywali ich jako dowody, tylko je ukradli?”

Co on wcześniej mówił o tym szefostwie? Musisz odpowiednio podejść porucznika, jeśli chcesz go wciągnąć w swój mały spisek.

„Nie. Nie to miałam na myśli”.

„Oczywiście” – kiwa głową.

Porucznik często kiwa głową. To część jego niezbyt plastycznego sposobu wyrażania samego siebie – okazuje nią zarówno profesjonalizm, jak i sarkazm. Tym razem to drugie.

„Tak, to właśnie oznacza rozbicie banku”.

„Mhm. To oznacza dyscyplinarkę” – porucznik kiwa głową i wyciera palec o swój rękaw.

„Skoro to szefostwo tak zwleka, to może zaczniemy sami, zanim zginie więcej porządnych ludzi?”

„Żeby nikt ich nie postrzelił w stopę? Myślę, że nasze kończyny mają się dobrze i bez butów umrzyka”.

„Yyy...”

Ojć. No cóż, nikt nie powiedział, że się uda. Wracajmy do śledztwa.

„Tak”.

„No dobrze – co to jest za pancerz?”

Dzięki, to bardzo przydatna wiedza.

Sobie dziękuj, chłopaku.

Odsuń się.

„Co to dokładnie za buty?”

„To element pancerza, a nie buty” – z notatnikiem pod ramieniem porucznik kuca, aby przyjrzeć się podeszwom. „Technicznie rzecz biorąc, to są trzewiki”.

Spójrz mu w oczy.

Oczy ma mlecznobiałe, niepatrzące na świat i wystające groteskowo z oczodołów. Nie mieszka tam żaden rozum; jedynie potwory z głębin.

Te oczy były kiedyś niebieskie. Jasnoniebieskie.

Na jego głowie rosną ciemnobrązowe włosy; twarz lada moment rozpryśnie się pod wpływem przebiegających pod skórą procesów. Pośmiertny upiorny uśmiech już zniknął. Pozostała nieprzypominająca niczego masa.

Pod zastygłym mięsem kryje się wyraz. Nie na twarzy, lecz głębiej, w środku. To wyraz przyjemności. Ten mężczyzna czuł radość w momencie śmierci.

„Ten człowiek czuł przyjemność w chwili śmierci”.

„Skąd ten wniosek?”

„Nie wiem”.

„Hmm...” – odpowiada porucznik i zaznacza coś w swoim notatniku.

Jestem mniejszym sceptykiem wobec tego przeczucia niż wobec nadnaturalnych myśli, które ogarnęły cię przy pojemniku na śmieci – myśli. Po chwili ponownie zatyka nos...

„Z powodów nadnaturalnych”.

„Nie ma żadnych nadprzyrodzonych powodów...” – odpowiada porucznik i zaznacza coś w swoim notatniku.

„Kwestia intuicji”.

„W porządku” – odpowiada porucznik i zaznacza coś w swoim notatniku.

(Odsuń się).

Ciało przeszywa cię wzrokiem na wskroś, gdy odsuwasz się od jego smrodu. Ma spojrzenie drapieżnika...

„Jego oczy były kiedyś niebieskie”.

„Dobrze. Ofiara jest pochodzenia okcydentalnego” – zapisuje w swoim notatniku. „Jasnobrązowe włosy, niebieskie oczy”.

Kiedy mówi „okcydentalnego”, ma na myśli, że jest biały. Pochodzi z okcydentalnego subkontynentu Mundi.

„Okcydentalnego?”

„To znaczy, że jest biały”.

„Powiedz mi, umarlaku – kim jesteś?”

Nie ma mnie.

Trup jest trupio milczący. Nie masz pojęcia, czemu to właśnie powiedziałeś.

„Kim on jest? To mężczyzna, wiek od czterdziestu do pięćdziesięciu lat. Atletyczna budowa ciała”.

„Tak. Zakończyliśmy wstępne oględziny – ściągnijmy go stamtąd”.

Zmruż oczy i zrób krok w tył.

Kiedy mrużysz oczy, potwór przed tobą zmienia się w szaloną masę zielonych i różowych plam.