Konuşma · ASILMIŞ ADAM

"Sağ ol." (Dudağını sil.)

"Siktiğimin cesedi."

"Sizde kalsın." Teğmen sana mavi damalı bir mendil uzatıyor.

"Öff..."

"Öf... Bu berbat bir şey."

Cesedin pörtlemiş gözlerinin nereye baktığı anlaşılmıyor. Dudakları sessiz.

"Şu genç bahçıvan kadın, koku için tuz kullandığını söylememiş miydi? Veya belki buralardaki bir bakkalda amonyak satıyorlardır..."

Tekrar geldiğini hissediyorsun. Ceset rüzgârla beraber dönüyor.

Eğer teğmen burada olsaydı ne yapılması gerektiğiyle ilgili bir fikir verirdi. Ama burada değil. Bir yerlerde evrak işleriyle uğraşıyor. Görünüşe göre tek başına çözmelisin.

"Şimdi ne yapıyoruz?"

"Siktiğimin cesedi."

Kus.

Karnının şiddetli bir şekilde kasıldığını hissediyorsun. Bedenin kıvrılıyor ve kusuyorsun. Arka arkaya...

Tiksindirici kokuyor. Dudağından giriyor, beklediğinden daha keskin ve tanıdık, kokudan ziyade hararet gibi. Beynine kadar doluyor ve içeriden sifonunu çekiyor.

"Öf... bu ne lan? Neden bu kadar kötü?"

"Çürüme." Teğmen bir parça beyaz bezle burnunu kapatıyor. "Kusabilirsiniz, dedektif. Kimse yargılamaz."

"Kusacak! Polis kusacak Cuno!"

Ceset sana sessiz, sıvılaşmış gözleriyle bakıyor. Dudaklarında köpüğe benzeyen koyu bir sıvı birikmiş. Mide bulandırıcı görünüyor.

Geri dön. (Bitir.)

Öylece duruyor... Beyaz gözleriyle gözlerinin içine bakıyor. Bedenin şu an tek yaptığı ceset kokusu yaymak.

Karşında duran adam, iç çamaşırı ve beyaz botları dışında çıplak. Teni, çürümeye başlamış damarları sebebiyle yer yer mermer gibi desenlerle ve morluklarla dolu. Göğsünde solmaya yüz tutmuş dövmeler var. Onu ağaca asmak için kullanılmış yük kayışı, güçlendirilmiş gibi görünüyor.

"Katılıyorum." Teğmen turuncu ceketinin fermuarını aşağıya indirirken fermuarın sesi birden etrafta yankılanıyor.

"Benim de." Teğmen turuncu ceketinin fermuarını aşağıya indirirken fermuarın sesi birden etrafta yankılanıyor.