Konuşma · ASILMIŞ ADAM

İyi. Ölüm senin ukalalıklarınla ilgilenmez. Leş gibi kokar ve kadavra bakterilerine ziyafet olmak üzere parçalara ayrılır.

"Bir hafta beklemeye iyi dayanmış aslında."

"Dediğim gibi pazar gününden beri hava sıcaklığı sıfırın altındaydı. Bugün çözülebileceği ilk gün. Daha önce çözülseydi... işler çok daha kötü olurdu."

"Hava durumunu takip ediyordum, pazar gününden beri hava sıcaklığı sıfırın altındaydı. Bugün çözülebileceği ilk gün. Daha önce çözülseydi... işler çok daha kötü olurdu."

(Geri çekil ve nefes al.)

Nefes alacak yer yok ki... havayı ve burnunu sadece kadavra kokusu dolduruyor. Çürüyen hâliyle önünde yavaşça dönüyor.

"Ne düşünmem gerektiğini bilemiyorum. Sen ne düşünüyorsun?"

"Bence ölür ölmez dik pozisyonda kaldı. Ellerinde ve ayaklarında kan toplandı. Ve tabii boynunda." Adamın yağlı çenesini işaret ediyor.

"Kement turnike vazifesi görmüş ve kanı kafasında tutmuş. Bu durumu, asılı olduğunu da destekliyor. Ben öyle düşünüyorum."

Dur ve göz kapaklarını sıkmayı bırak.

"Gözlerim kısıldı, Kim. Neden gözlerim kısıldı?"

"Gözlerinizin neden kısıldığını ben nereden bileyim, dedektif?"

(Gözlerini kısmayı bırak) "Ben de bilmiyorum. Belki de durmalıyım."

(Gözlerini iyice kıs) "Yüzü ve elleri pembe. Uylukları da öyle. Geri kalanı daha yeşilimsi."

"Hee," diyerek burnundan gülüyor. "Morlukları değerlendirmeye çalışıyorsunuz."

"Söyle bana, kimsin sen ölü adam?"

Kaç kez sorsan da cevap yok.

"Lütfen üfürükçü ritüeli yapmaya çalışmayı bırakın. Yapacak başka işlerimiz var."

Balık dudaklardan cevap gelmiyor. Ona böyle tekrar tekrar sormak... Aklını kaçırıyor olmalısın...

"Kim mi? Erkek, 40-50 yaşlarında. Atletik yapılı."

Cesedin dudakları saçma bir derecede şiş ve konuşmuyor. Böyle bir şeyi neden söylediğini hiç bilmiyorsun.

"Eee, kayışı inceledik. Nasıl indireceğiz onu şimdi?"

"Onu nasıl indireceğimizi tekrar konuşmamız lazım."

"Doğru." Alnı endişeyle kırışan teğmen kayışı inceliyor.

Karşında duran adam iç çamaşırı ve emaye kaplama botları dışında çıplak. Teni yeşilimsi ve çürümeye başlamış damarları sebebiyle yer yer mermer gibi desenlerle ve morluklarla dolu. Göğsünü ve omuzlarını solmaya yüz tutmuş dövmeler kaplıyor. Onu yukarıdaki dala bağlamak için kullanılan yük kayışı, sanayi işlerinde kullanılacak kadar güçlü görünüyor.

"Hep böyle mi olur?"

"Yedi gün sonra, evet. Yoğun çürüme var."

Nefes aldıkça koku içine işliyor. Aklın sana koşup kaçmanı... karnına da kendini boşaltmasını söylüyor. Ellerin belinde ve gözlerin kısık bir şekilde duruyorsun.

Ceset, dudakları koyu koyu köpürerek sana gülüyor. Bedenindeki her bir molekül ölüm kokuyor. Hâlâ çok yoğun, tekrar kusacak gibi oluyorsun...

Bu kez gerçekten çok acıtıyor. O kadar fazla kustun ki içinde hiçbir şey kalmadı. Acıdan sıcak gözyaşları döküyorsun... Aynı zamanda ağlıyorsun. Hem ağlıyor hem de kıvranıyorsun.

"YİNE başaramadım!"

Teğmen şaşkın.

"Şimdi ne yapacağım ben?"

"Dedektif, daha güçlü olmalısınız. İşimizi yapana kadar tutmayı öğrenin, başka yapabileceğiniz bir şey yok."

Sakin ol. Bugün olmazsa başka gün olur... Şişmiş cesedin bir yere gittiği yok.

Belki bugün yapmasan da olur. Ölü adamın bir yere gittiği yok... Ve her zaman yapılacak başka şeyler vardır...

KARAKTER SAYFASI'na gidip, bir beceri puanıyla Dayanıklılık becerini geliştirerek bu Beyaz Sınama'yı tekrar açabilirsin. Yan görevler tamamlayarak ve keşif yaparak beceri puanı kazanabilirsin.

"...götümü başımı da toplamıştım hâlbuki. Bu nasıl olur?"

"Ben de şaşkınım. İyi göründüğünüze yemin edebilirdim, dedektif."

Bazen bu bile yetmiyor... Hayat hiç adil değil.

Sadece ağla.

Cesedin dudaklarında katrana benzeyen çürümeden kaynaklı sıvı var, küçük siyah baloncuklar patlıyor. O sıvının içinde boğuluyor gibi.

Ceset, dudakları koyu koyu köpürerek sana gülüyor. Bedenindeki her bir molekül ölüm kokuyor. Hâlâ çok yoğun, tekrar kusacak gibi oluyorsun...

Amonyak daha da beter yaptı! Kokuların birleşimi gözlerini yaşartıyor. İlk başta buna dayanabiliyorsun...

Ama ikincisinde... olmuyor. Kusarken yanakların gözyaşlarıyla ıslanıyor.

"Amonyak iyice berbat etti..."

"Ve şimdi rüzgâr daha da berbat ediyor..." Teğmen ritimli bir şekilde sırtına hafifçe vuruyor.

Elinin ağırlığı güven verici. Sağlam bir tahkimatın mazgalından ateş eden tüfek gibi. Pat pat pat...

"Yerlerde kıvranan nice güçlü adamlar gördüm. Burada sizin karşınızda ciddi olumsuzluklar var. Ayrıca alkol yoksunluğu da işinizi epey zorlaştırıyor."

SANA NE OLUYOR?!?! AĞLAYACAK mısın, evlat?

Koçu duydun! Bu zayıflık. Böyle devam edersen KAYBEDECEKSİN.

"Başka bir şeyle mi ilgilensek? Şu an başka bir şeyi çözmek istiyorum."

"Sanırım bu iyi bir fikir. Kafamızı dağıtalım. Ama önce..." Elini sırtından çekiyor ve gözlerinin içine bakıyor:

"Kendinizi toparlamalısınız."

"Ama ben kendimi toparlamak istemiyorum!"

"O zaman dünya size sırtını döner, gözünüzün yaşına bakmaz."

Hiçbir şey söyleme... Sadece başınla onayla.

"Gidip buranın halkıyla konuşmalıyız, rüzgâr dinene kadar başka bir şey yapalım. Şu an çok şiddetli."

"Kendinize yarım saat verin, toparlanın, sonra gelip tekrar deneyin."

Bir Düşünce kazandın! Bu diyalog sona erdiğinde, DÜŞÜNCE DİYARI'na gidip özel bonuslar ve etkiler elde etmek için düşünceyi İÇSELLEŞTİR.