Konuşma · ANNETTE

"Aslında, ben... eee... özür dilerim... Hiçbir şey çıkaramadım."

Kızın yüzüne ufak bir hayal kırıklığı ifadesi çöküyor ama çabucak bunu silkeleyip "Önemli değil efendim," diyor.

Küçük bir çocuğu hayal kırıklığına uğrattın. Aferin şampiyon.

"Ben bir dedektifim. Çıkarımım ise senin... çok küçük olduğun yönünde."

"Hadi ama, benimle dalga geçmeyin. Bu gerçek bir çıkarım değil." Gözlerini deviriyor.

"Okulda falan olman gerekmez mi senin?"

"Şimdilik derslere evden çalışıyorum. Bu dükkânı idare etmesinde anneme yardımcı olmalıyım."

"Okul aptal bir şey. Orada olmadığın için şanslısın."

"Annem ikisinin de gerekli olduğunu söylüyor, böyle daha iyi bir birey olunurmuş. Annem düzgün bir işçinin vazifesine düşkün olduğunu söyler, hayatta bu şekilde bir yere gelip başarılı olunurmuş."

Bu sözlerinin ardında stres ve huzursuzluk var. Ezberden muaşeret adabı okuyor.

"İşler nasıl gidiyor?"

"Annem işlerin yolunda olduğunu söylüyor. Başta biraz endişeliydi, bu binanın..." Omzunun üstünden arkasına bir bakış atıyor. "...lanetli olduğuna dair söylentiler vardı."

Arkasındaki pencere tahtalarla kapatılmış. Tahtaların bir anlığına gıcırdayıp büküldüğünü hissediyorsun... Kızın gergin omuzlarına ise bir kuşku çökmüş gibi.

"Lanetli mi? Nasıl bir lanet?"

"Buradaki hiçbir işletmenin başarılı olamadığından bahsetmelerine sebep olan bir lanet, efendim. Hepsinin şey olduğunu söylüyorlar..." Kız doğru kelimeyi bulmaya çalışıyor.

"İflas ettiklerini."

"Aynen. Ama bizim durumumuz şimdiye kadar iyi gitti."

"Annen bana lanetten bahsetti ama araştırmama izin vermedi."

"Evet, bu konuda epey katı olabiliyor." Annette başıyla onaylıyor. "Annem arka odalarda veya kilerde kimsenin dolaşmasına izin vermez."

"Ciddi bir meseleye benziyor. Bu konuyu... araştırsam iyi olur."

"Kitabevine girip vaka ile ilgili bir şeyler sorabiliriz ama burada bundan öte araştırılacak bir şey görmüyorum." Teğmen defterine bir not ekliyor.

"Evet!" diye neşeyle cıvıldıyor. "Lütfen içerideki ürünlerimize de göz atın. Kartpostallar ve kutu oyunları orada efendim!"

"Bu lanet... kendisini nasıl gösteriyor?"

"Herhangi bir şekilde kendini göstermiyor. Öyle bir şey yok. Buz gibi havada dışarıda durmanın doğru olup olmadığını tartışırken daha memnundum."

"İyi. Göstereceğim sana!"

"Hım..." Kız bir sana bir teğmene bakıp duruyor. "Konuşmak istediğiniz başka bir şey var mı efendim?"

"Ama Kim... Plazmik belirtiler..."

"Öyle bir şey yok." Teğmen katı ve ciddi bir şekilde yanında duruyor.

"Herhangi bir şekilde kendini göstermiyor. Öyle bir şey yok."

"Iıı... Emin değilim efendim. Lanetler hakkında pek bir şey bilmiyorum..." Kız, kafası karışmış bir şekilde etrafına bakıyor.

Gözleri penceredeki Suç, Aşk ve Tanınmış Kişilerin Biyografileri yazan tabelaya takılıyor. Neşelenip ona doğru işaret ediyor: "Ama kitaplar hakkında bilgim var! Kitaplardan konuşabiliriz."

"Hı-hmm." (Çeneni sıvazla.) "Bu lanetle ilgili yeterince konuştuk... En azından şimdilik."

Annette tıraşlı, kabarmış çenene bakıyor. İki yanındaki yağlı favorilerle bariz bir tezat oluşturuyor. "Belki de onun yerine size bazı kitaplarımızdan bahsedebilirim."

"Batmış diğer işletmeler hakkında ne biliyorsun?"

"Açıkçası hiçbir şey efendim. Annem arka odalarda veya kilerde dolanmama izin vermiyor." Biraz üzgün görünüyor. "Gerçekten orada ne olduğunu bilmiyorum."

Birileri kilerde dolanmak mı dedi? Bunu yapmalıyız.

"Şu anda annenin adına laneti araştırıyorum."

Annette'in gözleri kocaman açılıyor: "Oraya girmenize izin verdi mi? Genelde arka odada veya kilerde kimsenin dolaşmasına izin vermez."

"Umarım ona yardımcı olabilirsiniz. Daha az korkmasını sağlayabilirsiniz..." Paltosunun yenlerine saklamadan önce buz gibi donan ellerine bakıyor.

"Lanetlerin gerçek olduğunu sanmıyorum."

"Olmamalılar ama gerçek görünüyorlar. Neyse, buraların işletmeler için lanetli olduğunu söylerler."

Bunun ekonomik bir sebebi olmalı.

"Ticaret ve satışta olağan şeyler bunlar, evlat. Pek çok kişi tutunamıyor."

"Elbette efendim. Iıı..." Başka ne diyeceğini bilemiyor.

"Lanetli falan değiller ama annen, onların hatalarından ders çıkarmalı."

"Bütün ekonomiler lanetli de diyebiliriz çünkü hepsi zaman zaman krize uğrar."

"Evet... efendim." Söylediklerinden en ufak bir şey bile anlamadığını fark ediyorsun.

"Para kazanmak için para harcamalısın, bu işler böyle."

"Öyle diyorsanız öyledir efendim!" Gülümsüyor, belki de biraz fazla hevesli bir şekilde.

"Ekonomi güvenden ibarettir, tamam mı?"

"Bu çok mantıklı efendim!" Başıyla onaylıyor, belki de biraz fazla hevesli bir şekilde.

"Bilirsin ya, ekonomi işte... Herkesin bir şeyler alıp satmak için kullandığı üretim ve tüketim ağı gibi bir şey işte."

"Bunu neden yapıyorlar?"

"Çünkü böylece ağ... işlemeye... devam ediyor."

"Tamam, anladım, efendim!" Kafası karışmış görünüyor.

Kız bunu aslında anlamıyor, ancak sen kendini iyi hisset diye böyle diyor. Açıklaman zaten rezaletti.

"Ekonominin bütün olayı zenginlerin, fakirleri edebildikleri kadar istismar etmesidir."

"Neden yapıyorlar bunu?"

"Açgözlülükten, evlat. Hep açgözlülükten."

"Bu hiç hoş değil ama." Yüzünü asıyor.