Empatia
- rozmów
- 230
- Miejsca
- 13
Opis
ŚWIETNA DLA: SĘDZIÓW CHARAKTERU. REPORTERÓW. PRZESŁUCHUJĄCYCH.
Empatia wdziera się w cudze dusze i zmusza cię do odczuwania tego, co się w nich kryje. Pozwala ci dostrzegać u innych rzeczy, które łatwo przeoczyć: może ukryty smutek, z którego dałoby się wyciągnąć więcej? Dziwną radość kogoś, kto powinien być nieszczęśliwy? A może ukrytą nienawiść, która może kiedyś ci bardzo zaszkodzić?
Na wysokich poziomach empatia sprawia, że bardzo mocno wczuwasz się w życie innych. Będziesz płakać przez ich smutki, wyżywać się na ścianach przez ich złość i tym samym jeszcze bardziej tracić psychiczną stabilność. Niska empatia zmieni cię jednak w odrażającą bestię niepotrafiącą rozmawiać z kimkolwiek tak, by go nie urazić.
Gdzie
13Zadania
131- Udowodnij swoją władczość Titusowi Hardiemu
- Poszukaj Ruby na wybrzeżu
- Zawody w przeciąganiu liny
- Znajdź nabój, nim zostaniesz oszukany
- Spytaj grającego w petankę o konwalie
- Spytaj René o zdjęcie
- Znajdź opancerzone rękawice
- Nie rozmawiaj z René i Gastonem
- Dołącz do organizacji
- Weź na siebie la responsabilité
- Stań się zamożnym człowiekiem
- Porozmawiaj z Garte'em, poruczniku Lowelas
- Gdzie jest reszta pancerza?
- Sprawdź pułapki
- Wróć do ciała z Kimem
- Co się stało z dawną przywódczynią?
- Znajdź insulindiańskiego straszyka
- Ściąganie ciała
Dialogi
230- Na półce stoi rząd kubków. Na każdym z nich widnieje ludzka postać: ciemnoskóra kobieta…
- „Nie zapłaciłem jeszcze kierownikowi baru za szkody”.
- „Myślałem, że postanowiliśmy zostawić to koronerowi” – porucznik kręci głową. „Nie róbmy…
- „Tak. Wymagało to perswazji, ale mam nazwisko najemnika i kilka szczegółów…
- Nagle twoje ciało ogarnia paraliż. Agresywny biały szum wypełnia twoją czaszkę –…
- Gruby, oprawiony w brązową skórę dziennik jest pełen szczerych notatek i wykresów.
- „Dobrze, zróbmy... krok wstecz”. (Zakończ).
- „I jeśli teraz podłączysz to do tego...”
- „Ten wózek to jebana torpeda!” – wykrzykuje młody mężczyzna.
- „Witam ponownie. Czym mogę służyć przyjacielowi?” – choć nie widzisz jego twarzy, nie…
- Stoi nad tobą matka humanizmu – drogocenne, skomplikowane woskowe malowidło na…
- „Nie wydaje mi się, żeby było się tu nad czym pochylać”. [Odejdź].
- „Acele”.
- „To tylko przesłuchanie, tak? Przesłuchujesz mnie – tym się zajmują gliniarze”.
- „Och, to... Nie uwierzysz mi. Dlatego nie ma sensu, żeby o tym opowiadała”.
- „O, czyli już ją pan spotkał? To dobrze, dobrze”.
- Nic ci się nie rzuca w oczy. Nic niezwykłego.
- Cisza w tej części kościoła jest niemal namacalna. Wszelka poruszająca się materia i…