Konuşma · ÇAMAŞIRCI TEYZE

"Hah!" Kâğıdı yüzüne çok yaklaştırıp dikkatle inceliyor. "Yarı kör olabilirim ama görünüşe bakılırsa köyün bir kısmı yol olacak. En iyi kısmı. Yapılması için bizim evlerimizi terk etmemiz gereken kısmı."

"Lilienne'in ismi zaten burada. Cık, cık. O kız her şeye çok kolay inanıyor. Her türlü sendika belgesini imzalamayacağım." Zarfı sana geri uzatıyor.

"Sendikayla derdin ne?"

"Ben, tüm bunları daha önce de gördüm. Sizce bizim çıkarlarımızı mı düşünüyorlar? Zenginler fakirlere hep tutmayı düşünmedikleri sözler satarlar..." Kovadan koyu kırmızı bir paçavra çıkarıp geri sokuyor.

"Sonra da fakirler evlerinden kovulur, zenginler biraz daha zengin olur. Bu iş hep böyle olur. O yüzden hayır, o şişman herife güvenmiyorum, siz de güvenmemelisiniz."

Kadına göre Evrart şişman olduğu için sendika sağcı. Durum bu kadar basit ve fikrini değiştirmenin imkânı yok.

Kadın, bir liderin otoritesiyle konuşuyor. Buralarda onun sözünün üzerine söz söylenmiyor.

Kadın inatçı ama konuşmasında hafif bir tereddüt sezdim... Belki onu ikna edebilirsin.

"Bunu Lilienne'e sordunuz mu? Onun onayını alana kadar imzalamayı düşünmeyeceğim bile." Zarfı geri uzatıyor.

"O zaman gidip ilk ona sorayım."

"Evet," diye yanıtlıyor, başını yavaşça sallayarak onaylıyor. "Öyle yapın. Aman şişman Bay Claire hayal kırıklığına uğramasın, değil mi?"

Bir polisin, bölgenin ağır toplarından birinin ayak işlerini yapıyor olması hiç, hem de hiç hoşuna gitmedi.

"Onu nerede bulabilirim?"

"Hemen şurada." İskeleye işaret ediyor. "Korkuluklara yaslanan siyah saçlı kadın."

"Sürekli fikrinizi değiştiriyorsunuz... Belgeler tam olarak ne hakkında?"

"Aslında o ücretsiz odayı soracaktım."

"Demek fikrinizi değiştirdiniz. Tahmin etmiştim. Bedavadan daha ucuzunu bulamazsınız."

"Bu yaşlı kadını, evinin anahtarını bir polise verdiğine pişman etmeyin." Önlüğünün altından bir anahtar çıkarıp sana uzatıyor. "Buyurun."

"Bu balıkçı köyünde neler var?"

"Sadece biz varız." Sesi yorgun geliyor. "Buraya artık köy bile denemez. Neredeyse... yok olduk."

"Nasıl yani?"

"Burası bir yer değil." Sırıtıyor. "Burası bir boşluk. Haritada boş bir nokta, isimsiz bir sokağın üzerindeki isimsiz barakalardan ibaret."

Burası pornografik seviyede fakir bir yer. O kadar fakir bir yer ki komik bile değil.

"Bu... köyde başka kimler yaşıyor?"

"Lilienne ve çocukları. Doğudaki evlere yeni birileri taşındı." Başıyla avlunun diğer tarafına işaret ediyor. "Şu an burada değiller gerçi."

"Bir de ayyaşlar var..." İçini çekiyor. "Hiç de hoş bir görüntü değil ama yapacak bir şey yok. Sonuçta burası onların da evi."

"Kim? Hangi ayyaşlar?"

"Eninde sonunda görürsünüz." Başını yavaşça sallıyor. "Onlara denk gelmek için özel bir çaba göstermenize gerek yok."

"Köyün ayyaşları pek ilgimi çekmiyor ama yine de teşekkürler."

Başını sallıyor ve görmeyen gözlerini sana doğrultuyor. "O zaman, sizin ilginizi ne çeker?"

"Lilienne'le zaten tanıştım."

"Lilienne sağlam kadındır." Başını sallıyor. "En azından buradaki erkeklerden daha sağlamdır. O ve çocukları olmasa burada yaşamın pırıltısı kalmazdı."

"Galiba ayyaşlarla da tanıştım..."

Yüzünde tuhaf bir gülümsemeyle: "Emimin tanışmışsınızdır," diyor ve başıyla onaylıyor. "Tabiat sağ olsun, sürekli bir değişim hâlindeler. Arada bir yeni biri geliyor, eskilerden biri kaybolup unutuluyor. Biz buyuz işte."

Endişelenme, sen "yeni biri" değilsin. Seni kastetmiyor. Sen bir yabancısın. Ayrıca polissin, hatırlasana.

"Henüz hiç ayyaş görmedim..."

"Ha, evet, birkaç ayyaşla tanıştım."

"Buranın fakirliği pornografik seviyelerde."

"Bereketini gördüğümüz tek şey yoksulluk." Kadının yüzünde anlaşılmaz bir gülümseme var.

Soğuk, alaycı bir gülümseme.

"Bulmaca gibi," diyor teğmen ve etrafına bakınıyor. "Buranın genel ambiyansına uygun."

"Evet." Gözleri neşeyle büyüyor. "Bazen ben de bu belirsiz hiçliğin içinde kaybolmuşum gibi hissediyorum."

"Köyden bahsetmeye devam edersek çok sevinirim."

"Nasıl isterseniz."

"Ben de kayboldum."

"Öyle mi?" Gizlemeye çalışsa da, merakı yüzünden anlaşılıyor. "Bugünlerde kaybolan kaybolana."

"Sanırım kendimi yeniden bulma sürecindeyim."

"İnsanlar kaybolduklarında hep öyle düşünmezler mi zaten?" Bir anlığına yüzünde bir sırıtış belirip hemen kayboluyor. "Yolunuzu bulabilmeniz için benim yapabileceğim bir şey var mı, memur bey?"

"Belki de kayıp kalmam en iyisi. Buraya taşınıp... tamamen kayıplara karışmak."

"Belki de," diyor, rahatsız edici bir sakinlikle. "Öylesi çok kolay olurdu. Ama siz şimdi benden bir şey isteyeceksiniz, değil mi?"

"Ben de öyle düşünmüştüm."

"O zaman hâlâ umut var," diye yanıt veriyor, eteğindeki bir kırışıklığı düzeltiyor. "Gördüğünüz gibi 'pornografik seviyelerde' fakirken bile insanlar yaşamlarına devam ediyor..."

"En azından kalanlar..." Sessizleşiyor, birini ararmış gibi dönüp arkasına bakıyor.

Ama arkasında kimse yok.

"Bu söylediğin hiçbir anlam ifade etmiyor."

"Önemli değil," diyerek seni yatıştırıyor. "Önemli olan hâlâ burada olmamız. Hâlâ yaşıyor olmamız. 'Pornografik seviyelerde' fakirken bile yaşamlarımıza devam ediyoruz..."

"Buralarda biraz para kazanmanın bir yolu var mı?"

"Burada mı? Sizin için mi?" Kuru kuru kıkırdıyor. "Hayır, memur bey. Buralarda para namına bulabileceğiniz tek şey, ayyaşların eşlerinden saklayıp sonra kendilerinin de unuttuğu bozukluklardır."

Arabaların ve salların altında, küçük kutularda. Bulması zor değil.

"Tamam, konuşmak istediğim başka bir konu var."