Konuşma · ASILMIŞ ADAM

"Ne kadar masraftan bahsediyoruz?"

"Tam bir zırh seti... yaklaşık dört yıllık maaşa denk geliyor."

Revachol'un Kuzeybatı Bölgesi'nde bir polis memurunun ortalama yıllık geliri 5.500 reál (rütbeden bağımsız).

"Çok mu yani o zaman?"

"Maaş olarak aşırı az. Ama donanım parçası için... evet, gerçekten çok."

"Bir saniye... benim yıllık gelirim 5.500 reál mi şimdi?"

"Pek fazla değil, evet."

"Yazıklar olsun. Nefreti bırakıp daha fazla üçkâğıt yapmalı."

"Ne demeye çalıştığınızı hiç anlamadım."

"Epey azmış. Pansiyon faturamı ödeyemememe şaşırmamalı."

"Katılıyorum, nahoş bir durum."

"Yeterli."

Teğmen kafasını sallarken parmağını koluna siliyor.

"Köşeyi döndük o zaman!" (Başınla botları işaret et.)

"Köşeyi döndük derken..." Kafasını yana doğru eğiyor. "Delil olarak kaydetmek yerine çalalım mı diyorsunuz?"

Teşkilatla ilgili söylediği şeyler neydi öyle? Teğmeni bu komploya dâhil etmek istiyorsan önce biraz damarına basman lazım.

"Hayır. Onu kastetmedim."

"Tabii." Başını sallıyor.

Teğmen sıklıkla başını sallıyor. Çeşitlilikten uzak ifade yelpazesindeki jestlerden biri olan baş sallama, hem profesyonellik hem de iğneleme anlamına gelebiliyor. Bu sefer ikincisiydi.

"Evet, köşeyi dönmek o anlama geliyor."

"Hmm. Bence 'disiplin soruşturması' anlamına geliyor." Teğmen başını sallarken parmağını koluna siliyor.

"Bu polis teşkilatı ayak sürüyorsa neden daha fazla adamımızı kaybetmeden ipleri kendi elimize almıyoruz?"

"Ayaklarından vurulmasınlar diye mi alacağız? Bence uzuvlarımız için ölü bir adamın botlarına ihtiyacımız yok."

"Eee..."

Hay aksi. Neyse, zaten kimse bunun işe yarayacağını garanti etmemişti. Dedektifliğe devam.

"Evet."

"Pekâlâ... Bu ne tür bir zırh o zaman?"

Teşekkürler, bilmem çok iyi oldu.

Sayende, bebeğim.

Geri çekil.

"Bunlar ne tür botlar?"

"Bunlar zırh, bot değil." Not defterini bir kolunun altına sıkıştıran teğmen ayakkabıları incelemek için çömeliyor, "Teknik olarak bunlar sabaton."

Gözlerinin içine bak.

Dünyayı görmez olan gözleri süt beyazına dönmüş, absürt bir şekilde yuvalarından pörtlemiş. Evde kimse yok, sadece denizlerin derinliklerinde yatan dehşetler var.

Gözleri bir zamanlar maviymiş. Bebek mavisi.

Kafasında koyu kahverengi saçlar var. Yüzü, içinde devam eden organik süreçlerden dolayı patladı patlayacak. Kafatasına has sırıtma ifadesi, yerini tanınamayacak bir bozulmaya bırakmış.

Topaklanmış etin altında yatan bir ifade var. Bu ifade yüz hatlarında değil daha içlerde, derinden bir şey aracılığıyla dışarı yansıyor. Bu bir zevk ifadesi. Bu adam öldüğü anda keyif alıyormuş.

"Bu adam ölüm anından keyif almış."

"Bunu düşünme sebebiniz nedir?"

"Bilmiyorum."

"Hımm..." Teğmen defterinde bir şeyi işaretliyor.

"Çöp konteynerinin oradaki olağanüstü önsezilerine oranla bu tahmininden daha az şüphe duyuyorum," diye düşünüyor. Sonra tekrar burnunu kapatıyor...

"Doğaüstü sebeplerden dolayı."

"Doğaüstü sebep diye bir şey yoktur," diyor teğmen ve defterinde bir şeyi işaretliyor.

"İçime doğdu."

"Peki." Teğmen defterinde bir şeyi işaretliyor.

(Geri çekil.)

Leş kokusuyla arana mesafe koyduğun sırada ceset bakışlarını sana dikiyor, gözleri köpek balığı misali...

"Gözleri bir zamanlar maviymiş."

"Güzel. Kurban Occident'lı olmalı," defterine bir şeyler çiziktiriyor. "Açık kahverengi saçlar... Mavi gözler."

Occident'lı derken beyaz tenli olmasını kastediyor. Mundi'nin alt kıtası olan Occident'tan geliyor olmalı.

"Occident'lı mı?"

"Beyaz anlamında."

"Söyle bana, kimsin sen ölü adam?"

Öldüm.

Cesette ölüm sessizliği hâkim. Böyle bir şeyi neden söylediğini hiç bilmiyorsun.

"Kim mi? Erkek, 40-50 yaşlarında. Atletik yapılı."

"Evet. Ön inceleme tamam... Hadi onu indirelim."

Gözlerini kısarak bak ve bir adım geri çekil.

Sen gözlerini kısınca önündeki canavar yeşil ve pembe renklerin hâkim olduğu korkunç bir keşmekeşe dönüşüyor.