Konuşma · AĞ USTASI LILIENNE

"Ben düzgün bir adamım. Bana inan."

"Ha..." Başını sallıyor, yüzünde hafif bir gülümseme var. "Siz bana inanın, buradaki herkes 'düzgün' adamlardır. Fakirlik bir şekilde tüm erkekleri gerçek yapıyor olmalı."

Görünüşe bakılırsa erkeklerinin daha az "gerçek" olmalarını tercih ediyor.

"O kılıcı ödünç alabilir miyim?"

"Hayır, ne yazık ki olmaz." Eli kılıcın kabzasına gidiyor, yüzünde bir gülümseme var. "Bu hayvanları zapt etmekte kullandığım kılıcıma mı el koyacaksınız? Ömrümü kısaltırsınız."

Nasıl reddeder?! Senin sözün kanundur. SEN KANUNSUN!

Kadın şaka yapıyor. Sesi yumuşadı.

Seninle flört mü ediyor? Belki biraz. Öyle olabileceğini düşünüyorsun...

"Anladım. Tipik ataerkil saçmalıklar, maskülen toksiklik."

"Eh... tabii. Toksiklik." Başıyla onaylıyor. "Yine de erkekler böyle, elimizde de pek erkek kalmadı. Kılıç şu ana kadar hadlerini bildirmek için yeterli oldu."

"Bir saniye... Nasıl kullanacağını biliyor musun?"

"Pek değil." Kılıca bakıyor. "Bazı temel hareketleri biliyorum ve zor bir durumdayken kesinlikle bıçaktan daha çok işe yarıyor."

Ancak dar alanda köşeye sıkışmışsan pek bir faydası yok.

"Gerçekten de heybetli." (Başınla onayla.)

"Kürek veya balta gibi seri üretim bir kılıç. Bir özelliği yok, yalnızca insanları korkutmak için kullanıyorum."

"Bahtı Kara Budala ceketini kaybetmiş. Buralarda ceket gördün mü?"

"İnanılmaz. Gerçekten de başka kayıp eşyalar arıyorsunuz." Gülümsüyor. "Bahtı Kara'nın ceketini kaybetmesi ise son derece inanılır bir durum. Zaten geri kalan her şeyini kaybetti."

"Gerçek bir polis memurunun aramasını istemesine de sevindim." Yüzünde bir gülümseme beliriyor. "Bizim Bahtı Kara dibine kadar üst düzey yönetimcilerdendir."

Tuhaf. Bundan sahiden de etkilendi mi?

"Kimse Ceketçi Komiser'i kandıramaz. Bulursam bende kalır."

"'Ceketçi' ne?" Gülümsememeye çalışıyor. "Bu, polise yakışır bir hareket değil, öyle değil mi?"

"Daha kötülerini de yaptım."

"Eminim öyledir", diye yanıtlıyor, yüzünde tuhaf bir ifade var. "Anlatmanıza gerek yok ama umarım aradığınızı bulursunuz. Kuzeyde iskeledeki balık pazarına bakın. Pazar, ayyaşları çekiyor."

Sizi gerçekten destekliyor, beyim!

"Kanun benim."

"Tabii, öyledir... O yüzden bu yaptığınızın bir sakıncası yok." Gözlerini deviriyor, hemen ardından bir anda yüzünde bir gülümseme beliriyor. "Yine de umarım aradığınızı bulursunuz. Buranın kuzeyinde, iskeledeki balık pazarına bakın. Pazar, ayyaşları çekiyor."

"Yaptığım şeyleri neden yaptığımı bilmiyorum. Olaylar daha çok benim başıma geliyor."

"Evet, bazen hepimiz öyle hissederiz..." Sahile doğru bakıyor. "Bazen kendi hayatımın bile ana karakteri olduğumdan şüphe ediyorum."

Yüzü bir anda hüzünlü bir hâl alıyor.

"Neyse..." İki defa boğazını temizliyor. "Yerinizde olsam kuzeye, iskeledeki balık pazarına bakardım. Nedense pazar, ayyaşları çekiyor. Başka bir konu var mıydı?"

"Ben sadece yardıma ihtiyaç duyan bir yabancıya yardım etmeye çalışıyorum."

"Büyük incelik. Gerçekten. İskeledeki balık pazarının civarlarına bakmanızı tavsiye ederim. Nedense pazar, ayyaşları çekiyor... Belki bu yüzden iş yapmakta zorlandılar..."

Piyasalar hakkındaki ruhani el kuramının hesaba katmadığı bir olgu.

"Eğer onlardan biri bir şey kaybettiyse aramaya oradan başlasanız iyi edersiniz."

"Küçük çaplı soygunculuktan soruşturma açmak için delil topluyorum."

"Zamanınızı harcayacağınız daha önemli işleriniz yok mu, sayın kanun adamı? Sahilde yatıp kalkan evsizleri taciz etmekten başka yani..."

"Vay be..." Başını sallıyor. "Geri kalan her şeyini zaten kaybetmişti, şimdi ceketini de mi kaybetmiş?"

"Aslında başka birini arıyorum."

"Öyle mi? Kimi?"

"Aradığım kayıp kriptozoologlar var."

"Hııı..." Somurtuyor, düşünüyor. "Onun ne anlama geldiğini bilmiyorum. Açıklayabilir misiniz?"

"Hayalî hayvanlar arayan insanlar."

"Haa!" diyor. "Kardan Adamlar gibi!"

"Kardan Adamlar mı? Onları hiç duymamıştım."

"İki tuhaf adam burunları kumda buralarda gezip Kardan Adamlardan falan bahsediyorlardı."

"Nereye gittiler?"

"Emin değilim. Sanırım yarımadanın içine doğru. Yani gittikleri yön oydu." Kuzeye işaret ediyor. "Kardan Adamlar dışında kimi arıyorsunuz?"

"Dur biraz, 'falan' mı?"

"Evet," başıyla onaylıyor. "Sadece Kardan Adamlar da değil. Yeşil Adamlar, Maymun Adamlar, Yanan Gergedanlar falan. O tür şeyler."

Anladın, anladığın şey de çok güzel.

"Bulunması zor hayvanları arayan insanlar."

"Ana akım bilim insanlarının varlığını reddettiği hayvanları arayan insanlar."

"Bu mahallede kalmış olabilecek bir şüpheliyi arıyorum."

"Tamam, bu kişi ne zaman burada kaldı?"

"Çok yakın zamanda, son birkaç gün içinde. Cuma günü gelmiş olabilir."

"Ha..." Biraz hayal kırıklığına uğramış gibi. "Geçen haftanın çoğunda denizdeydim. Hava balık tutmak için uygun, o yüzden genellikle sabah dörtte çıkıyorum."

"Gerçekten mi?"

"Evet, en uygun saat o. Denizin sakinliğinden olabildiğince yararlanmak gerekiyor. Sonrasında da ölü gibi uyuyorum. Açılmak insanı yoruyor. Şimdi de tekrar açılmak için rüzgârın dinmesini bekliyorum..."

"Yardımcı olamadığım için üzgünüm." Yüzünde hafif bir gülümseme belirip yok oluyor. "Belki başka birilerini bulmanıza yardımcı olabilirim."

"Bu kadar. Şu an aradığım başka biri yok."