Konuşma · ANNETTE

"Bunu bilemem... Ama meşhur olduğunuzda hayat harikadır diye düşünüyorum."

"Tamam, şimdi bir çıkarım yapacağım."

Kız sürekli ellerini gizliyor. Neden?

"Baksana... Neden sürekli ellerini gizliyorsun?"

"Ne demek istiyorsunuz, efendim?" Çekingen görünüyor.

Bu muhabbetin nereye varacağını biliyor.

"Aslında bir çıkarımda bulunmasam daha iyi olur. Ne zaman bir çıkarımda bulunsam birinin başına bir şey geliyor."

İç geçiriyor. Rahatlamış değil ama pes etmiş gibi görünüyor. "Doğru," diyor. "Haklısınız..."

Kızarmış ellerini uzatıyor. Tırnakları aşınmış, neredeyse etine kadar çiğnenmiş.

"Tırnaklarını yiyorsun."

"Bunu ellerimi kavuşturup gizlememden mi anladınız?" Sana kuşkulu bir bakış atıyor.

"Başka ipuçları da vardı..."

"Eee... Bu hiçbir şeyi kanıtlamaz! Herkes böyle basit bir çıkarımda bulunabilir!" Gözleri meydan okurcasına parlıyor. Etkilenmedi.

Aslında etkilendi, bu daha ziyade bir savunma tepkisi.

"Dahasını mı istiyorsun? Eminim tırnaklarını neden yediğini çıkarabilirim. Aklımda birkaç sebep var."

Biraz kışkırtıcı, biraz de hevesli bir şekilde başıyla onaylıyor.

"Parmaklarını fareler kemirmiş. Sıkıntılı koşullarda çocuk işçilik..."

"Fare mi? Ben yalnızca kitap okuyorum. Bu binada hiç fare görmedim."

"Bu köhne binada hiç fare yok mu? Tuhaf."

"Belki de fareler kitaplardan... korkuyorlardır!" Hafif bir gerginlik tınısıyla kahkaha atıyor.

"Neyse, kasabanın bir numaralı dedektifi tarafından bir başka yıldız çıkarımdı."

"Fena değildi, efendim." Hâlâ biraz asilik sergiliyor.

Burada daha fazla şey elde edilebilir. Ondan da aynısını yapmasını iste.

"Fena değil ha? Peki, daha iyisini yap öyleyse; benimle ilgili bir çıkarım yap."

"Oldukça ayıksınız." Seri bir şekilde cevap veriyor.

Teğmen ifadesini bozmuyor. Biraz bile bozmuyor hem de. Aşırı iyi bir şekilde ifadesini bozmuyor. Oldukça çaba gerektirir bu.

"Aynı zamanda mutsuzum ve başım ağrıyor."

"Üzgünüm, efendim. Umarım yakında daha iyi olursunuz." Gözünün içine bakıyor, suratında bir sempati parıltısı var.

Oracıkta duruyor, dikildiği yerde sallanırken erken bahar rüzgârına maruz kalıyor. Sana gülümsüyor. Bir şekilde bu durum aniden tanıdık geliyor.

Bir şeyleri gözden kaçırıyorsun...

"Evet, alkol demişken... Belki bana içki alabileceğim bir yer tarif edebilirsin?"

"Iıı... Frittte belki?" Omuz silkiyor, gözlerinde sevecen bir bakış var. "Alkol dostunuz değildir, efendim."

"Bir saniye... Genelde olmadığımı nereden biliyorsun?"

"Çünkü genelde ayık değilsiniz."

"Ve harika zaman geçiriyorum!"

"Gerçekten umuyorum ki öyledir, efendim!" Kızarmış burnunu ovalıyor.

"On numara bir çıkarımdı bu. Neyse evlat, sana kendimi kanıtlamama gerek yok."

"Öyle diyorsanız öyledir efendim." Muzaffer bir şekilde sırıtıyor.

"Umarım eğlenmişsindir."

"Ticaret Üslubu'na büyük bir bağlılık gösteriyor. Kişisel fedakârlık olmadan varlık elde edemezsin."

"Teşekkürler efendim! Çok çalışıyorum." Sevinçle gülümsüyor.

"Annenin sana uyguladığı baskıdan dolayı gerginsin."

Gözlerinden bir anlığına bir umutsuzluk ifadesi geçiyor. "Belki de öyledir, efendim." İç geçiriyor. "Tamam, kötü bir alışkanlık olduğunu ve yapmamam gerektiğini biliyorum."

"Çiğnenmiş tırnaklar... vücutsal maddelerini geri dönüştürdüğün anlamına geliyor."

"Ne kadar da iğrenç."

"Hayat iğrençtir. Çok ama çok iğrenç."

"Iyyy." Ürperiyor.

"Benim gibi bir dedektif için bunu fark etmek çok kolay."

"Evet."

"Ellerini bana gösterebilirsin."

Huzursuz bir şekilde etrafa bakınıyor. Elleri hâlâ önünde kavuşmuş şekilde duruyor. Onları göstermek istemiyor.

Teğmen yalnızca bekliyor, kayıtsızca ikinize bakıyor.

Hakiki bir profesyonellik maskesi. Meseleyle duruşunun belli ettiğinden çok daha fazla ilgileniyor.

"Korkmana gerek yok."

"Duydun beni. Kaldır ellerini."

"Endişelenmene gerek yok. Yardımcı olmaya çalışıyorum."

Kayda değer bir çıkarımda bulunmayı başaramıyorsun.

Dikkatle bekliyor.

"Ben bir dedektifim. Çıkarımım ise senin bir... kız olduğun yönünde."

"Hadi ama, bunu herkes fark eder!" Gözlerini deviriyor.