Konuşma · ANNETTE

Kızın gözleri bu fevri patlamayı anlamaya çalışırken büyüyor. "Affedersiniz efendim?"

"Ne dediğimi duydun! Gururla doluyum ve kitaplardan bahsetmeye hazırım. Hadi bakalım."

"Evet... Evet efendim!" Şaşkınlık ve rahatlama duygularıyla hızlıca gözlerini kırpıştırıyor.

Evet. İnkâr modu etkinleştirildi.

Aslında bir robot değilsin, bunu biliyorsun, değil mi?

"Ufaklık, bu sapmayı mazur gör. Kitaplar ve diğer benzer konulardan konuşmak istiyorum."

"Benim yardıma ihtiyacım yok, benim bu konuları olduğu gibi anlatan gerçek bir kitaba ihtiyacım var, bu saçmalığa değil."

"Bir düşündüm de, bu çocuklarla tartışmak için uygunsuz bir konu."

"Bir şeyler çağrıştırmadı mı? Peki, annene sorarım öyleyse."

"Evet!" Rahatlamış bir şekilde başıyla onaylıyor. "O kesinlikle kitaplardan anlar."

Bu neydi şimdi? Bitmemiş bir roman için ön beyninde kalmış bir fikir miydi?

Belli ki çözmen gereken sorunların var.

Daha sonra, vaktin olduğunda bu sorunlarla yüzleşmelisin. İçip sarhoş olarak. Bu işler böyle yapılır!

"Tamam."

"Bazen bir süreliğine ayrılıyorlar ama her zaman tekrar barışıyorlar."

"Sorarım öyleyse."

"Hıhı. Eminim ki size yardımcı olabilir!" Büyük bir gülümsemeyle devam ediyor. "Merak ettiğiniz başka bir şey var mı?"

"Peki ya herkes fakirse?"

"Bu pek de güzel bir aşk romanı olmaz. Bu daha çok günlük hayatımız gibi!"

"Evet, fakir insanlar sıkıcı oluyor."

"Sanırım, evet. Kitaplardaki insanlar hep çok ilginç oluyorlar. Özellikle de aşk romanlarındakiler."

"Bazen gerçek hayattaki şeyleri de kaleme almalı."

"Aşk romanlarında değil, efendim. Bunlar hoş ve alımlı kişilerle ilgili ve en sonunda herkes mutlu oluyor."

"Bana bu kadar aşk romanı yeter. Başka sorularım vardı."

"Belki başka kitaplarla ilgili sorulardır?" Yumruğuyla buz gibi olmuş burnunu ovuyor.

"Şimdi ne yapıyorsun?"

"Matematik..." Defterine kaygıyla bakıyor. "Gerçekten çok zor. Hani, gerçekten. Zengin olmak için bunları bilmem gerekiyormuş diyorlar. En azından dışarıda, soğukta dikilmekten iyidir."

"Ah, aaa..." Aniden gülümseyip neşeleniyor. "Siz yokken bir şeyler buldum."

"Ne buldun?"

"Bu size yakışır diye düşündüm... Hani yardımlarınız için teşekkür olarak! Bana değil de, şehre yani. Bir dedektif gibi." Sana bir şapka veriyor, kapaklarda Dick Mullen'ın giydiğinin neredeyse aynısı.

"Tamam, anladım. Aynı Dick Mullen gibi görünebilirim, tabii ondan farklı olarak ben gerçek bir polis memuruyum."

"Evet!" diyerek sırıtıyor. "Eminim size çok yakışır. Çok ciddi."

"Neyse. Annem aylaklık yaptığımı fark etmeden artık ödevime dönmem lazım. Of, gerçekten zor ama..." Önündeki korkunç karalamalara bakıyor.

"Bir saniye, nereden buldun bunu?"

"Dick Mullen da tam olarak bunu sorardı!" Daha kısık bir sesle "Perdelerin arkasında buldum. Aslında oraya girmemem gerekiyor..." diyor.

"Bir dedektif şapkası mı?"

"Evet! Aynı Dick Mullen'ın hep giydiği gibi..." Kız sırıtıyor. "Bununla çok daha ciddi görünürsünüz."

"Bu bir... fötr şapka mı?"

"Belki de öyledir? Dick Mullen'ın her zaman giydiği şapka bu..." Neşeyle sırıtıyor. "Bununla çok daha ciddi görünürsünüz."

"Baksana, ufaklık... Sen nereden iyi bir dondurucu bulabileceğimi biliyor olamazsın, değil mi?"

"Dondurucu mu?"

"Evet. Bir polisin ölü bir bedeni koyabileceği gibi böyle büyük, kocaman bir dondurucu."

"Haha!" Kız gülümsüyor. "Buz ayılı dondurucu gibi mi yani? Korkunç bir şey o."

"Buz ayılı dondurucu mu?"

"Evet. Ayı gibi ama beyaz. Binanın altında bir dondurucu var, bodrumda." Yer altına işaret ediyor. "Kırmızı parlayan gözleri var. Bir kere oraya gitmiştim. Kitabevinin arkasında..."

Daha kısık sesle konuşuyor. "Annem oraya gitmemi artık istemiyor. Ben de pek gitmek istemiyorum. Çok korkunçtu."

"Orada büyük bir dondurucu mu var peki?"

"Evet." Kız gülümsüyor.

"Bir şey daha var. Binaya nasıl girebilirim? Annenle zaten konuştum ama kimseyi oraya sokmuyor."

"Hım... Bazen oldukça katı olabiliyor, doğru diyorsunuz. Açıkçası ne diyeceğimi bilemiyorum. Belki içeri sızmayı deneyebilirsiniz?" Çekingen bir şekilde gülümsüyor, sanki bunun doğru cevap olup olmadığından emin değilmiş gibi.

"Üzgünüm efendim, gerçekten de bilmiyorum."

"Neyse..." Tekrar etrafına bakınıyor, burnu soğuktan kızarmış.

"Kocaman bir buz ayılı dondurucuyu nasıl fark etmedim anlamıyorum..."

Kız neşeli bir şekilde omuz silkiyor: "Orası epey karanlık sonuçta..."

"Bir şey daha var. Binaya nasıl girebilirim?"

"Iıı... O biraz sıkıntı. Tek giriş kitabevinin içinde ama annem oraya kimseyi sokmamak konusunda oldukça katı."

"Ama bilmem ki, sonuçta siz bir polissiniz..." Bunu hayranlıkla söylerken gözleriyle seni süzüyor. "Belki onu bir şekilde ikna edebilirsiniz?"

"Buz ayılı dondurucu mu?"

"Üzgünüm, efendim, şu anda muhabbet edemem. Ödevimden dolayı çok meşgulüm... Artık çok ödevim var."

Ne yapsan elinde patlıyor.