Konuşma · BENDENİZ MAÑANA

"Öyleyse tüm Martinaise'i kapsayan bir Mesque destanı olacak." Kanalın geçtiği güney tarafına bakıyor: "Umarım çok eğlenirsin."

"Özellikle de botları çıkarırken. O cesetten almaktansa bir boiadeiro ile ayakkabısı için güreşsen daha kolay olurdu."

"Hepsini mi?" Teğmen kaşını kaldırıyor. "Kendini kanıtlamaya hevesli yardımcı memurlar var. Ben bazılarını onlara bırakırdım... Botları da son kontrol ekibine bırakırdım ama peki. Hadi hepsini bulalım."

"Evet, çoktan başladım bile."

"Evet." Başıyla onaylıyor. "Söylemiştin."

"Bir parçasını bulacağım. Bir tane yeterli."

"Güzel, yeterli." Teğmen başıyla onaylıyor. "Gerisini yardımcı memurlar halledebilir."

Bıyıklı adam "Akıllıca tercih," diye fikrine katılıyor. "Zaten zırhla koruman gereken sadece tek bir yer oluyor: merminin isabet ettiği yer."

"Botları almaya karar verirsen bol şans. O cesetten almaktansa bir boiadeiro ile ayakkabısı için güreşsen daha kolay olur."

"Aslında, yapacağım daha önemli şeyler var."

"Katılıyorum, dedektif. Hadi asılma olayına odaklanalım, geri kalanını daha sonra yardımcı memurlar halledebilir."

"Güzel." Bıyıklı adam onaylayarak başını sallıyor. "Öğrendiğim kadarıyla çok ağır, sıkıcı bir zırh setiymiş."

"Zırhın bazı parçalarını buldum zaten. Daha fazlasını bulmak için uğraşmasam da olur."

"Demek buldun." Başparmağıyla bıyığını burup gülümsüyor. "Dedektif olmana şaşmamalı."

"Fazlasıyla girişken olabiliyor..." Teğmen ayaklarına bakarak yüzünü saklıyor.

O botlarla bir işin yok ama buradayız işte.

"Nasılmış?"

"Yani Cuno bizi, seni korkutmak için mi kullandı?"

"Ufak bir sıkıntı. Sorun yok." Matarasından bir yudum alıp almamayı düşünüyor.

"Daha değil," diye düşünüyor. "Önce şu işi halletsek daha iyi olur. Tadı daha tatlı gelir."

"Öğrendin mi?"

"Ne oldu?"

"Peki şimdi sen ne yapacaksın?"

"Burada iyiyim, gözcülük yapıyorum." Liman kapısından asılmış kırmızı bayraklara bakıyor. "Sağlam görünüyorlar, değil mi? O kırmızıyı sevmeye başladım, cidden."

"Benim için endişelenme. Benim amacım kardeşlerimizin endişelerini gidermek. Başka kafayı yemiş katiller çıkacak mı bakmak. Çıkarsa kaçarım. Kaçıp sağ kalırım."

"Eminim sorun çıkmaz."

"Aynen öyle, dostum." Bıyığını eliyle düzeltiyor.

"Vurulmamaya çalış, olur mu?"

"Eminim senden daha şanslı olurum, dostum." Sırıtışı çöl kadar geniş.

(Temas kurmaya çalış.) "Dinle kardeşim, seninle konuşmam gereken önemli bir konu var..."

"Nedir, boia?" Kafasını hafifçe yana yatırıyor.

İşte fırsat! Unutma, komünistler çok ürkek olmalarıyla ünlüdür; o yüzden konuya üstü kapalı bir şekilde girsen daha iyi olur.

Bekle. O, dalavereye gelmeyen biri. Gözlerine bakıp, tam olarak düşündüğünü söyleyen birini tercih eder.

Tamam, belki de inceliği bırakma vakti gelmiştir.

Zaten aptalca bir yaklaşımdı.

"Garip bir kokuyu araştırıyorum, devrimsel sonuçları olacak bir kokuyu."

"Trafikte sıkışmış kamyonlardan birinden geliyor olabilir mi? Yükleri epey uzun bir süredir öyle bekliyor." Havayı koklayıp kavşağa doğru bakıyor.

"Yani demek istediğim, komünist arıyorum. Hiç komünist tanıyor musun?"

"Ah, şimdi anladım. Şaşırdığımı söyleyemem. Komünizmi ciddiye alıyor gibisin. Yanlış anlama, kötü bir şey demiyorum. Dünyanın sosyopolitik durumu hakkında düşünmeye zaman ayırmak iyidir."

"Bir şeylere zaman ayırmaya kesinlikle bayılıyor, özellikle de konu siyaset olunca."

"Demek polisliği bıraktın da komünista avlıyorsun. Nedenini söyler misin?"

"Açıkçası, garip bir rüya gördüm ve şimdi de bu rüyanın özüne inmek istiyorum."

"Bir rüyanın peşinden gidiyorsun, ha? İşte buna saygı duymak gerek, boia..." Sana ufak bir selam çakıyor.

"Keşke yardımcı olabilseydim. Ne yazık ki hiç komünista tanımıyorum."

"Gerçekten bir komünist olmadığını söyledin ama cidden bir komünist değil misin?"

"Belki öyleyimdir, belki de değilimdir." Omuz silkiyor. "Hangisi olursa olsun, kurumsallaşma işleri benlik değil. Benim kitabımda insanın kendi yolunu çizmesi gerekir."

Kendi yolunu çizmek, başına buyruk olmak... Tipik komünist zırvası değil.

Peki, belki tam anlamıyla bir komünist olmayabilir ama onda kesinlikle komünist tortusu var.

Parmaklarını şaklatıyor. "Ah, biliyor musun ama birkaç ay önce gerçek bir ideólogo ile karşılaşmıştım. Belki de aradığın adam odur."

"Ideólogo da ne?"

"Bilirsin işte, kuramı olan biri. Ölümcül kuram dövüşlerinde kendi kuramlarını başka kuramlarla kıyaslamayı seven biri."

"Tamam, bu adamı nasıl bulabilirim?" (Devam et.)

"Bilemiyorum. Teklifini reddettiğimde sigaralarımızı bitirdik ve geceye karışıp kayboldu. Tam gölgelerin arasında kaybolup gidecekken dönüp bana bir şey söyledi."

"Dobreva ve Abadanaiz'i hatırla..."

Vay canına, derinmiş. Julia Dobreva ile Jean Abadanaiz, "Devrimci Âşıklar" olarak bilinirler. Yeni Yüzyıl Devrimi sırasında Insulinde cephesinde Devrim'in İkili Komiserleri olarak görev yaptılar. Yasak aşkları gibi Revachol Komünü'nün çöküşü sırasındaki kayboluşları da gizemlerinin artmasına katkıda bulundu.

Kalıntıları 35 senesinde, Ozonne'da bir sahilde keşfedildi. Ardından yapılan adli analiz, zehir yoluyla intihar etmiş olabileceklerini gösterdi.

"...ve öylece kayboldu."

"'Devrimci Âşıklar.'"

"Demek âşıklarmış, ha? Makul, o da kendi çapında bir romantiğe benziyordu."

"Görünüşe göre tek romantik de o değilmiş." Teğmen başını not defterinden kaldırmıyor bile.