Konuşma · PUS ŞOFÖRÜ

"Harika." Teğmen başıyla onaylıyor. "Pusun ne olduğunu anladı. Şimdi herkesle pus hakkında konuşuyor..."

"Mesele zamanı geri döndürmek Kim."

"Hâlâ bu saçma yan görevle mi uğraşıyoruz? Peki..." İç çekiyor ve kadına dönüyor. "Hanımefendi, partnerim pus taşımacılığıyla mı uğraşıyorsunuz diye merak ediyor."

"Alınma ama partnerin..." Sigarayı yakıyor. Gümüşi beyaz duman ağzının içinde kayboluyor.

"...aptal birine benziyor." Nefes veriyor. Dumanda tatlı bir koku var.

Mesque menşeili filtresiz sigara markası "República".

"Ben aptal değilim. RHM dedektifiyim. Bana aptal deme."

"Aptalsın. Ve beni bu saçmalıklarla meşgul ediyorsun. Başka bir şey yoksa..." Sigarasını söndürüyor ve uzaklara dalıp gidiyor.

Hayır, hayır... Ona karşı dürüst olmazsan asla zamanı nasıl geri döndüreceğini öğrenemezsin. Sorununun ne olduğunu anlat ona.

"Bir gece çok içip bilincimi kaybettim ve bu dünyaya dair tüm hatıralarımı kaybettim."

"Aynı Gabriel Buenguerro'nun 'Pergunte à Poeira' filmi gibi." Başını sallıyor ve sertçe gülümsüyor. "O zaman sen benim tam zıddımsın. Ben her şeyi hatırlıyorum... Hiç görmediğim şeyleri bile."

"Hiç görmediğin şeyler mi?"

"Tamirhanede çekim sonrası Gabriel'in ağzındaki içki kokusunu, Raehl'in merdivenlerinde Frankonegro'nun taç giyme törenindeki gülleri, Dolores Dei vurulduğunda av tüfeğinden çıkan dumanı hatırlıyorum..."

Evet. Evet. Aradığın şey buydu...

"Yüzündeki o orgazm gibi ifadeyi. Gövdesindeki yarayı. Babamla el ele tutuşmamızı hatırlıyorum..." Gözlerini kapatıyor. Göz kapakları titriyor. "Ama benim hiç babam olmadı ve hiç Abide Hazretleri Dolores Dei'i vurmadım."

"Aşırı radyasyondan mı?"

"İnanılmaz dozlarda şerif. İnanılmaz."

"Kulağa... harika geliyor."

"Eklenen düşünceler mi? Titremeler mi? Graad-Katla Sınırı mı?" Nefes dolusu bir fırt çekiyor. "Evet, harika olduğu söylenebilir. Hüzünlü bir harikalık... Başta geçinmek için yapıyordum ama artık..."

"Her şeyin öylece gittiğini, deniz gibi dalgalandığını gördükten sonra buraya dönmek..." Meydanı, kırık at anıtını ve gecenin gölgesindeki makineleri işaret ediyor.

"Biz burada ne yapıyoruz? Binlerce yıldır biz ne yapıyoruz Gabriel? Böyle olmak zorunda değil. Pes edip öylece buhar olabiliriz."

"Pus tam olarak ne?"

"Güzel... Çok güzel."

Ondan daha fazla şey öğrenemezsin. Yalnızca şekiller ve duygular. Bilimsel açıklamaları ya da sözlük anlamları yok.

"Pus neye benziyor?"

"Karanlık bir gecede okyanusa bakmak gibi."

"Yani..."

"Göremiyorsun ama orada olduğunu biliyorsun. Ve kocaman. Diğer her şeyden daha büyük. Hatta diğer her şeyin toplamından daha büyük."

"İçinden nasıl geçiyorsun?"

"Bir hava gemisinin gövdesinde, pusa doğrudan bakmaman için çelikten yapılmış pencerelerin arkasında. Doğrudan bakmamak öneriliyor."

"Bu kamyonla değil yani?"

"Hayır, bu kamyonla. Bunlara silindir deniyor. Artık tüm kamyonlar böyle. Uçak bagajının zeminine kilitlenmek için özel tekerleri var." Oyuncak gibi dizilmiş makineleri işaret ediyor.

Tekerleri küçük ve yuvarlak. Dorseleri çok dingilli.

"Nasıl hissettiriyor?"

"Hissedene kadar hiçbir şey. Yeterince derine gittin mi... bence sonbahar gibi. Koyu gri ve turuncu. Sokak ışıkları ve lambaların altındaki ağaçların turuncusu. Sonbahar gibi de kokuyor. Berbat bir koku."

Nostalji. Kabinin içinde sıkışıp kalmış, titriyor... Berbat bir nostalji. Senin için. İnsanlar için. Dayanılacak gibi değil. O buna bayılıyor.

"Son bir diyeceğim var. Öylece buhar olabiliriz demiştin ya hani..."

"Evet."

Açıklamıyor.

İşte fırsat. Zamanı geri döndürmek mümkün mü sor ona.

"Bir dakika, pus sayesinde zamanı geri döndürmek mümkün demiştin..."

"Şerif, sen anladıklarını yazsan bir mendili bile doldurmaz..."

"Zamanı geri döndürmene gerek yok. Pus zaten zamanla çalkalanıyor. Pus dalgası yükseldikçe geçmiş de yükseliyor. Bir gün ikisi de dünyayı kaplayacak. Bu kadar. Hikâye bu."

"Yani gelecek, geçmiş mi olacak?"

"Bana hava hoş. Buhar olmak bana uyar. Buharı seviyorum..." Sigara dumanını ağzında biriktirip yavaşça nefes veriyor.

Bu ideolojinin adı entropolizm. Pusun, insanlığın "dinlenme hâline" yani geçmiş, günümüz ve geleceğin son uzlaşması olarak tarif edilen sonsuz ruhani hâle erişene dek tüm dünyaya yayılacağı inancı ve isteği.

Bu mevzu seni bozar moruk. En iyi mallar burada, günümüzde...

"Hepimiz geçmişimizde boğulacak mıyız yani?"

"Tekrar sevgiye... dönebilecek miyim yani?"

"Yeterince beklersen yalnızca 'sevgiden' çok daha ötesi gelecek... Tüm tarih önünde olacak... Buhar hâlinde."

"Sahip olduklarımı anlattıklarına tercih ederim."

"Söylediklerine göre pusun derinliklerinde benim henüz geçmediğim bir sınır varmış. U41-A'da ve Lomonossov'un Topraklarında yoldan çok saparsan ulaşabileceğin, adımını hangi yöne atarsan evinden uzaklaştığın bir yer."

"O noktadan dönüş yokmuş. Zihnin geçmişle o kadar doluyormuş ki sıyırıyormuşsun." Sigarasına vurup külünü düşürüyor. "Yeni hatıralar eklemek yerine hafızanı siliyormuş ve bir çeşit..." Kafasını sallıyor. "Tarifsiz sona ulaşıyormuşsun."

"Daha önce hiç Güney Otoyolu'ndan geçtin mi?" Nerdeyse bitmek üzere olan sigarasına bakıyor. İştahla son bir fırt çekip sana dönüyor.

"Güney Otoyolu mu?"

"Biz uzun mesafe şoförlerinin anlattığı bir hikâye şerif, pus şoförlerinin değil. Radyo frekanslarıyla açığa çıkarılan pusun çok ötesine. Sessizliğin olduğu yere."

"Ve karanlığa. Süreç orada başlıyor. Silinme. İlerlenen her kilometrede. Hangi yönde olursa olsun. Güney Otoyolu'ndan geri dönüş yoktur."

"Bu şehrin ortasında ruhani bir otoyol..." diye şarkı söylüyor.

"Takip et, istediğin yerde ol."

"Söylediklerine göre ben bir tür tatildeymişim..." diye sessizce cevap veriyor.