Konuşma · KIM KITSURAGI

Görev arkadaşların seni terk etti.

"Martinaise'in özelliği ne?"

"Martinaise mi? Hiçbir özelliği yok. Bir atık su borusunun döküldüğü birikinti gibi. Kimse burayı umursamıyor, sporla falan ilgileniyorlar. Meslektaşlarımızın çoğu buraya nasıl gelindiğini bile bilmez. Kavşağın kuzeyi onlar için yok."

Üzerine bir titreme geliyor, belki de etanol zehirlenmesinin bir diğer etkisidir? Çok uzaklarda, türbinin altında esintiyle hışırdayan yapraklar gibi hissediyorsun kendini. 41. ve 57. karakollar... Teğmen haklıydı. Önemli olan kuzey kısmın kime kalacağı değil, kime kalmayacağı.

"Her nedense senin 104 vaka çözdüğünü sanıyordum."

"Eh, teknik olarak." Teğmen mahcubiyetle konuşuyor. "Resmî kayıtları tutan kişi hem cinayet hem intihar içeren vakaları iki kez sayıyor."

Karakol istatistiklerini şişirmek için kullanılan bilindik bir muhasebe hilesi.

"Eğri oturup doğru konuşalım: 102 çok zavallıca. Çok küçük bir sayı."

"Bence öyle değil. Vaka yüküm az fakat konumuz bu değil..."

Biraz olsun bozulmadı. Sadece, vaka yükünün çok daha fazla olması gerektiğini bilmeni istiyor.

"Bu vaka için yeterince iyiyim. Ben yarışmaya gelmedim. Gelmek zorunda olduğum için geldim. Görev arkadaşlarım, daha doğrusu çavuşlar, bu vakayı sirk gösterisine çevirirdi."

"Yani sen hâlâ iyi polissin, değil mi?"

"Bu benim hakkımda ne anlatıyor acaba? Karakolumun beni göndermiş olması?"

"Hmm..." Tek kaşını kaldırıyor, sonraki hamleyi sana bırakmanın en iyisi olduğunu düşünüyor.

Belli ki kendi teorisini şekillendirmiş bile.

Söyle ona. Neden senin burada olduğunu söyle.

Hepsi, Büyük Plan'ın bir parçası.

"Sana stil konusunda ders vermek üzere gönderildim."

"Peki." Bir adım geri çekiliyor. "Beni giydirin."

Ciddi mi, yoksa şaka mı yapıyor anlamak imkânsız.

Bu adamın sabırsızlık içermeyen keskin, belirgin bir duruşu var. Yıllarca taşıdığı bu benlik, içindeki gerginliği işini sağlama aldıracak kadar törpülemiş. İncelikle düşünülmüş giysileriyle kendisini rahat hissediyor. Ona öğretecek bir şeyin var mı ki?

(Kendine işaret et.) "Modern bir polis böyle görünür."

"20 yıl önce, Yeni döneminde. Modern bir polis o zamanlar böyle görünüyordu."

İçinde bulunduğumuz yüzyılın 30'lu yılları olan Yeni döneminden bahsediyor. Diskonun doğduğu, ahlakın çöküşe geçtiği ve demokrasiden güç alan serbest piyasa ekonomisinin kendisini eleştirenler karşısında zafer kazandığı dönem.

"Yarış hakkında konuşmak istediğiniz başka bir konu var mıydı? Yoksa harekete geçmeliyiz."

(Omuzlarını gevşet.) "Biraz rahatlamalısın. Sana daha fazla gevşeklik lazım."

"Hayır. Eskiden öyleydim. Sade giysiler işe yarıyor. Görünüşe göre bu ikimiz için de geçerli." Sana doğru başını eğiyor. "Şimdi..."

"Tepeden tırnağa her şey on numara ama sana bir polis şapkası lazım."

"Bana polis şapkası lazım değil."

"Tamam, belki sana turuncu polis şapkası lazım değil. Başka bir şey düşüneyim."

Bekliyor.

"Turuncu polis şapkası. Başka bir şey aklıma gelmiyor."

"Tuhaf geldiğinin farkındayım ama bana güven."

Bir anlığına düşünüyor. "Tamam, olabilir belki."

"Sana turuncu bir polis şapkası lazım."

"Tek bir sonuca varılabilir: Akla gelebilecek her konuda seni yenmek üzere gönderilmiş usta bir vaka çözme makinesiyim."

"İyi espri."

Esasında iyi bir espri olduğunu düşünmüyor.

"Tamam, kötü bir espriydi ama şöyle usulünce bir Polis Dalaşı yapabiliriz, ne dersin?"

"Daha iyi çalışmanıza yardımcı olacaksa tamam. Bunu bir yarış olarak görün. Ama benden aynısını beklemeyin. Şimdi..."

"Tabii ki espri, baksana hâlime! Seninle nasıl aşık atayım? Muhtemelen bir sürü vaka çözmüşsündür."

"O kadar da fazla değil. Dedektif, eminim siz çok daha fazla vaka çözmüşsünüzdür. Şimdi..."

Tuhaftır ki bunu acıma duygusuyla söylemiyor. Bir meslektaşına asla acımaz. Gerçekten kayda değer sayıda vaka çözdüğünü düşünüyor gibi. Belki onun çözdüğünden daha fazla.

"Tabii ki espri. Rahat ol, seninle yarışmak gibi bir niyetim yok."

"Bu konuyu kapatmamız iyi oldu."

"Evet, espri. Esasında seni sadece kısmen yenecek ve biraz küçük düşüreceğim."

"Oo, öyle mi?" Yakasını kaldırıyor. Gözleri kısılıyor. "O hâlde ben de bunu yapmanıza yardımcı olacağım. Şimdi..."

Yine de, yanlış olduğunu bilmesine rağmen, bu sohbet seni biraz gözünden düşürdü.

"Muhtemelen inanılmaz sayıda can almışımdır."

"Eminim öyledir."

"Öldürücü kuvveti büyük bir itina ve hassasiyetle kullanacağım sadece."

"Silahınızı bulmanız güzel. Sizi neden gönderdiklerini şimdi anlıyorum."

"Keşke bir de silahınızı bulabilseydiniz."

"Ben beylik tabancamı kullanmak zorunda kalmam diye umuyorum. Normal bir polis gibi."

"Neden? Öyle mi düşünüyorsun?"

"41. Karakol sık sık insan öldürmesiyle bilinir."

Ne onaylıyor ne de kınıyor. Fakat bir şey daha var, tam olarak ne olduğunu çözemiyorsun.

"Haklısın. Ben bir süper avcıyım. Böyle başıboş kaldığımda... işler çok vahşileşecek demektir."

"Neden benim gönderildiğim belirsiz kalacak."

Sessizlik sürüyor.