Konuşma · ANNETTE

"Çünkü zayıfları istismar etmek, güçlülerin doğasında var."

"Bu binanın içinde bulundum ve haklısın, içeride bir sürü iflas etmiş işletme var."

"İçeri girebildiniz mi?" Gözleri kocaman açılıyor. "Annem, benim arka odada veya kilerde dolaşmama asla izin vermiyor!"

"Oralar çok korkunç olmalı..." Paltosunun yenlerine saklamadan önce buz gibi donan ellerine bakıyor.

Sessiz kal.

"Eee... Paraları bitiyor ve sonra iş yapamıyorlar."

"Sıçtıklarını."

"Ben o şekilde söylemezdim gibi ama... sanırım evet." Yüzü kızarıyor.

"Yolunda olmasına sevindim. Endişelenecek bir şey olmadığından eminim."

"Okula gitmek bundan daha önemli değil mi?"

"Yahu, okul nedir ki zaten?"

"Okul mu?" Kırmızı, buz gibi burnunu ovuyor. "Benimki Boogie Caddesi'nde büyük, sarı bir bina. Oradaki kişiler işletiyor. Bunu hayrına yaptıklarını söylüyorlar."

Sahilden sert bir rüzgâr esiyor, keskin ve şiddetli bir rüzgâr. Tuğla ve harçtan bir binanın duvarlarını sarmalayıp geçiyor. Bir yerlerde, dersliklerin arasında bir yaygara kopuyor.

Nedir bu his?

Pişmanlık. Toplantı salonlarının parkeleri, sıra sıra dizilmiş duvar parmaklıkları soğumaya başlıyor. Bu tuhaf hissin içinde bir şekilde bir kızın sesi kendini duyuruyor...

Kızın en son anlattıklarının bir kelimesini bile duymadın. Duyduğun tek şey...

Düşünceden vazgeç.

Yavaşça bir sağa bir solla sallanıyor, sen orada sessizce bir kaçık gibi dururken gözleri sana kilitlenmiş durumda.

"Bu kim?" (Kitaplara göz atan kadını göster.)

"Ha, o Billie Teyze. İyidir ama biraz dertli."

"Ne derdi var?"

"Sanırım kötü bir kocası var. Hoş veya faydalı bir adam değil."

"Senin teyzen mi oluyor?"

"Yok efendim, hayır. O kitaplara bakmaya sıklıkla gelen işçi bir kadın."

"Gitmem gerekiyor. (Bitir.)

"Bana 'efendim' demeyi bırakabilirsin. Ben yalnızca işçi bir adamım."

"Olmaz, efendim, bırakamam. Kendimi söylemekten alıkoymak çok yorucu olur. Her seferinde söylemeyi hatırlamaya çalışmak zaten yeterince yorucu. Yine de böyle demeniz nazikti."

"Peki, anlaşıldı, bir başkası daha geldiğine onlara da 'efendim' veya 'hanımefendi' çekmen gerekecek o zaman."

"Evet... efendim." Mahcup bir şekilde gülümsüyor.

"Anlıyorum. Mesela ben de kendimi bu ifadeyi yapmaktan alıkoyamıyorum." (Suratına işaret et.)

"Yeterince sıcakkanlı bir surat, en azından genellikle."

"Öyleyse 'efendim' ile devam, küçük asker."

"Emredersiniz!"

"İsmin nedir?"

"Benim ismim Annette, efendim. Annem Plaisance ise dükkânın sahibi. O içeride, kasaya bakıyor... veya ürünleri düzenliyordur." Kız cama doğru bakıyor, sonra bir şey hatırlamış gibi bir anda ürperiyor:

"Lütfen içeri girip ürünlerimizi incelemekten çekinmeyin!"

"Peki, bakalım."

"Peki sen neden burada soğukta bekliyorsun?"

"Dükkânın açık olduğunu gösteriyorum." Hevesle başını sallıyor. "Yoksa insanlar açık olduğumuzu anlamayabilir... Suç, Aşk ve Tanınmış Kişilerin Biyografileri'nden mahrum kalırlar."

Ani bir rüzgâr bir anda tezgâhtaki kitapların sayfalarını çeviriyor. Kız yüzünü kapatıp gülümsüyor ama üşüyor.

"Yardımcı olabilirim... Serbest piyasayı vahşice yıkabilirim."

"Teşekkürler efendim! Anneme dükkânda yardımcı olmaktan memnunum." Söylediğini anlamamış gibi görünüyor.

"Ne kadar da çalışkansın, çoktan alın terinin değerini öğrenmeye başlamışsın." (Kızın başını okşa.)

"Teşekkürler efendim! Anneme dükkânda yardımcı olmaktan memnunum." Küçük bir asker gibi dik durup gülümsüyor.

"Üşüyorsun. Bir şekilde yardımcı olabilir miyim?"

"Ne nazik bir teklif, efendim..." Başka ne diyeceğini bilemiyor.

Ona yardım etmek için ne yapabilirsin ki zaten?

"Belki dükkân sahibiyle bir konuşabilirim."

"Ah, hayır efendim, hayır! Müşteri çekerek anneme yardımcı olmaktan memnunum!" Küçük bir asker gibi dik durup gülümsüyor. "Ayrıca termosumda üşümemem için sıcak meyve suyum var."

"Nedir bu suç falan?!"

"Suç romanları cinayetler veya soygunlar gibi şeylerle ilgilidir. Aynı zamanda bu vakaları çözmeye çalışan ve suçluları yakalamaya çalışan bir polis veya özel dedektifle ilgilidirler."

"Tamam, anladım. Suç ve cinayet insanları heyecanlandırıyor."

"Hı-hmm," diye yanıtlıyor. "Aynı zamanda bir bulmaca gibi. Suçlunun kim olduğunu ve iyi adamların onu nasıl yakalayacağını tahmin edebiliyorsunuz."

"Ben de bir polisim bu arada."

"Pek polise benzemiyorsunuz." Polisvari bir şey bulmaya çalışıyormuşçasına seni inceliyor.

"Hımm, polis neye benzer öyleyse?"

"Sizi kırmak istemedim efendim, özür dilerim, kusura bakmayın. Yalnızca Dick Mullen'a benzemiyorsunuz." Bir kitap kapağına işaret ediyor, üstünde Vesper'li dalyan gibi bir memur görüyorsun. Kasvetli bir şekilde ölü bir kadının bedeninin başında dikiliyor.

"Polislik işinde önemli olan vücudun değildir zaten. Önemli olan..." (Başına işaret et.)

"Kafandır. Evet!"

Hayır, ruhundur, hüzünlü ruhun.