Ultraliberał

„Myślę, że powinniśmy to sprzedawać”.

„Indywidualizm to mój styl”.

„René powinien wynajmować się do takich usług, zainwestować zyski, znaleźć jeszcze kilka osób, rozszerzyć działalność i powtórzyć całość. Praca za pensję to ślepa uliczka”.

„Nie robi to na mnie wrażenia. Tyle bohaterskich czynów i co mu z tego przyszło? Nie, żeby wygrać, trzeba grać. Zadbać przede wszystkim o siebie”.

„Cholera, ma pani rację. Jaką relację biznesową byśmy przez to nawiązali?”

„To nic innego jak uformowany w konkretną myśl lęk o powodzenie przedsiębiorstwa”.

„Annette to nie byle dziewczyna. Stanowi doskonałą wartość dodaną”.

„Państwo babiego lata? Masz rację, fajowe to. Jestem częścią modnego, cienkiego, niemal nieistniejącego aparatu państwowego!”

„Takie jest prawo natury. Silne gospodarki rosną, słabe umierają”.

„Racja, powinni byli po prostu bardziej się postarać. Mieli wszystko, co potrzebne do sukcesu”.

(Kiwnij z powagą głową). „Rynek zrobił swoje”.

„Ma to sens. Najpierw praca, potem płaca”.

„Trzeba iść tam, gdzie jest praca. Tam są też pieniądze”.

Jebane podatki, kurwa.

„Brzmi to, jakby ich obecność przyczyniała się do dobrobytu i ekonomicznego rozwoju”.

„Najważniejsze, żeby wiązał pan koniec z końcem i realizował zadania, jakie postawił pan sobie na ścieżce kariery”.

Genialne! Zabawne i nihilistyczne.

Też chciałbym spać na złocie. Jak prawdziwy kozak.