Konuşma · ANNETTE

"Neyse, bu herifin tipiyle gizli göreve de gidilmez."

"Neden?" Şaşırmış görünüyor.

"Eğer Bay Mullen gibi görünseydim bütün suçlular beni gördükleri gibi kaçmaya başlardı. Bu şekilde gizli işler yapabiliyorum, aralarına sızıp delil toplayabiliyorum."

Kapaktaki resmi inceliyor. "Bu kulağa zekice geliyor sanırım."

"Zeki olmak polislik yapmanın tek yoludur ufaklık. Bu işi ondan çok daha iyi yapabilirim."

"Öyle diyorsanız öyledir, efendim." Muzip bir şekilde gülümsüyor. "O yalnızca hayalî bir karakter, sizinle yarışamaz."

"Bilmem ki. Başka bir şeylerden bahsedelim. Bu mesela tadımı kaçırıyor."

"Üzülmeyin efendim! Mullen gerçek değil ki. Siz gerçeksiniz!"

Öyleyse neden bütün olanlar üzücü, tuhaf bir rüya gibi geliyor?

"Muhtemelen duygusal gelişimini tamamlamadığı için bu kadar şiddete başvuruyor."

Kız, dedektifin iç dünyasını tartmak için kapağı inceliyor.

"Duygusal yetersizlikle polislik yapılmaz. Benim hassas ruhumla yarışamaz."

"Elbette yarışamaz, efendim." Muzip bir şekilde gülümsüyor. "O yalnızca hayalî bir karakter, sizinle baş edemez."

"Eminim ki odun gibi parmaklarıyla düşürdüğü silahını almak için eğilemiyordur bile. Gerçek dedektifler kuvvetli ve kıvrak olur. Benim gibi."

Dick Mullen'ın gölgelerle örtülü kalçalarını incelemeye çalışıyor. "Bence o kadar katı görünmüyor..."

"Bir polislik işi için gereken şey hareketliliktir, kızım. Dick Mullen benim kıvrak kalçalarımla yarışamaz."

"Elbette yarışamaz, efendim." Muzip bir şekilde gülümsüyor. "O yalnızca hayalî bir karakter, sizinle baş edemez."

"Kas geliştirme erkekler için gösterişten başka bir şey değil. Eminim ki böyle çok erkeksi göründüğünü sanıyordur. Ama değil. Böylesi sağlıksız."

Kız, resmi yakından inceliyor. Vesper'li dedektif oldukça az sağlık veya sağlıksızlık belirtileri sergiliyor.

"Düşük dayanıklılıkla polislik yapılmaz küçük, kız. Onu kolaylıkla haklayabilirim."

"Elbette haklayabilirsiniz, efendim." Muzip bir şekilde gülümsüyor. "O yalnızca hayalî bir karakter, sizin kuvvetinizle baş edemez."

"Hımm... Aslında başka sorularım da var."

"Yine kitaplarla ilgili mi?" Annette hevesle başını sallıyor.

"Bilmem."

"Neden?"

"Baksana bana! İğrenç bir yaratığım, rezil bir polisim. Yüz karasıyım."

"Lütfen böyle şeyler söylemeyin efendim. Siz... iyi birine benziyorsunuz."

"Küçük bir çocuk için yeterince iyi... belki."

"Üzülmeyin efendim." Gerçekten endişelenmiş görünüyor. "Dick Mullen'la ilgili o muhabbeti açtığım için özür dilerim."

"Büyüdüğünde anlarsın."

"Ha. Peki." Gözlerini kırpıştırarak bakıyor, nasıl cevap vereceğini bilemeden. "Bu Dick Mullen meselesini açmamalıydım..."

"Bir adam asla kim olduğundan gerçekten memnun olamaz."

"Hayır."

"Peki, belki de ben polis değilimdir? Ya da polis olmayı bırakmalıyım."

"İnsanlar neden suç hakkında kitap okumak istesin ki?"

"İnsanlara heyecanlı geliyor olsa gerek. Tehlikeli şeyler hayal edebilmelerini sağlıyor. Aynı zamanda bir bulmaca gibi, suçlunun kim olduğunu veya iyi adamların onu nasıl yakalayacağını tahmin edebiliyorsun."

"Bir dakika, suç romanları değil. Ben suçun ne olduğunu bilmek istiyorum."

"Iıı..." Ne diyeceğini bilemiyor.

"Durum o kadar vahim." (Başına işaret et.)

"Suç, idari veya adli yaptırımlarla cezalandırılabilir bir kanundan sapma durumudur. İşte Kanun bunu önler."

"Bu muhabbet başlamadan önce incelediğimiz şeydi suç."

"Suç, suçluların yaptığı şeye denir. Ve polislerin de... incelediği..."

"Ufaklık, yardım et. Dick Mullen kitabım sonuna varamadan yırtıldı. Sonunda ne olduğunu biliyor musun?"

"Hangi kitaptı, efendim?"

"Dick Mullen ve Yanlış Kimlik."

"Ha..." diyerek yüzünü asıyor. "Üzgünüm, efendim. Onu ben de henüz okumadım. Keşke size yardımcı olabilsem."

Neyi kaçırıyorsun? Bu tanıdık his nereden geliyor?

Çünkü birbirinizi tanıyorsunuz. Seninle bu kadar samimi konuşuyor çünkü daha önce konuşmuştunuz.

"Bir daha düşündüm de, belki de hatırlamamam gerekiyor. Belki unutmamın bir sebebi vardır."

"Evet, efendim." Kız sana merakla bakıyor. "Belki kitaplar ilginizi çeker?"

"Bir saniye. Yani sen... beni tanıyor musun? Daha önce tanıştık mı?"

"Evet! Önceden hep kapının önünde, dışarıda dururdum, sonra annem ödevlerime odaklanmam gerektiğini söyledi."

"Günlerdir buralarda dolaşıyordunuz, küçük kiliselerden ve herkesin size nasıl ihanet ettiğinden bahsediyordunuz efendim."

"Seninle hiç konuştum mu?"

"Elbette. Birkaç kez uğradınız." Sana dikkatle bakıyor. "Kesinlikle sizi en son gördüğüm zamankinden daha iyi görünüyorsunuz!"

"Ondan emin olma."

"Hayır, artık parti gözleriniz yok."

Teğmen yavaşça, oldukça yavaşça bir şey fark ediyor. "Parti gözleri. Evet, tabii ki. Çok mantıklı."

"Çocukların seni parti gözlerinle ortalıkta koştururken görmelerine şaşırmadım," diye düşünüyor. "Hem de hiç."

"Parti gözleri mi?"