Konuşma · AĞ USTASI LILIENNE

Evet, ona bir zamanlar evli olduğu "yüzen cesedi" hatırlatacak şeyler sormaktan kaçınsan daha iyi olur sanki. Sadece ufak bir öneri.

"Uyuşturucu mu? Bu konuda bilgiye ihtiyacım var. Narkotikçiyim." (Kendine işaret et.)

"Bilgim yok," diye yanıt veriyor, omuzlarını silkiyor. "O kadar hızlı topluyorlar ki buranın evsizleri sadece ağızlarının suyu akarak izleyebiliyorlar. Toplayanlar da hep yabancı. Sendika buralarda öyle işlere pek sıcak bakmaz."

Şu an bir fırt çeksen ne güzel olurdu. Her ne olursa. Elindeki o kaşıntıyı, boynundaki o gerginliği hissediyor musun? Peki ya kemiklerindeki o huzursuzluğu?

Haklı, biraderim! Kafan gidiyor, tekrar kafayı bulman gerek. Ruhani kartalının sırtında yükselmen gerek. Ya da bir çizik alsan da olur, değil mi? Aman, neyse. Çok da mühim değil.

"Burası çok kötü durumda. Neden gitmedin?"

"Nereye gitseydim? Buralarda bolca balık var, geçinecek kadar da sipariş alıyoruz. Müthiş değil ama hiç yoktan iyidir."

"Başka bir yere..." (Gözlerini kapat.) "Tüm bu hüzünden uzak bir yere."

"İnsanların daha iyi bir iş bulmasını ve yapmaya başlamasını hayal etmek kolay. Peki tüm zamanımı ve enerjimi hayatta kalmaya harcarken bunu nasıl yapayım? Buradan gitmek için kenara ayırabileceğim neredeyse hiçbir şeyim yok."

Yabani evsizlerden sürüler, arazilerde geziyor, tek geçerli para biriminin boş şişe olduğu uçsuz bucaksız bir ovada insanlar... hayatta kalmak için birbirini yiyor.

"Fakir hayatımdan şikâyet etmeye çalışmıyorum. Karnımız tok, evimiz sıcak ve..." Yüzünde hafif bir gülümsemeyle ağından yosun ayıklıyor. "Bilmiyorum, bu bok çukurunun insana hitap eden bir yanı var."

Denizden soğuk bir rüzgâr esiyor. Dalgalar sahile vurup geri çekiliyor. Balıkçı köyü, etrafında yavaşça nefes alıyor... Uzun, zor yıllar içerisinde fırtınalar ve tuz, ahşap yapıları eskitmiş.

Burada kim, neden kalmak istesin ki?

Burası birilerinin yuvası.

Dalgınlıktan kurtul.

Revachol, en zor zamanlarda bile sakinlerini önemser.

"Anlıyorum. Başka bir yerde durumun daha kötü olabilir."

"Aynen öyle." Gülümsemeye çalışırken bir yandan da ağına uzanıyor. "Keder dolu fakir hayatımdan şikâyet etmeye çalışmıyorum. Geçinip gidiyoruz. Kuvvetli insanlarız."

Şikâyet etmek istiyor, hem de çok istiyor ama bunu yapamaz, yapmayacak da. Onu şimdiye kadar ayakta tutan şey, "kuvvetli" olmaktı. Bundan sonra da bu duruşundan vazgeçmeyi düşünmüyor.

"İşin peşinden gitmek gerek, parayı ancak öyle bulabilirsin."

"Ha, tabii, nasıl oldu da bunu düşünemedim?" Gözlerini deviriyor. "Bakmam gereken çocuklarım var ve her ne kadar ben de değişiklik istesem de benim... Onların ilk önce istikrara ihtiyacı var."

"Daha iyi imkânlara sahip herhangi bir yere."

"Tamam. Burası hakkında bu kadarı yeter."

"Evet..." Gülümsüyor, başını yavaşça sallıyor. "Ben de her sabah kendime aynısını söylüyorum."

"Mayın mı? Mayın RHM'nin işine yarayabilir. Nerede?"

"O zaman RHM'nin başka bir mayının gelmesini beklemesi gerekecek çünkü o mayını ordudan gelen birkaç kişi koyun ortasına götürüp patlattı." Korkulukların üzerinden dışarıya tükürüyor. "Patlama, öylesine büyük ve dikenli bir şey için çok cılızdı."

Dikenli mi? Temas mayını olmalı.

"Denizin ilginç bir şeyler getirebileceğini hiç düşünmemiştim."

"Ahşap. Cam parçaları. Bazen ceset de görüyoruz; insan, hayvan, balık, bazı tuhaf deniz yaratıkları. Bir defasında bir mayın kıyıya vurdu..."

"Şişeler. Uyuşturucu da. Genel olarak kayıp mallar." Sahile bakıyor. "Çoğunlukla yalnızca ahşap ve cam buluyorum."

"İlginç. Şimdiye kadar neler buldun?"

"Tamam, sanırım anladım. Başka bir şey sormak istiyorum."

"Olur." Eliyle saçını kenara atıyor, konuşmanı bekliyor.

"Başka?"

"Tuttuğum balıkları Delta'da şık restoranlarda servis edilmek üzere satıyorum. Otantik Insulinde mutfağı."

"Birini arıyorum, belki yardımcı olabilirsin."

"Bakalım," başını hafifçe yana eğiyor. "Kimi arıyorsunuz?"

"Benden senin imzanı almam istendi." (Evrart'ın zarfını uzat.)

"Öyle mi?" Gözleri kâğıdı tarıyor. "Hımm... Burada imza atarak inşaat gürültüsünü kabul ettiğim yazıyor. Bu sendika binası tam olarak nedir?"

"Evrart köyün bir kısmını bir gençlik merkezine çevirmeyi planlıyor."

"Ne iyi bir fikir. Hiç beklemezdim..." Cümlesinin sonuna doğru sesi azalıyor.

Sesinden, bunun iyi bir fikir olup olmadığı konusunda şüphe duyduğunu seziyorsun.

"Tekrar düşündüm de, belgeleri imzalama."

"Tamam, madem öyle diyorsunuz." Ağını çekiyor. "Muhtemelen böylesi daha iyi. Kim inşaat gürültüsüyle yaşamak ister ki?"

"Neyi beklemezdin?"

"Evrart'ın ve sendikanın herhangi bir şey için iyi planları olabileceğini. Sadece kendilerini önemsediklerini düşünüyordum." Başını sallıyor. "Herhâlde sendikalıların da çocukları var tabii."

...ve bu sendikalıların yerel kurulun başı seçilirken oy hakları var.

"Görüşürüz." (Bitir.)

"Şu tekne senin mi?" (Ters çevrilmiş tekneye işaret et.)

"Öyle. Adını Güneş koydum. Daha dün katranını yeniledim. Katranının kuruması biraz vakit alacak, tabii güneşli günler devam ederse."

"Güneşli mi?" (Elini yağmura uzat.)

"Evet." Damlanın suyun üzerinde bıraktığı izlere bakıyor. "Güneşli. Bununla ilgili bir derdiniz mi var?"

"Hayır, han'fendi. Güneşli havayla hiçbir derdimiz yok."

"Güzel. Hava güneşli olmasa kötü olurdu. Tekne için, ağlar için ve çocuklar için kötü olurdu."

Bir anlık bir sessizlik oluyor. Teknenin sarı gövdesinden akan yağmura bakıyor.

"Öhöm... Başka bir şey soracaktım."

"Buyurun." Sana bakıyor, başı biraz yana eğik.

"Tekne ne zaman hazır olur?"

"Daha değil", diye yanıt veriyor, başıyla onaylıyor ve ekliyor: "Deniz dindiğinde ve rüzgâr durduğunda hazır olacak."

Dalgalar kumlara vuruyor. Buradan uzakta, cam gibi bir denizin üzerinde bir tekne yol alıyor. Tek bir yolcusu var. Uzağında hızlı ve küçük bir gemi var. Yelkenleri beyaz.