Konuşma · AĞ USTASI LILIENNE

Benim tahminimce en az iki gün sonra.

Bir anlık bir sessizlik oluyor. Teknenin sarı gövdesinde eriyen sulu kara bakıyor.

Bir anlık bir sessizlik oluyor. Teknenin sarı gövdesinde eriyen sulu yağmurumsu şeye bakıyor.

"Hayır, han'fendi. Derdim yok."

"Ama... hava güneşli değil."

"Tabii ki güneşli. Güneşli olmasa tekne için kötü olurdu. Ağlar için ve çocuklar için de kötü olurdu."

Hiçbir şey söyleme.

Üzerinden kar sularının damladığı tekneye bakarak gururla başını sallıyor.

"Güneşli mi?" (Elinle bir kar tanesi yakala.)

"Evet." Suyun üzerinde eriyen kar tanelerine bakıyor. "Güneşli. Bununla ilgili bir derdiniz mi var?"

"Bu arada, denizdeki o otomobil benim." (Batık araca işaret et.)

"Hıı..." Gösterdiğin yöne bakıyor. "Öğrendiğim iyi oldu sanırım. Neden denizde peki?"

"Sarhoştum, belli ki denize sürmüşüm."

Sana bakıp omuzlarını silkiyor. "Bence bir cenaze düzenlemeliyiz."

"Hayır, bu gereksiz duygusal bir yaklaşım. Cansız nesnelerin ruhu yoktur."

"Bunu bilemeyiz, memur bey. Bazı şeylerin ruhu olabilir." Gülüşünde oyunbaz bir hava var. "Yine de anlıyorum. Sizin gibi akılcı birinin bir sürü başka derdi vardır. Size yardımcı olabileceğim bir konu var mı?"

"Eski otomobilimin cesedini onurlandıralım mı diyorsun?"

"Evet. Sizce de hak etmiyor mu? Görev başında şerefiyle can vermiş."

"Otomobillere cenaze düzenlendiğini sanmıyorum."

"Neden ki? Eşyalarımız, yaşam dünyamızın bir parçasıdır. İnsanlar yapımlarında ter döker ve insanların geçmişini paylaşırlar. En azından belirli bir ölçüde onları da insanları önemsediğimiz kadar önemsemeliyiz."

Yaşam dünyası mı? Belli ki birileri son yüzyılın Gottwald'lı filozoflarını okumuş. Sakın bozma.

"Ben bağlanmam. Hele eşyalara hiç bağlanmam."

Omzunu silkiyor. "Madem öyle diyorsunuz."

Kalpsiz akılcılığın, kadının hoşuna gitmedi.

"Tamam, ben varım. Yine de cenaze düzenlemek için bir ton zaman ve emek harcamamız gerek, değil mi?"

"Evet, öyle," diyor, kıkırdıyor. "Haziranın başına kadar sudan bile çıkaramayacaksınız, çıkardıktan sonra da nereye gömeceksiniz? Kimi davet edeceksiniz? Törende hangi şarkıyı çalacaksınız?"

"Birkaç cenaze görmüş biri olarak söyleyeyim; en kolayı orada bırakıp işi doğanın halletmesini beklemek."

"Zaten şu an daha fazlasına da zamanımız yok." Teğmen, yüzünde anlayışlı bir ifadeyle sana bakıyor. "Haziran ayında yine gelelim, bakalım o zaman ne düşüneceksiniz. Bir yere gittiği yok ya."

"Önemsiz yan işlere daha fazla vakit ayıramıyor olmamız çok üzücü. Yapabilsek çok sevinirdim."

Teğmen, neredeyse hüzünlü bir ifadeyle sana bakıyor. "Evet. Çok üzücü. Ancak şimdilik yapabildiğimiz işlere dönelim, örneğin cinayet soruşturmasına."

Coupris cenazesi fikri, teğmenin hoşuna gitti.

"Anlıyorum, gerçekten." Saçını geriye atıyor. "Ben de her ağ atmaya çıktığımda o an yapıyor olabileceğim önemsiz yan işleri düşünüyorum."

"Ancak hayal kurmak, zengin insanların işidir. Denizdeyken dikkatinizin dağılmasına izin veremezsiniz, hayal kuramazsınız. Neyse..." Başını sallıyor. "Ne konuşuyorduk?"

"Yapabileceğimiz işlere odaklanalım, tamam mı?"

"Tabii ki." Başıyla onaylıyor. "Ne gibi işlere mesela?"

"Önemsiz yan işlere daha fazla vakit ayıramıyor olmamız çok üzücü. Lanetli Ticaret Bölgesi'ni yeniden canlandırmak veya..."

"Doğanın" bir otomobili tamamıyla kendine dâhil etmesi yıllar sürer. Birkaç ay sonra geri gelip cenaze düzenlemeyi tekrar düşünebilirsin.

"Ne tuhaf bir fikir... Belki öyle yapmalıyım."

"Neden tuhaf? Eşyalarımız, yaşam dünyamızın bir parçasıdır. İnsanlar yapımlarında ter döker ve insanların geçmişini paylaşırlar. En azından belirli bir ölçüde onları da insanları önemsediğimiz kadar önemsemeliyiz."

"Cenaze istemiyorum. Ölümden nefret ederim."

"Cenaze düzenlemeniz ölüme bayıldığınız anlamına gelmez. Çocukça davranmayın. Siz bir polis memurusunuz..."

"Eşyalarımız, yaşam dünyamızın bir parçasıdır. İnsanlar yapımlarında ter döker ve insanların geçmişini paylaşırlar. Onları da insanları önemsediğimiz kadar önemsemeliyiz. En azından belirli bir ölçüde," diye ekliyor.

"Aslında şu an bir cinayet soruşturması yürütüyorum."

"Polis meseleleri. Anlıyorum." Başıyla onaylıyor. "Yardımcı olabileceğim bir konu var mı?"

"Kazara oldu. Özür dilerim."

"Bilmiyorum."

Teğmen sessizce "Ben biliyor olabilirim," diye mırıldanıyor.

"Bu durumun sebebini tespit etmek için bizzat resmî bir soruşturma başlattım."

"Ne güzel." Kadın, enkaza tekrar bakıyor. "O zamana kadar bir cenaze düzenlemeyi düşünseniz iyi olabilir."

Beyim, bu kazayı sizin yapmadığınıza inanmıyor.

"Bu bir işaret. Gerçekleşecek katliamın, Büyük Ayrılma'nın bir habercisi."

"Ne işaretmiş ama. Göze de batıyor." Somurtuyor. "Bence bir cenaze düzenlemeliyiz."

"Enstalasyon." (Dudaklarını ıslat.) "Kavramsal bir çalışma."

"Enstalasyon demek." Kaşlarını kaldırıyor. "Biz fakirler aptalızdır, 'enstalasyon'dan anlamayız. Benim gördüğüm tek şey bir hurda yığını. Hatta sanırım bir cenaze düzenlemeliyiz."

"Havaya girememiştim."

"Havaya girememiştiniz," diye düşünceli bir ifadeyle tekrarlıyor. "Bence bir cenaze düzenlemeliyiz."

Başka bir ayyaşla çıkmaya ihtiyacı var. Acilen.

Sence kocası denizde öldükten sonra buna gerçekten ihtiyacı var mı?

E ne yapacağım o hâlde?!

Sana, biriyle çıkarken ayık olmanın mümkün olduğunu söylesem, ne dersin?