Konuşma · JEAN VICQUEMARE

"Bak kıyıya ne vurmuş," diyor dikkatli bir ses tonuyla. Bir anda yüz ifadesi değişiyor ve başını yana eğiyor...

"Seninle çaydanlık diye dalga geçerdim ama açıkçası biraz etkilendim... Tüm o ekipmanı nereden buldun bilmiyorum ama çok kötü bazı insanların onları aradığından eminim."

"Ayrıca tam geri zekâlıya benzemişsin."

Buradaki mesele her ne ise, az önce gördüklerinin yanında tamamen önemsiz.

Bu, Whirling‑in‑Rags'deki güneş gözlüklü adam! Peki güneş gözlükleri nerede?

"Bu konuyu geç, dev bir..."

"Hiçbir şeyi geçmiyoruz. Kendine bir bak!" İki eliyle birden seni işaret ediyor.

"Bir saniye... Sen güneş gözlüklü adamsın."

"Evet, sen de bir çeşit... ölüm makinesi olmuşsun."

"Öyle, sen de... şehir korkuluğuna benzemişsin."

"Öyle, sen de 20 farklı cinsel yolla bulaşan hastalığa yakalanmış gibi görünüyorsun."

"Öyle. Senin de yaran kanıyor."

"Evet, evet... Sana ne oldu böyle?"

Hâlâ o cekete takık durumda.

"Evet, 'Böyle Dünyanın AQ'. Başka kimse rahatsız olmamıştı."

"Çünkü, Harry, sen bir polissin ve sırtında 'Böyle Dünyanın AQ' yazıyor."

Şimdi düşününce, belki de gerçekten korkuyorlardı...

Kimse senin haberin olmadan senden korkmadı. Herkes kendini tamamen güvende hissediyordu.

"Ha... Bu söylediğin, yaşadıklarımı açıklıyor."

"Evet, bu tipin o yaşadıklarını hep açıklıyor."

Psikopat gibi giyindiğine ilk kez tanıklık etmiyor.

"Vic, sakin ol..."

"Evet... Ben polisim ulan."

"Sahiden, öyle misin? Sen hâlâ polis misin? Disko topuna dönmüşsün, anlamıyorum."

"İnsanlar benim yanımda rahatsız hissedince bunu fark ediyorum. Kimsede öyle olmadı."

"İnan bana, rahatsızlardı."

Herkes senin yanında kendini çok rahat hissediyordu. Bu adam ne dediğini bilmiyor.

Kim ekibe alındı

"Kanayan yaram başka kimseyi rahatsız etmemişti."

"Rahatsız mı?! Harry, organ nakline ihtiyacın varmış gibi görünüyorsun!"

Derin bir nefes alıyor. "Sikerler. Bu konuya hiç girmeyelim."

"Cuno, sen hâlâ arkamdasın, değil mi?"

"Burada hepimiz pol‑itiz." Başıyla sana evet dedikten sonra sırtını dikleştiriyor.

Burada hepimiz pol‑it olsak bile sen ve Cuno diğerlerinden daha itsiniz. Arkanda olacak, ama sonra.

"Siz kimsiniz?"

"Merhaba, benim adım Trant Heidelstam. Sanırım daha önce birkaç kez karşılaşmıştık."

"Ben senin partnerin Jean Vicquemare'ım, bu da senin özel timin," diyor, yanındakilere işaret ediyor. "En azından timden geriye kalanlar."

"Özel Danışman Trant Heidelstam, Devriye Memuru Judit Minot."

"Selam."

"Senden geriye kalan her neyse onu toplayıp götürmeye geldik."

Çocuk, Cuno olduğunu söylemek üzere!

"Bekle..." (Dirseğinle kaburgalarına vur.)

"Ne sikimi bekleyeyim ulan? Ben Cuno'yum. Ölüm Adası'ndan geldik."

...veeee söyledi bile.

"Dinle... Cuno." Kapıyı kırarak bir binayı basmaya hazırlanan bir ekibin lideri gibi çocuğu tartıyor.

"Harrier ve ben, eski arkadaşlarız... Çok uzun süredir tanışıyoruz. Bize biraz müsaade eder misin?"

"Uzun sürmeyecek. Harry ile son zamanlarda yanlış yaptığını düşündüğüm şeyler hakkında konuşmam gerekiyor."

"O hâlde sana bol şans." Sana dönüyor. "Sanırım fena boka batmışsın."

Engelleme.

"Tim. Güzel. Ben Cuno'yum. Siktiğimin adasından geldik." Arkasındaki deniz kalesine işaret ediyor.

"Teğmen Kim Kitsuragi, 57. Polis Karakolu. Adadan yeni geldik..." Deniz kalesine işaret ediyor. "Soruşturmamız bizi oraya götürdü."

Bu sahne, ona bile senin yaptıklarını doğrulama ihtiyacı hissettiriyor.

"Yakın zamanda bir konuda yardımınıza ihtiyacımız olabilir," diye ekliyor, öz güveni bir anda geri gelmiş gibi görünüyor.

Sanki aslında yaramaz bir çocuk değil de madalyalı bir polis teğmeni olduğunu hatırlamış gibi.

Biri olduğunda diğerini de olamazsın diye bir şey yok.

"Ancak belli ki bu büro içi bir mevzu, o yüzden ben kenara çekileyim de siz kendi aranızda rahatça konuşun."

"Teşekkür ederim, teğmen."

Samimi bir şekilde "Tanıştığımıza memnun oldum, Teğmen Kitsuragi," diyor. Yüzünde küçücük bir gülümseme var.

Teğmene, birazdan senin üzerine yağacak olan bok yağmuru yüzünden utanmasına gerek olmadığını ifade ediyor.

"Beni de kurtlara attın ha..."