ALGI · Beceri replikleri

Sesi, kilisenin sessizliğinde boğuluyor gibi. Kulakların maruz kaldıkları şeyden sonra yavaşça normale dönüyor.

Bir anda, ritmik bir müzik duvarların içine işliyor, küçük bir dekoratif sıva parçasının ahşap zemine düşmesine neden oluyor.

Her şey yok oluyor. Cılız ruhuna baka baka dibe doğru dalan bir adam gibi, sessizlikle örtülüyorsun.

Aerostatikte uçmak gibi bir his. Veya kulaklarının basınç altında tıkanması, atmosferdeki ufak bir farklılık, havada asılı duran bir hava değişimi gibi...

Sonra, basınç değişiyor.

Kadının alt dudağı titriyor.

Dışarıda rüzgâr yok. Dalgalar yok. Zemin döşemeleri gıcırdamıyor. Mutlak, sürekli sessizlik. Bu hiç... doğal değil.

Hâlâ bir şey yok. Bu sefer Soona sana bakmıyor bile.

Makine, hareketli çekirdeği ile neredeyse uzaydan gelmiş gibi görünüyor; ışık kadının yüzüne tuhaf bir gölge düşürüyor.

Yüzünde memnun bir gülümseme beliriyor, sinir bozucu bir zafer edasıyla.

Ya aradığın ses duyamayacağın kadar düşük frekanstaysa?

Karanlıkta sadece kirişlerin cılız çaprazları seçilebiliyor, kulenin büyük kısmı gölgelerin içinde kayboluyor.

Kilise zemininde küçük bir hayvanın hareketini duyuyorsun. Kutsal mekân o kadar sessiz.

Kapların içindeki su kaynıyor gibi görünüyor.

Vitray camda çatlaklar görünüyor. Karanlıkta, ahşap kirişlerin üzerinde çatlaklar ilerliyor...

İŞTE BU. Büyük bir kükremeyle, tepende çatı tonozları bükülüyor, kapının yanında bir yerde cam çatırdıyor... Çöküyor.

Sadece kendi nefesini duyabiliyorsun. İçki içerek geçen bütün o geceler yüzünden ağır ve boğuk... Yaşlı bir adamın nefesi.

Olmak zorunda. Büyük, beklenmedik bir şey... Yeni bir şey, keşfedilmeyi bekleyen.