Konuşma · ASILMIŞ ADAM

Ceset, pörtlemiş beyaz gözleriyle sana bakıyor. Yüzü insana benzemiyor bile, şişik ve her an patlayabilirmiş gibi duruyor. Dudakları balık dudağı gibi ve dili de ağız topuna benziyor.

Nefesini tutuyorsun.

Geri dön. (Bitir.)

Aşağı bak.

Bir yük kayışı boynunu tuhaf bir açıyla büküyor. Bedenin geri kalanı sert duruyor. Berbat bir şekilde çürüyor, kokusunu kapalı burun deliklerinden bile alıyorsun.

Burnunu bırak ve kusma.

Amonyak ampulünü kırıyorsun ve içine çekiyorsun. Ölümün kokusu hâlâ daha baskın. Aklın sana koşup kaçmanı... karnına da kendini boşaltmasını söylüyor. Gözlerin kısık bir şekilde duruyorsun.

Bu bir bulmaca... Önünde asılan şey çürüyen et, dövmeler ve tendonlardan bir bulmaca.

Kasların geriliyor. Kör noktandaki görüşün kararıyor. Bir anda elini onun yumuşak bağırsaklarına sokma isteği hissediyorsun.

İşe yaramıyor. Onunla göz göze duruyorsun, koku iliklerine işliyor.

Bu hünerli eller işe hazır... İçgüdüsel olarak parmaklarını çıtlatıyorsun.

Yakınlaş.

Karşında duran adam iç çamaşırı ve emaye kaplama botları dışında çıplak. Teni yeşilimsi ve çürümeye başlamış damarları sebebiyle yer yer mermer gibi desenlerle ve morluklarla dolu. Göğsünü ve omuzlarını solmaya yüz tutmuş dövmeler kaplıyor. Onu yukarıdaki dala bağlamak için kullanılan yük kayışı, sanayi işlerinde kullanılacak kadar güçlü görünüyor.

"Peki onu nasıl indireceğiz?"

"Kadavra üstündeki ön incelemeyi tamamladığımızdan emin misiniz? İndirildikten sonra bunlardan bazılarını kaçırabiliriz." Düşünmek için duraksıyor ve sonra notlarını kontrol ediyor.

"Her şeyine baktık. Onu indirmeye yönelik bir planın var mı?" (Devam et.)

"Hımm... Çelikle güçlendirilmiş kayış eşsiz bir zorluk oluşturuyor. Yanımda zincir kesici getirdim ama kayışı kesebileceğim doğru bir açı göremedim."

Zorluğun eşsiz olduğunu düşünmüyor. Can sıkıcı, sinir bozucu ve tahmininden daha zor olduğunu düşünüyor.

"Kadavra rahat 120 santim yukarıda. İkimiz de destek almadan kayışa uzanamayız. Uzansak bile hava gemilerinde kullanılabilecek kadar güçlendirilmiş bir malzemeyi nasıl keseceğimizi bilmiyorum..."

Bunda bilmeyecek ne var... Keseceğiz işte. Ne kadar zor olabilir ki?

Akrobatik bir manevrayla bu sorun çözülebilir. İyi bir manevranın başarısız olması mümkün değil.

"Kayışı rahatlıkla kesebilirim. Az önce söylediğin tel makası nerede?"

"Fiziksel yetkinliğinize güvenmediğimden değil, dedektif ama bu, çok meşakkatli ve titizlik gerektiren bir iş. Orada 20 çelik tel gördüm... Ayrıca, kesmek için kullanabileceğimiz sağlam bir platform da yok."

"Akrobatik manevralarda başarısız olma riskini alamayız. Mahallelinin diline düşmemeliyiz."

"Dilimize düşmenizde ne var lan, pol‑itler?"

"Fiziksel yetkinliğinize güvenmediğimden değil, dedektif ama bu, hava gemileri için tasarlanmış güçte bir malzeme. Ayrıca, kesmek için kullanabileceğimiz sağlam bir platform da yok."

"Evet, vurup indirmen lazım. Başka yolu yok."

Derin bir nefes alıyor.

"Oh be! Yap hadi! Sıçıp batır!"

"Dur. Ben deneyeyim."

Teğmen kaşlarını çatıyor. Senin ne söylediğini duyamayacak kadar konsantre olmuş gibi görünüyor.

Hiçbir şey söyleme... Bırak o seçim yapsın.

Sessizlik. Dirseklerini kıran teğmen ceketinin fermuarını açıyor...

...ve hafif bir tabanca çıkarıyor. Kâğıt fişeği namluya yerleştiriyor, namlu temizleme çubuğunu çıkarıp fişeği beş kere itekliyor.

Yerine yerleştiriyor.

Seri üretilmiş, ağızdan dolma bir Kiejl A9/90 Armistice. Estetik, hesaplı ve dünyanın en yaygın silahlarından biri.

Sonra geriye bir adım atıyor ve atış pozisyonuna geçerek nişan alıyor. Gözünün kenarı seğiriyor... parmağı tetikte...

"Vur şu siktiğimin herifini."

"Çok fena ıska..."

Etraftaki apartmanların duvarlarında yankılanan tiz patlama sesi çocuğun sesini bastırıyor. Oluşan küçük duman bulutu havada dağılırken teğmen geriye bir adım atıyor ve kendi kendine konuşuyor...

"Öf be."

Atışında çok fazla yanlış vardı. Aldığı pozisyon yanlış seçimdi, omuzları yukarıdaydı ve hepsinden önemlisi... görüş yetisine güvenmemeliydi.

YUH, o kadar çok hata vardı ki... Bu dört göze ateş etmeyi kim öğretmiş?! HEMEN çok hızlı bir şekilde talim alayına alınmalı. Bunu ONUN kafasına kakmalısın, hemen şimdi!

Kendini kötü hissediyor. Özellikle de gözleriyle ilgili... Gözleri muhtemelen küçük yaşta bozulmuş. Ne yaparsan yap ama onu teselli edeyim deme.

"SİKTİĞİMİN SALAĞINA BAK! Mulkkupää götveren!"

"Cuno gözü kapalı vururdu ama... Cuno zaten senin gibi mal bir özürlü değil, değil mi?"

"Sorun yok, abi."

"Cuno da üzüldü. Cuno dört göz salağa üzüldü."

Teğmen tek bir kelime bile söylemeden elindeki silaha bakıyor.

"Tekrar deneyebilirsin belki?"

"Hayır, şansımızı sonuna kadar kullandık. Hiçbir şey kırmadık... Kurban da olduğu hâliyle duruyor." Avluya bakan pencerelere göz gezdiriyor.

"Daha fazla hata yaparsak mahalleliyle ters düşebiliriz. Gözleri zaten üzerimizde. Ateş ederek durumumuza çok yardımcı olmadım."

"Hay yapacağın işe, kendini topla lan!"

"Profesyonelliği elden bırakmayalım, dedektif. Bir hataydı ama olur böyle şeyler... Bir daha tekrarlamayacağım."

"Şimdi ne yapıyoruz?" (Sonuçlandır.)

"Yardım almadan adamı aşağıya indiremeyeceğiz gibi gelmeye başladı."

Sen o kadar kötü bir nişancı olduğunu düşünmüyorsun aslında...

Silahını al ve nasıl kullanılacağını ona göster.

"Sen ne HALT ETTİN?! Omuzlarını dik tutman lazım!"

"Bence siz spora olan ilginizi buraya karıştırıyorsunuz, dedektif. Omuzlarımı dik tutmamın bununla hiç alakası yok."