Konuşma · PUS ŞOFÖRÜ

"Bir şeyin yok. Asabi olmaya da gerek yok."

"Âlem adammışsın gerçekten... Gabriel Buenguerro'nun çenesinin yarısı, taşaklarının birazı bile yok sende ama olsun." Gülümsüyor.

Ne yapıyorsun sen? Zamanı nasıl geri alacağını öğrenmek için bu kadın tek şansın olabilir... Adam ol!

"Şimdilik teşekkürler." (Bitir.)

"Evet... gidin. Bu kadar şamata yeter. Mesque'e dönmem gerek..." Sesi ağır ağır kısılıyor.

"Bana botlarının tabanını göster."

"Yaşlı bir kadının botlarını ne yapacaksın şerif?"

"Önemli polis işleri için gerekiyor hanımefendi."

Hoşnutsuzlukla botunu ağır ağır kaldırıyor. "Artık beni bıraksan da Gabriel Buenguerro'ya dönsem diyorum. Sen hiç onun gibi değilsin..."

Siyah deriden yapılma sağlam işçi botları giyiyor. Boydan boya tokalar var. Tabanı da deriden.

"Şimdi de diğeri lütfen."

"Gabriel'den önce Frankonegro'nun taç giyme törenindeydim... İşte o gerçek bir erkekti..." Tabanda bir bozulma görmüyorsun. Ayağını indiriyor.

Ayrıca botlar 37 numara. Çok küçük. Burada çok fazla uyumsuzluk var.

Botla alakası olmasa da bir diğer uyumsuzluk da Frankonegro Abidesi'nin taç giyme töreni. Tören 500 yıl önce gerçekleşmişti.

"Aradığım botlar bunlar değil."

"Küçük bir kızın ayakları." Gülümsüyor. "Pedallara iyi oturuyor."

"Bir dakika, Frankonegro'nun taç giyme töreni derken?"

"Oradaydım," omuz silkiyor. "Sonra da değildim. Artık babamın elini tutmuyordum. Frankonegro, Raehl'in merdivenlerinden inmiyordu. Kalabalık sessizdi."

"Belki de beni uyandıran, botlarıma bakan, sorular soran şerif başka şeriftir? Ya da bu karnavaldaki biri. Hatırlamıyorum."

Karnaval derken makineleri ve heykelli boş meydanı işaret ediyor.

(Kim'e dön.) "Aykırı Taban o değil. İzler bu botların değil."

Hızlıca not alıyor. "Bunu sadece botlara bakarak söyleyebilirdim. Ayakları 37 numara."

"Küçük bir kızın ayakları." Gülümsüyor. "Pedallara iyi oturuyor."

"Bir şey istemiyorum sanırım. Başka bir şey konuşalım."

"Ne olur? Biraz yardımcı ol. Bu çok önemli."

"Ne olur mu?" Hoşnutsuzlukla botunu ağır ağır kaldırıyor. "Artık beni bıraksan da Gabriel Buenguerro'ya dönsem diyorum. Sen hiç onun gibi değilsin. Gabriel asla ne olur demez..."

"Ruby'yi arıyorum. Şu şoför hanım. Hakkında bir şey biliyor musun?"

Elini kulağına götürüp öne eğiliyor. "Sen bana hanım mı dedin şerif?"

Ruby hakkında daha fazla şey öğrenmek istiyorsan buradan sonuç çıkmaz. Sadece "hanım" kelimesini duydu ve ona takıldı. Eğer bu ilgini çektiyse devam et tabii.

"Boş ver. Başka sorularım var."

"Eh, hanım değil misin?"

Kadının hain kıkırtısı kavşakta yankılanıyor.

"Rüyanda görürsün. Ben de hanımsam sen Gabriel Buenguerro'sun."

"Beni küçük çocuklar ve eskiden tanıyanlar korkunç buluyor."

"Uzun mesafe demiştin. O ne..."

"Büyük olanlar. Geniş araziler. Orada ne kadın var ne erkek. Sadece..." Sanki tekrar tekrar çalan bir şarkıya eşlik eder gibi mırıldanıyor...

"'Bu şehrin ortasında var ruhani bir otoyol... Takip et, istediğin yerde ol'..."

Aniden çok üşüyorsun. Korkunç bir düşmanın karşısında gibi. Ardından bu his kayboluyor ve tek gördüğün yaşlı bir kadın oluyor.

Arkada kadının kabininden sessiz bir şarkı havaya karışıyor. Hiç vokal duymuyorsun.

"O zaman bana söyledikleri hanım şoför kim?"

"Ben nereden bileyim? Etrafta dolaşıp diğer camionneur'lerle konuşan birine mi benziyorum? İzlenecek filmlerim var benim..."

"Seni eskiden tanıyanlar neden korkunç buluyor?"

"Çünkü eskiden olduğum kişiyi artık göremiyorlar."

"Öğrenmek istediklerim bu kadardı. Teşekkürler." (Sonuçlandır.)

"O sim..." Kadın sana bakıyor. Aklı başka bir yerde, başka konularda.

İçindeki bir şey onu bilinmeyen bir dinlenme hâline çekiyor. Uyku öncesi irkilmesi gibi kıpırdıyor.

"O zaman... sen herkesin korktuğu şoför değilsin, öyle mi?

"Beni sadece küçük çocuklar ve eskiden tanıyanlar korkunç buluyor."

Evet... İnanın bana o değil.

"Ne taşıyorsun?"

"Elmas."

"Elmas mı? Gerçekten mi?"

Sırıtarak "Tabii ki hayır," diyor. "Ama öyle olsa harika olmaz mıydı?"

"Tamam ama gerçekten ne taşıyorsun?"

Omuz silkiyor. "Kamyona ne koydularsa odur herhâlde."

"Eh, bu bana yeter."

"Başka sorun var mı kanun adamı?"

"Yani kendi kamyonunda ne taşıdığını bilmiyor musun?"

"Uzun zaman önce bunu düşünmeyi bıraktım." Umursamaz bir şekilde gülümsüyor. "Hem ben kamyonu yükü için taşımıyorum... Anlarsın ya..."

Bunu narkotik bir sebebi varmış gibi söylüyor.