Konuşma · KIM KITSURAGI

"Siyaset alışkanlık yapar. Ve tehlikelidir. Ayrıca polislikle alakası yoktur. O dürtüyü sorgulamakta haklısınız, buradaki görevimize zararı olabilir."

"Bu kadarcık bilgiyle hangi tarafı kıyma yapıp itlere yem edeceğimizden emin değilim. Kararın içimde mayalanması lazım. Bir de milliyetçiliğin."

Teğmenin bazı şeyleri söylemediğini hissediyorsun fakat bu siyasi konular şu an senin hassas zihninin kavrayamayacağı kadar karmaşık. Belki daha fazla bilgin olduğunda tekrar denemelisin?

"40'lı yaşlarda beyaz tenli bir adam. Daha ne olsun?"

"Aynı fikirde olmanız içimi rahatlattı," diyor ve duraksıyor.

Sıra dışı olmayan şeyleri kabul edebilen bir polis memuru gördüğüne mutlu oldu ve şaşırdı.

"Başka bir şey mi var? Bir şey söyleyecek gibiydin."

"Bir bulmacayı çözmeye başlarsınız ama bazı cevaplarınız tam oturmaz ya hani; o hissi bilir misiniz? Nedense şu anda öyle bir his yaşıyorum."

"Bulmaca nedir?"

"Ah, doğru. Şu vaziyetiniz. Önemi yok, demek istediğim, önümüzde bir yapboz var fakat henüz tüm parçalar elimizde değil."

"Çok iyi anlıyorum."

"Zorlu bir yapboza dönüşecek sanırım..." Teğmen başıyla onaylıyor.

"Hiçbir fikrim yok."

"Hmm, belki de benden daha usta bir bulmacacısınız. Demek istediğim, önümüzde bir yapboz var fakat henüz tüm parçalar elimizde değil."

"Neyse, vakaya dönelim. Konuşmak istediğiniz başka bir konu var mıydı?"

41. Karakol neden beni gönderdi?

Şu hâline bak. Seni gönderdiler çünkü başarısızlık timsalisin. 57. Polis Karakolu'nu küçümsediklerini göstermek için seni gönderdiler.

Ne? Yo. Doğru olamaz bu.

Bir düşünsene. Üç gün oyalanmış, sidik lekeli disko paçavraları giyen eserekli bir alkoliksin. Buraya kazanmak için gönderilmedin.

"Kim, ya karakolum bu vakaya beni umutsuz vaka olduğum için göndermişse? Yani... dalga geçer gibi."

"Bunu düşündüm." Sesi karamsar.

"Yani doğru."

"Böyle yapmaları son derece çirkin olurdu; profesyonelliğe sığmayacağından bahsetmiyorum bile... Ama bence olası değil."

"Neden peki?"

"Kayıtlara baktım. Martinaise'de kimin polislik yapacağı konulu yetki alanı anlaşmazlığı, 30'lu yıllara kadar uzanıyor. Karakolum kadar eski. Bunca zamandır Martinaise'e kimin bakacağına karar veremedik mi yani? Bence iki karakol da çirkinleşmektense kazanmayı tercih edecektir."

"Ha, yani en iyisi senmişsin bak."

"Hiçbir şeyin en iyisi değilim."

"Sence ben favori bir at mıyım?"

"Favori mi? Hayır. Fakat eskilerdensiniz. Bugüne kadar gelmişsiniz. Bir şey sizi bu noktaya getirmiş. Birlikte çalışmaya daha yeni başladık, o yüzden henüz bunun ne olduğunu bilmiyorum. Ama bir şey var."

"Yani hayır, sizi dalga geçme amacıyla gönderdiklerini sanmıyorum. Öyle olsa bile sürpriz yaşayacakları kesin."

Hakkı var. Bunlar sağlam teoriler değil, yalnızca paranoya. Biraz düşündün, şimdi bırak artık.

"Favori mi? Hayır. Fakat eskilerdensiniz. Bugüne kadar gelmişsiniz. Bir şey sizi bu noktaya getirmiş. Henüz birlikte çalışmadık, o yüzden bunun ne olduğunu bilmiyorum. Ama bir şey var."

"Ama bu doğru olamaz, değil mi?"

"Öyle ya da böyle diyebileceğimi sanmıyorum. Bence olası değil ama."

Kendine sakla.

Tabii, bu sadece bir teori.

Ne düşünmüş olurlarsa olsunlar, onları haklı çıkarman gerektiğini söyleyen yazılı bir kural yok.

Evet, düşündüğüm diğer şeylerden çok daha mantıklı bu.

Frontal korteksinden artakalanları iyice bir ayıklıyorsun fakat ikna edici bir açıklama çıkmıyor...

Sen en niteliklileri olduğun için mi? Yok, bu pek olası gelmiyor...

Hayır, çok mantıklı! Ben aşırı nitelikliyim!

Madem o kadar niteliklisin, gönderilme sebebini neden hatırlayamıyorsun? Neyse. Teğmeni bekletme.

Aptal beyin. Ben hiçbir işe yaramam.

Teğmeni çok uzun süre bekletirsen aptal görünürsün.

"Bana vakadan bahsetsene."

"Peşimden ayrılmıyor gibisin."

"Anlayamadım?"

"Git başımdan. Tarzımı bozuyorsun."

"Açıkçası dedektif, dengesiz bir durumdasınız. Sizi yakın gözetim altında tutmadan devam etmenize müsaade edemem. Esasında, normal şartlar altında görevim icabı sizi rapor etmem gerekir. Şimdiye kadar bunu yapmamış olmamı, karakollarımız arasında bir iyi niyet göstergesi olarak kabul edin."

Teğmen senin sürekli gözetime ihtiyaç duyan mesuliyetsiz bir enkaz olduğunu düşünüyor ama onu dinlemek zorunda değilsin. İtaatsizlik etmekte özgürsün.

"Peki ya biraz kendimle kalmak istersem?"

"Biraz kendinizle kalmak mı?" Teğmen bunu bir an düşünüyor. "Bir polis soruşturmasındayız, içsel keşif yolculuğunda değiliz. Akşamları yine kendinizle kalmaya vaktiniz olacak."

"Tamam, kişisel bakımı iş dışındaki saatlerde yaparım."

"Lütfen öyle yapın. Tüketim alışkanlıklarınızın soruşturmaya sirayet etmesini istemeyiz."

Teğmen, kişisel bakım dediğin şeyin nihilist alkoliklik anlamında bir metafor olduğundan son derece emin.

Öyle değil mi zaten?

"Bana uyar."

"Bir daha düşündüm de, belki de ara sıra tarzımı bozacak birine ihtiyacım vardır..."

"Olabilir." Başıyla onaylıyor. "İnsanın tarzının işine engel olmaması önemlidir."

Teğmen, tarz dediğin şeyin nihilist alkoliklik anlamında bir metafor olduğundan son derece emin.