Konuşma · KIM KITSURAGI

"Ben son derece deneysel çalışan bir polisim. Fakat eğer haklıysam... bu iş benim standartlarıma göre bile outré."

"Gerçekten mi?" Kaşı bir tık daha yukarı kalkıyor.

"Olay yerine üç gün erken geliyorum, içip içip her şeyi unutuyorum, bu gerçekliğin içine sil baştan dalıyorum ve sonra da vakayı öylesine taptaze bir açıdan ele alıyorum ki eşi benzeri görülmemiş sonuçlar ortaya çıkıyor. Sadece suç bilimi için değil, insan zihni için de."

"Bu yüzden olamaz..." İçten içe söylediklerine inanmak isteyen bir tarafı da var.

"Değil. Fakat ben böyle yapacağım."

"Umarım öyle olur."

Ve sana yardım edecek.

"Ben, birlikte çalışmanın zor olmasıyla nam salmış, son derece acayip yöntemleri olan bir dehayım."

"Çok acayip olmaz mıydı? Üstelik bunu kim inkâr edebilir ki? Madem bir şey hatırlamıyorsunuz... nereden bileceksiniz?" Düşünce onu rahatsız ediyor. "Harekete geçmeliyiz."

"Tabii ki bu yüzden değil. Ben sadece bir ayyaşım. Ayyaşın tekini gönderdiler."

"Emin misiniz? Kim inkâr edebilir ki? Madem bir şey hatırlamıyorsunuz... nereden bileceksiniz?" Düşünce onu rahatsız ediyor. "Harekete geçmeliyiz."

"Boş ver. Çok karışık."

"Korkma ama sanırım benim doğaüstü yeteneklerim olabilir."

Bir elini açıyor ve avucuna bakıyor. Biraz zaman geçiyor.

"Hangi ekoldensiniz? Abuk mu..." Diğer elini açıyor: "...yoksa Sabuk mu?"

"Dur, kravatının seninle konuştuğunu duyduğun hangisi oluyor?"

"Akıl hastalığı."

"Bende o yok. Daha havalı bir şey var. Ne demiştin? Abuk ve Sabuk mu?"

"Evet."

"Abuk. Çok canlı bir iç dünyam var. Bazı şeyler görüyor ve hissediyorum."

"Görebilen ve hissedebilen bir polis memuru olması daima iyidir."

"Galiba bende hem Abuk hem de Sabuk var. Bir şeyler hayal ediyor ve soğuk ürpertiler yaşıyorum."

"Bunun mümkün olduğunu bile bilmiyordum. Ciddi bir külfet olmalı."

"Külfet değil, meziyet."

"İş ihtilaflarıyla uğraşırken..." Tabiri düşünürken ağzı seğiriyor: "...ikisini de kullanabilen bir paranormal olaylar dedektifi olması iyidir. Sizi neden gönderdiklerini anlayabiliyorum. Gidelim mi?"

"Hem külfet, hem de meziyet."

"Öyle."

"Sabuk. Akşamdan kalmalığımla tuhaf fısıltılar duyuyorum. Öncesinde ensemden bir ürperti iniyor."

"Akşamdan kalmalık, polislere süper güçler verir. Birçoğu yalnızca bu meziyete sahip olmak için içer."

Meziyet falan yok. Tekrar ediyoruz: Meziyet falan yok. Bu çok bariz bir alaycı ifade. Meziyetin ne olduğunu sorma sakın.

"Meziyet nedir?"

"Meziyet falan yok. Harekete geçmeliyiz."

"Galiba bende var."

"İş ihtilaflarıyla uğraşırken paranormal olaylardan anlayan bir dedektif olması iyidir. Sizi neden gönderdiklerini anlayabiliyorum. Gidelim mi?"

"Önemli bir şey değil. Sadece biraz tuhaf bir his."

"Bende o var."

"Yani 41. Karakol sizi gönderdi çünkü bütün memurlar arasında en akıl hastası olan sizsiniz?"

"Yo, o kadar kötü değil. Eminim ki benden çok daha akıl hastası memurlarımız vardır."

"O hâlde neden sizi gönderdiler?"

"Bilmiyorum, diğer memurların hiçbirini hatırlamıyorum."

"Tabii." Sorusuna yanıt almışa benziyor.

"Ben bir kehanet olmalıyım. Kavmim tarafından gönderilen bir kıyamet alametiyim. Mesajımı tahmin edebilir misin?"

"Hayır."

"Mesajı yaymamak daha iyi."

"Aynı fikirdeyim. Fazla kasvetli."

"Tahayyül edilemez derecede kan dökülecek. Tahayyül edilemez."

"Yo, gayet de edilir. Asılma olayının sorumlusunu tespit etmeyi başaramayız, liman şirketi durumun kontrolden çıktığını görünce paralı askerler getirir, belki savaş gemisi de getirir, sendika da güç kullanarak karşılık verir. Çatışma çıkar."

"Yerel emniyet güçlerinin ufak bir cinayeti çözmesi hiçbir şeyi etkilemez. Çözememesiyse... ciddi ve tahmin edilebilir etkiler yaratabilir. İşler daima kötüye gidebilir. Sözün özü, sayın kehanet; harekete geçmeliyiz."

"Ya, aslında öyle değil. Kehanet değilim ben. Neden öyle dedim bilmem."

"Pekâlâ, yarışma bahsi yeter. Bana başka bir şeyden bahset." (Sonuçlandır.)

"Evet, çok anlamsız bir konu. Bahsettiğimi unutun gitsin."

Konuşmuş olmanıza memnun aslında.

"Yani yarışı bozmak için gönüllü oldun."

"Evet. Huyundan vazgeçmeyecek bir oyunbozanım." Teğmen bundan memnun gibi görünüyor.

"Aptallıktan başka bir şey değil. Bu konuya daha fazla vakit harcamamalıyız. Fikrimi merak ediyorsanız kurbanı inceledikten sonra sorun."

Önemsemez görünüyor ama kara gözlerinde hain bir parıltı var. Ne söyleyeceğini bir bilsen...

"Bu konuşma..." (Kelimeleri dikkatle seç.) "...bu sidik yarışı beni endişelendiriyor. Ne tür bir aptallık bu?"

Üsteleme.

"Bana şimdi anlatmalısın. Olayla alakası var gibi."

"Sonra." Sesi kararlı. "Vaka hakkında konuşmak istediğiniz başka bir konu var mıydı?"