Konuşma · ANNETTE

"Merhaba, yıldız dedektif." Sıcak bir gülümsemeyle karşılıyor. "Başka kitap mı alacaksınız?"

"Peki bu... ünlüler kim?"

"Ha, eskilerin kralları, kraliçeleri ve generalleri veya sanatçılar ve yazarlar veya müzisyenler, o türden insanlar. Genelde onlarla ilgili sıra dışı bir şey olur." Soğuktan kızarmış yanağını kaşıyıp devam ediyor:

"Sanırım bu yüzden insanlar onları okuyor. Şöhretlerinin ardındaki sırları bulmak için."

Görünüşe göre bu kitapları okuyanların çoğu, bu kitapları okuyarak daha ünlü olmakta başarısız oluyor.

"Onları okumak, okuyanı daha ünlü yapmıyor değil mi?"

"Ama ünlüleri daha ünlü yapıyor!" Neşeyle gülümsüyor.

Alayı ahmak.

"Bu ünlü kişiler bir sürü ahmak gibi geldi bana."

Annette'in ifadesi hâlâ her zamanki gibi yardımsever ama hiçbir şey söylemiyor.

"Boş ver... Gerçekten aklıma başka bir şey gelmedi."

"Pekâlâ" Şaşkın gözleriyle sana bakıyor.

"Dediğimi duydun. Yalnızca ezikler vaktini bu çer çöple harcar."

"Bu bir yetişkin için biraz çocukça bir cümle değil mi?"

Büyüdüğünde, eğer ki büyüdüğünde aklı başında biri olursa, öyle "yetişkin" falan diye bir şey olmadığını öğrenecek.

Bu insanlar ölmeyi hak ediyor.

"Belki de..."

Sana meraklı bir şekilde bakıyor, bu ani çıkışlarının sebebini anlayamıyor.

"Neden yetişkin olduğumu düşünüyorsun?"

"Kırışık ve kıllı görünüyorsunuz, ihtiyar bir herif gibi!"

Aynı zamanda ihtiyar hissediyorsun sen: yorgunsun, nefesin kesiliyor, eklemlerin hep ağrıyor.

"Evet, ihtiyarım. Bu insanların başına gelen bir şeydir."

"Yaşlandığımda nasıl biri olacağım acaba..." diye mırıldanıyor. "Belki benim de kırışıklıklarım olur..." Kendi kendine kıkırdıyor.

"Ne! O kadar da ihtiyar değilim, iyiyim ben."

"Öyle diyorsanız öyledir efendim!" Parlak bir gülümsemeyle sana bakıyor.

"İhtiyar bir Harry mi? Ben Harry falan değilim, yok öyle bir şey, ne diyorsun sen?

"Herif, efendim. Herif dedim. İhtiyar bir herif..." Kafası karışmış bir şekilde sallanıyor.

"Büyüdüğünde aklı başında biri olursan 'yetişkin' diye bir şey olmadığını öğreneceksin."

"Peki... efendim."

Ne diyeceğini bilemiyor. Ama bu dediğini hatırlayacaktır.

"Belki de bu ünlü kişileri öldürmeye başlamalıyım. Bulup avlamalıyım."

"Beyefendi?!" Sana gözleri şaşkınlıktan kocaman açılmış bir şekilde bakıyor.

"Meşhur olmak için yaptıkları şeylerden dolayı cezalandırılmayı hak ediyorlar bunlar."

"Peki..." Öksürüyor. "Belki birkaç kitap alırsınız öyleyse?"

"Haha, neyse, boş ver kızım. Ben böyle de şakacıyımdır. Öyle şeyler yapacağımdan değil."

"Bu komik bir şaka değil. Hem de hiç."

"Böylece onların özlerini kavrayabilirim. Bütün şöhretleri içime dolar."

"Şöhretin o şekilde işlediğini sanmıyorum efendim..."

"Şöhret... kendini beğenmişler içindir. Benim yapacak daha iyi şeylerim var."

"Pekâlâ, efendim!" Ayaklarını yere vuruyor ve bu sefer ne diyeceğini bekliyor.

"Şöhret kulağa çok tatlı geliyor. Belki bir gün, biri de benim hakkımda bir kitap yazar."

"Bunu niye yapsınlar efendim?"

"Çünkü ben bir süperstar polis olacağım, gazetelere falan çıkacağım! Günlerini görecekler."

"Bu çok havalı! Belki sizi bir kitap kapağı hâline getirirler hatta! Ölü bir bedenin başında dikilip bir silah tutarken..."

"Hımm... Gerçekten de neden? Ben yalnızca yaşlı, yorgun bir polisim. Ne işe yararım ki?"

"O kadar da yaşlı değilsiniz... Belki çok önemli bir şey yaparsınız. Bütün dünyayı hayrete düşüren bir şey!"

"Teşekkürler küçük hanım. Çok naziksin."

"Teşekkürler, efendim!" Gülümseyerek termosundan bir yudum alıyor.

"Öyle mi dersin?"

"Evet! Umut var... Bir sürü ünlü daha sonradan ünlü oluyor, hatta öldükten sonra."

Evet, sen kesinlikle şöhreti ölüm sonrası bulacak türden birisin. Kim bilir, belki de ölüm şeklin yüzünden bile meşhur olabilirsin!

"Bu geceleri kendi kendine anlatmak için iyi bir hikâyeye benziyor. Belki de şöhret gerçekten o kadar önemli değildir."

"Belki de! Zaten kimse hakkında bir kitap yazılmasına ihtiyaç duymaz," diyerek sırıtıyor. "Okuması her zaman daha eğlencelidir!"

"Peki ya sadece öldüğüm için ünlü olsaydım? Şöhretin tadını çıkaramazdım ki."

"Bence hayatınızı bunun korkusuyla yaşamamalısınız." Ayaklarını yere vuruyor. "Olabildiğince iyi olmaya çalışmanız yeterli!"

"Bazısını ömrü boyunca fark etmezler, bazısını da tam olarak unutmazlar. Hayat böyledir işte."

"Bence yalnızca mutlu bir hayat yaşamak gerek!" Burnunu ovalıyor. "Kötü düşünceler veya şöhret hakkında endişelenmeye gerek yok!"

"Şimdi, aklımda başka sorular da vardı."

"Hıhı!" Ayağını yere vurarak senin bir şey söylemeni bekliyor.

"Bu kitaplardan birini okuyarak meşhur olabilir miyim?"