Ciało spogląda na ciebie wybałuszonymi, białymi oczami. Twarz wokół nich nie wygląda na…

Dobrze. Śmierć nie dba o twoje mądrowanie się. Jest zajęta smrodem i dezintegracją, ucztą bakterii gnilnych.

„Jak na cały tydzień, to wydaje się, prawdę mówiąc, dobrze zachowany”.

„Jak już mówiłem, od zeszłej niedzieli utrzymywała się ujemna temperatura. Dzisiaj mamy pierwszy dzień odwilży. Sytuacja wyglądałaby... gorzej, gdyby odwilż nastąpiła wcześniej”.

„Sprawdziłem prognozę pogody. Od zeszłej niedzieli utrzymywała się ujemna temperatura. Dzisiaj mamy pierwszy dzień odwilży. Sytuacja wyglądałaby... gorzej, gdyby odwilż nastąpiła wcześniej”.

(Cofnij się i złap oddech).

Nie ma jednak żadnego oddechu do złapania – w powietrzu i twoich nozdrzach jest wyłącznie trup. Powoli obraca się przed tobą, gnijąc.

„Nie wiem, co mam myśleć. A co myślisz ty?”

„Moim zdaniem umieszczono go w pionie natychmiast po śmierci. Krew zebrała się w jego dłoniach i stopach. I w szyi” – wskazuje pogrubiony podbródek denata.

„Pętla zadziałała jak opaska uciskowa, zatrzymując krew w głowie. Zasinienie potwierdza powieszenie. To właśnie myślę”.

Przestań, daj oczom odpocząć.

„Mrużę oczy, Kim. Czemu to robię?”

„Skąd mam wiedzieć, dlaczego mrużysz oczy, oficerze?”

(Przestań mrużyć oczy). „Ja też nie wiem. Może powinienem przestać”.

(Zmruż oczy mocniej). „Ma różową twarz i ręce. Uda też. Reszta jest zielonkawa”.

„Och” – prycha. „Próbujesz ocenić zasinienie”.

„Powiedz mi, umarlaku – kim jesteś?”

Brak odpowiedzi. Ile razy byś nie powtórzył pytania.

„Proszę, przestań próbować odprawić nekromancki rytuał. Mamy ważniejsze sprawy na głowie”.

Rybie usta milczą w odpowiedzi. Chyba ci odbija, że pytasz go o to raz za razem...

„Kim on jest? To mężczyzna, wiek od czterdziestu do pięćdziesięciu lat. Atletyczna budowa ciała”.

Usta trupa są absurdalnie wręcz spuchnięte. Są też milczące. Nie masz pojęcia, czemu to właśnie powiedziałeś.

„Przyjrzeliśmy się pasowi. To teraz: jak go ściągniemy?”

„Musimy jeszcze raz porozmawiać o tym, jak go ściągnąć”.

„Zgadza się” – porucznik przygląda się pasowi, a na jego czole pojawiają się linie zdradzające zmartwienie.

Mężczyzna przed tobą jest nagi, nie licząc bielizny i emaliowanych butów. Ma zielonkawą skórę pokrytą wzorem gnijących żył i bladych plam. Na piersi i ramionach widnieje blaknąca siatka tatuaży. Pas transportowy, którym przymocowano go do gałęzi, wygląda na przemysłowy.

„Zawsze tak robią?”

„Tak, po siedmiu dniach. Mamy tu do czynienia z zaawansowanym rozkładem”.

Kiedy bierzesz wdech, owiewa cię potworny odór. To sygnał dla twojego umysłu, że masz uciekać, a dla twojego żołądka – że ma się opróżnić. Stoisz pośród niego z rękami wzdłuż tułowia i zmrużonymi oczami.

Ciało wygląda, jakby się z ciebie śmiało, wypuszczając z ust czarną pianę. Każda cząsteczka tego ciała cuchnie śmiercią. To wciąż za wiele, czujesz, jak treść żołądka ponownie ci się cofa...

Tym razem jest to szczególnie bolesne. Zwróciłeś tak dużo, że nie masz już niemal czym wymiotować. Po twarzy płyną ci gorące łzy bólu. Poza tym zresztą płaczesz. Jednocześnie płaczesz i doznajesz konwulsji.

„ZNÓW mi się nie udało!”

Porucznik wyraźnie nie wie, co robić.

„Co mam teraz zrobić?”

„Oficerze, musisz być po prostu silniejszy. Naucz się powstrzymywać odruch na tyle długo, abyśmy mogli pracować. Nie ma innego wyjścia”.

Spokojnie. Nic się nie stanie, jeśli dzisiaj się nie uda. Wzdęty trup nigdzie się nie wybiera.

A może nic się nie stanie, jeśli dzisiaj się nie uda? Wzdęty trup nigdzie się nie wybiera, a są też inne rzeczy do roboty...

Możesz otworzyć ten biały test ponownie, przechodząc do twojej KARTY POSTACI i wydając punkt umiejętności, aby poprawić swoją wytrzymałość. Nowe punkty umiejętności zdobywaj, eksplorując i wykonując zadania poboczne.

„...mimo że ogarnąłem swoje gówno!? Jak to możliwe?”

„Też nie mam pojęcia. Mógłbym przysiąc, że wziąłeś się w garść, detektywie”.

Czasem nawet to nie wystarczy. Życie nie jest sprawiedliwe.

Po prostu płacz.

Na ustach trupa pojawiają się małe, czarne bąbelki, smołowate płyny rozkładu. Jakby spieniły się, gdy płukał nimi gardło.

Ciało wygląda, jakby się z ciebie śmiało, wypuszczając z ust czarną pianę. Każda cząsteczka tego ciała cuchnie śmiercią. To wciąż za wiele, czujesz, jak treść żołądka ponownie ci się cofa...

Z amoniakiem jest tylko gorzej! Połączenie wyciska ci łzy z oczu. Udaje ci się powstrzymać wymioty raz...

Ale drugi już nie bardzo. Kiedy kończysz wymiotować, policzki masz mokre od łez.

„Amoniak jednak nie pomógł...”

„Ani wiatr w tej chwili...” – odpowiada porucznik. Czujesz, że poklepuje cię rytmicznie po plecach.

Siła uderzenia dodaje ci otuchy. Jakbyś oparł się o solidną blankę. Pac, pac, pac...

„Widziałem silnych facetów wymiotujących całymi godzinami. Twoja sytuacja jest do tego gorsza. Odstawienie alkoholu znacznie utrudnia ci zachowanie kontroli”.

Co się z tobą dzieje??? Co, synek, popłaczesz się teraz?

Słyszysz, co mówi trener? To słabość. I nie może ona trwać wiele dłużej, bo inaczej PRZEGRASZ.

„Nie możemy zrobić czegoś innego? Chciałbym chyba na razie zająć się czymś innym”.

„To pewnie dobry pomysł. Zajmiemy myśli czymś innym. Ale zanim to zrobimy...” – zabiera swoją rękę z twoich pleców i patrzy ci prosto w oczy.

„Musisz ogarnąć gówno w swojej głowie”.

„Ale ja nie chcę ogarniać swojego gówna!”

„Więc świat się od ciebie odwróci – zostawi cię samego”.

Nic nie mów, kiwnij tylko głową.

„Powinniśmy porozmawiać z miejscowymi, znaleźć jakieś inne zajęcie do czasu zmiany kierunku wiatru. W tej chwili trudno tu wytrzymać”.

„Daj sobie pół godziny, weź się w garść, a później wróć tu i spróbujemy jeszcze raz”.

Zdobyłeś myśl! Kiedy zakończysz rozmowę, przejdź do swojego SCHOWKA MYŚLI i ją ZINTERNALIZUJ, aby zdobyć specjalne premie i efekty.