Konuşma · JEAN VICQUEMARE

"İstemiyorum. Yine de yeni bir tür buldun. Cinayeti de çözdün..." Omuz silkiyor.

"O yüzden mecburum. Jude?"

"Duruşmayı bitirecek herhangi bir şey kabulümdür." Başıyla hızlıca onaylıyor.

"İçmemişsin," diye düşünüyor. "O yüzden belki bu sefer..."

"Bence de. Bu soruşturmanın halkla ilişkiler değeri, göz ardı edilemeyecek kadar yüksek."

"Tamam." İç çekiyor. "Meydanda araçlarımız var. Faili de gözaltına almamız gerekiyor. Hadi gidelim."

İşte! Şimdi, nihayet kim olduğunu öğrenebileceksin!

"Bekle. Gitmeden önce sormak istediğim birkaç soru var. Kim olduğumla ilgili."

Adam sabırsızlıkla batıya doğru bakıyor.

Cebindeki araba anahtarlarıyla oynuyor.

"41. Polis Karakolu... nasıl bir karakol?"

"Biz mi? Duymadın mı, biz Vahşi Cinayet Karakolu'yuz. Biz kötüleriz. Bizi kimse sevmez."

"Bu doğru değil. Jamrock, tek bir karakolun idare edemeyeceği kadar büyük. Yeterince çalışanınız yok. Ayrıca herkes 41. Karakol'a saygı duyuyor, sizde Başkomiser Pryce var."

"Teşekkürler, teğmen. İltifat ediyorsun. Gerçekten de yeterince çalışanımız yok, semt de gerçekten aşırı büyük. İşte tam bu yüzden..." Başını kuzeye çeviriyor.

"...işimizin başına dönmemiz gerekiyor. C Kanadı'nı Torson'la McLaine'e bıraktık. Durum iyi değil."

"Yakın zamanda kilise taradığımız oldu mu?" (Kiliseye işaret et.)

"Demek onu hatırlıyor... Evet, bazı kiliselere baskın düzenlenmiş olabilir. Basında pek de iyi yansıtılmadı."

"Kilise taramak nasıl iyi yansıtılabilir ki? Ben şehir dışındaydım bu arada..."

"Ne oldu? Neden oraya gitmemiz gerekti ki?"

"Düşmanlarımız, bildiğimiz kadarıyla bir kilisede saklanıyordu. Bu kadar. Artık bu konuyu konuşmayacağım. Güvenlik düzeyin şu an bok gibi. Yükselsin, öyle konuşuruz."

Bu konuda ciddi. Bu sahilde RHM ve düşmanları konuşulmayacak.

Güvenlik düzeyin, sendikanın seni duyamayacağı kadar uzağa gidene kadar yükselmeyecek.

"Yani Vahşi Cinayet Karakolu'nda mı çalışıyorum?" (Sonuçlandır.)

"Tamam, Vahşi Cinayet Karakolu değil. Eski bir ipek fabrikası karakola dönüştürülmüş, içinde yeşil masa lambaları ve bir de kahve köşesi var. Orada her gün bir sürü iyi insan canını dişine takıp çalışıyor."

"Jamrock, Revachol'un en büyük gettosu. Teknik olarak Faubourg olsa da... 11 semte bölünmüş. Jamrock'ta sadece biz varız."

Rahatlatıcı bir ses tonuyla "Basının odağından eninde sonunda çıkacaksınız," diyor. "Jamrock, ona hizmet ettiğiniz için şanslı. Aynı zamanda Jamrock da semtlerin en güzeli olarak görülür, o yüzden siz de şanslısınız."

"Tekrar teşekkür ederim, teğmen."

"Cuno bu boktan hoşlanıyor. Asıl yaşanacak yer Jamrock, Martinaise taşak gibi bembeyaz. Her yer deniz. Burası getto falan değil."

"Teşekkürler, Cuno. Günüme neşe katıyorsun."

"C Kanadı da..."

"Of..." İç çekiyor. "Dört kanat var, Harry: A, B, C ve D. Biz C'deyiz. Bizim kanat zavallılardan ve 'bitse de gitsek'çilerden ibaret. İkimiz bu kanadı bir tim olarak yeniden düzenledik. Ama hata ettik."

"Dışarıdan da bir sürü yardım aldınız. Sadece ben değil." Gülümsüyor. "Başka zavallılar da yardım etti."

Bu adam kesinlikle zavallı biri değil ama öyle görünmek istiyor. Öylesi daha havalı.

"Pryce da..."

"Ptolemy Pryce mı? Yaşlı Pryce'ın, RHM'nin kurucularından birinin oğlu."

"RHM'de en çok saygı duyulan insanlardan biri. Onunla çalıştığınız için şanslısınız."

İki bacalı bir uğur böceğine benzeyen eski ipek fabrikasının kavisli çatısının altında bir yerde, Polis Başkomiseri Ptolemy Pryce, ağır bir ahşap masada oturuyor. Karakol sıhhiyecisi Nix Gottlieb, yüzbaşının bardağına kahve dolduruyor. Ofisi sessiz...

Değişimden bahsediyorlar. Şehirden. Sokaklardaki gerginlikten. Nisan ayının olaylarından ve mayıs ayında sokaklarda akacak kandan bahsediyorlar.

"Evet, Kanal 8'de acayip ünlü o. Cuno bunları hep duyuyor."

"Torson ve McLaine mi?"

"Mack 'Gövde' Torson ve Chester McLaine." Bir kaşını yukarı kaldırıyor. "Tek başlarına bir kanadı idare edebilecek kapasitede değiller. İnan bana, işler zaten yeterince kötü."

Yine de bayağı hoş bir isim kombinasyonu: Torson ve McLaine!

"Herhâlde ünlü bir ikili?"

"Evet, bizim gibi değiller. Biz iki majör depresyonlu ihtiyarız. Aramızdaki ne fark var ki? Biz çöpten beteriz."

Şimdi olmaz.

Tabii.

"Ne?! Herkes 41. Karakol'un hayalini kuruyor. Cuno neden bu boka dâhil oldu sanıyorsun? Duyduğuma göre olaylar çok şiddetliymiş. Başkomiser Pryce'ınız... 1000 kişiyi falan haklamış."

"Teşekkürler, Cuno," diyor. Yüzünde memnuniyetini belli eden hafif bir gülümseme var. "Yeterince çalışanımız yok, semt de aşırı büyük. İşte tam da bu yüzden..." Başını kuzeye çeviriyor ve cık sesi çıkarıyor.

"...işimizin başına dönmemiz gerekiyor. C Kanadı'nı Torson'la McLaine'e bıraktık. Durum iyi değil."

"Bu doğru değil..."

"Pekâlâ. Yeterince çalışanımız yok, yapılacak tonla iş var, yani dönmemiz gerekiyor. Ama bu artık senin sorunun değil."

Alçak çatılı bir ev, hava rüzgârlı... ve sen orada değilsin. Trafik akıp geçiyor...

"Hazırım." (Son.)

"Güzel." Önce sana, sonra Vicquemare'a bakıyor...

"Sikerler, hadi gidelim." Adam yolun aşağısına işaret ediyor. "Trant otomobilini getirdi. Buradan Jamrock'a 20 dakikalık yol."

Yıldızlı gökyüzünün altında bir semt uyuyor. Yağmurun altında ahşap evlerden oluşan karanlık bir satranç tahtası, içlerinde 80.000 kişi yaşıyor. Göz alabildiğince güvensiz binalar; Ana Cadde'den yolun üzerindeki 41. Polis Karakolu'na ve yağmurlu ufukta parlayan Boogie Caddesi'ne uzanıyor...

Gözlerini kapatıp havlayan köpekleri dinliyorsun. Fabrika penceresinin yanında oturan bir kadın, yeryüzüne çarpan meteorları düşlüyor. Saint-Gérôme Sokağı'nda köşeli bir mermi, köşeli bir namluya sürülüyor. Eski Güney'de, göz kapakları olmayan bir adam gülümsüyor. Bahar geldi. Vakit tamam.

"Torson?

"Gerçekten mi?" Nix Gottlieb, başını listeden kaldırıyor. "Çok dengesiz olduğunu duydum.

"Çok güzel," kadın kuzeye bakıyor. "Öyleyse lütfen artık Jamrock'a dönebilir miyiz?"