Konuşma · KIM KITSURAGI

"Sadece şu son vakayı çözüme kavuşturma fırsatı istiyorum. Böylece elektrikli sandalyeye vicdanım rahat bir şekilde gidebilirim." Sesinde alaycı bir acındırma var. "Acele edelim, çok fazla zamanım yok."

"Hadi devam edelim. Yeterince oyalandık."

"Katılıyorum." Ağzının kenarındaki ufacık bir sırıtış, neşesini ele veriyor. "Başka bir şey var mıydı?"

"Ciddi misin sen?"

"Evet." Başıyla onaylıyor. "Acele edelim, çok fazla zamanım yok."

Yok öyle bir şey. Hepsi bir dalavere, beyim. Teğmenin tuhaf nüktedanlığı.

"Rahat ol Kim. Esrar bana ters değil."

"Dürüstlüğünü takdir ettim, teğmen."

"Bu sır değil ki. Herkes kenevir içmiştir."

"Hayır, kenevir içmemiş bazı insanlar var. Bundan eminim."

Sesinde savunmacı bir tını var. Bu ufak asilik bile teğmenin kendine dair algısı açısından önemli.

Teğmen keş çıktı!

"Kenevir mi yani?"

"Evet, kenevir. Esrar. Kâğıda koyup küçük bir rulo yaptım ve yaktım. Sonra dumanı içime çektim. Gençtim o zaman."

"Bu sır sizin için yeterli mi?"

Tepki vermeni bekliyor.

"Ne içtin ne?"

"Esrar." Tekrarlıyor. "Kenevir. Bu sır sizin için yeterli mi?"

Kar taneleri düşüyor ve çarpışan kaşların sıcaklığıyla derhâl eriyor. Bu an dışında hiçbir şey yok.

Sanki bütün dünya bu muazzam kaş savaşının büyüsü karşısında donakalmış. Bu an dışında hiçbir şey yok.

Mekân, dayanılmaz bir gerilimle doluyor. Ensendeki saçlar dikeliyor.

Kaşını sabit tut ama hazırlık yapıyormuşçasına başını yavaşça salla.

Bu tehlikeli bir işe benziyor. Ya birine bir şey olursa?

Artık çok geç. Ok yaydan çıktı. Bu tam bir sokak stili kaş dövüşü. İki yiğit meydana çıktı fakat yalnızca biri hayatta kalacak.

(Kaşını küstahça kaldır.) "Bilmem, var mı?"

Refleksler kontrolü ele alıyor, teğmenin kaşları seninkilerle buluşuyor: Hiddetli karşı atağı, neredeyse yüzünü parçalıyor. İşler çirkinleşebilir...

(Ağırlık kaldıran bir kas yumağı gibi silkin.) "Sırların, teğmen. Derhâl!"

Böyle bir meydan okumayla karşılaşmayan teğmen, pişkin provokasyonunla hazırlıksız yakalanıyor fakat karşı atağı hızlı ve sert oluyor. İşler çirkinleşebilir...

(Yavaşça kaşını kaldır.) "Yok bir şey."

Teğmen derhâl durumun ciddiyetini anlıyor. Yıkıcı bir karşı atak için hazırlanırken zihninin çarkları dönmeye başlıyor. İşler çirkinleşebilir...

Bu adamdan otorite akıyor. Tek bir kaş hareketiyle seni kölesi edebilir.

Peki ben bu konuda ne yapabilirim?

Hiçbir şey. Otoritesini kötüye kullanmamasını umsan iyi olur. Çok fazla otoritesi var.

Sessizce yardım çığlığı at.

Teğmen kötü bir adam olsa kim bilir ne gibi felaketler yaratabilirdi?

Neyse ki işine tutkuyla bağlı bir RHM memuru. Güçlerini yalnızca soruşturma yararına kullanır.

Teğmen kaşını gevşetiyor ve sen de tekrar kendi kontrolünü ele almış gibi görünüyorsun.

Esaretini kabullen.

Teğmen kaşını gevşetiyor ve sen de tekrar kendi kontrolünü ele almış gibi görünüyorsun.

Ne oluyor? Sanki onun elinde bir kukla gibisin.

Vazgeç. Yapabileceğin hiçbir şey yok.

"Hı, peki."

Teğmen başıyla onaylıyor.

"Şimdilik hepsi bu kadar." (Sonuçlandır.)

"Güzel. Konuyu değiştirelim."

"Hiç kendinle konuştuğun oluyor mu?"

"Nasıl yani?"

"Düşünürken falan yani. Hiç kendi beyninle sohbet ettiğin oluyor mu?"

"Neden bahsettiğiniz hakkında hiçbir fikrim yok."

Teğmenin Kavramlaştırma becerileri biraz iptidai herhâlde.

Teğmen, eski usul bir polis memuru. Onun ilgi alanları maddesel ve dış kaynaklı.

Fakat bu eski usul bir vaka değil.

"Yani senin beynin hiç araya girip öneride ya da uyarıda bulunmuyor, hiçbir şey demiyor mu?"

"Öyle şeyler yaptığını söyleyemem. Düşünmem gerektiğinde defterimi kullanmam yeterli oluyor..."

Teğmen küçük mavi defterini çıkarıyor ve birkaç sayfayı aylak aylak karıştırıyor.

Onun kendisiyle olan konuşmaları orada gerçekleşiyor.

Hepimizin farklı yöntemleri vardır. Onunki yazılı.

Aklın gayet başında fakat psikedelik bir yanın var. Sinir sisteminle bağlantı kurmak için kırtasiye malzemelerine ihtiyacın yok, sen özelsin.

"Peki sen nasıl... yani şey..." (Başının yanına vur.)

"Ne, nasıl mı düşünüyorum? İşimin büyük kısmını defterimde yaparım..."