Konuşma · AĞ USTASI LILIENNE

"Dikkatli olun. Deniz ölü gibi sakin ama yine de suyun altında kalıntılar var. Boyayı çizebilirsiniz veya... daha kötüsü de olabilir."

"Kılıç güzelmiş." (Belindeki süvari kılıcına işaret et.) "Bir hikâyesi var mı?"

"Ne yazık ki fabrika bunu hikâyeyle değil de üç yıllık garantiyle sattı." Kendi esprisine gülümsüyor. "Çoğunlukla insanları korkutmak için taşıyorum."

"O iş için normalde tabanca kullanılmıyor mu?"

"Bence tabancalar pahalı ve... kırılgan." Omuzlarını silkiyor. "Ayrıca çocuklarım var. Yanlarında tabanca bulunduramam, keskin bir kılıç da bazen insanları uzak tutmaya yetiyor."

Bazen de yetmiyor.

"Neden insanları korkutmaya ihtiyaç duyuyorsun?"

"İnsanların zaman zaman onlara saygı dersi verilmesine ihtiyaçları oluyor. Yapacak bir şey yok. Zamanında çok erkeğin gözüne takılırdım ve inanın bana," yüzünde bir tebessümle ekliyor, "erkeklere bazen biraz edep öğretmek gerekiyor."

"Peki tüm bu erkekler şimdi nerede?" (Devam et.)

"Bazıları dersini aldı ve yaralarını sarmaya gitti. Bazıları daha kalın kafalıydı..." Aşağı bakıyor. "O kalın kafalılardan biriyle de evlendim."

"Bir saniye, neden? Eğer kalın kafalıydıysa..."

"Sanırım kanının akışından hoşlandım." Yüz ifadesi değişmiyor. Şaka yapıp yapmadığını anlamak zor.

Eğer şakaysa neden bu kadar hüzünlü?

"Eşin şimdi nerede?"

"Gitti."

Limandaki dalgakıran, dondurucu dalgaların darbelerine dayanıyor. Birçok şey, dalgakırana çarpıp Revachol'un sahillerine vuruyor. Bazıları cansız, bazıları canını yitirmiş... Ürperiyorsun.

"Gitti mi? Korkak herif! Ben asla kimseyi terk etmem."

"Iıı..." Bir kaşını havaya kaldırıyor. "Ne güzel. Ancak onu dalgalara kaybettik. Üzerinden uzun zaman geçti."

"Hıı..." Başka bir şey söyleme. Devam etmesini bekle.

"Denize saygısı yoktu. Zilzurna sarhoşken açıldı ve doğal olarak bir gün teknesini boş yüzerken bulduk. Şişmiş cesedi iki hafta sonra kıyıya vurdu."

"Şimdi bana ne kadar üzüldüğünüzü söylemeden önce şunu bilin, bu olay dört yıl önceydi ve ben üstesinden geldim. Kaslı bir ayyaş için tutabileceğim yasın da bir sınırı var."

Kaslarını gerçekten seviyormuş ama. "Kaslı" deyişinden belli.

"Evet, ölümün hiç önemi yok. Sıçarım ölüme."

"Ben öyle diyemem ama bizim gibi çalışan halkın hüzünden yataklara düşme gibi bir lüksü yok." Kollarını kavuşturuyor. "Onu gömdüm, yeterli bir süre yas tuttum ve hayatıma devam ettim."

"Çocuklar ve benim için hayat o kadar da değişmedi..." İki küçük çocuğun taşa benzer şeylerle oynadığı köye doğru bakıyor.

Bu konu onun için ne hassas ne de ilginç.

Başka bir ayyaşla, daha iyi bir ayyaşla çıkmaya hazır gibi görünüyor. Teklif et. Biraz heyecan ikinize de iyi gelir.

Hadi! Dul kadına asıl! Yapılacak en doğru şey bu.

"Zaman gerçekten de hüznün en iyi ilacı, değil mi?"

"Bizim gibi çalışan halkın hüzünden yataklara düşme gibi bir lüksü yok." Kollarını kavuşturuyor. "Onu gömdüm, yeterli bir süre yas tuttum ve hayatıma devam ettim."

"Sağlıklı olan, insanın durumu kabullenip hayatına devam etmesi. Yaşamaya devam etmek gerek."

"Kendini de onun arkasından dalgalara atmalıydın." (Başını bilgece salla.)

"Öyle mi? Çocukları da atmalıydım, değil mi?" Yanıt vermeni beklemiyor. "Mavi yakalıların öyle bir lüksü yok. O söylediğiniz zenginler için. Biz hayatımıza devam ederiz."

"Ben kocamı gömdüm ve bir ay yas tuttum, yaşadıklarım bundan ibaret. Çocuklar ve benim için hayat o kadar da değişmedi. En azından kötüye gitmedi."

"Öldü mü? Ölümü... cinayet miydi?"

Teğmen yine başını iki yana sallıyor.

"Evet, kendi kendinin katili. Bilmeden." Somurtarak devam ediyor. "Denize saygı duymazdı. Zilzurna sarhoşken açıldı ve doğal olarak bir gün geri dönmedi."

"Üzücü... Ne oldu?"

"Kim bilir, belki düşmüştür." Omuzlarını silkiyor. "Denize saygısı yoktu. Zilzurna sarhoşken açılırdı, doğal olarak bir gün teknesini boş yüzerken bulduk. Şişmiş cesedi iki hafta sonra kıyıya vurdu."

"Nereye gitti?"

"Dalgalara." Gözlerinin içine bakıyor. "Deniz aldı onu. Uzun zaman önceydi."

"Kayıp mı oldu? Kulağa bir kayıp vakası gibi geliyor."

"Kesinlikle öyle gelmiyor," teğmen sessizce araya giriyor. "Adamı aramayacağız."

"Yo, hayır. Arayacak bir şey yok. Öldü. Dalgalara kaybettik."

"Madem bu kadar işe yarıyor, neden daha çok kadın silahlanmıyor?"

"Silahlanmadığımızı nereden biliyorsunuz?" Gülümsüyor. "Heh. Gerçek şu ki bu hayatta neredeyse herkes bunu yapamayacak kadar korkmuş, yorgun, aptal ve hissiz."

"Erkekler de öyle ama bize rol kesip değillermiş gibi yapıyorlar. İşler yolundaymış ve bu bok çukurunda yaşamak onları rahatsız etmiyormuş gibi davranıyorlar. Bunu kimse inandırıcı bulmuyor."

Bu durum gerçek erkekler için geçerli değil. Senin için geçerli değil. Ona göster. Ona Mucize'yi göster.

Koçun kastettiği, İfade.

"Doğru. Konuştuğum çoğu kişi korku içinde."

"Evet. Kimse ne kadar korktuğundan bahsetmek istemiyor ama asıl tehlikeli olanlar, korkanlardır. Çoğu da tehlikeli."

Ancak bu kadın korkmuyor. Bu, onun tehlikesiz olduğu anlamına mı geliyor?

"İşte!" (Yüzündeki İfade'ye işaret et.)

Gözleri senin gözlerine doğruluyor ve bir anda kahkaha atmaya başlıyor. Görgüsüz bir kahkaha bu, sanki uzun süredir böyle içten gülmemiş gibi.

Fena değil.

"Beğendin mi?"

"Tabii." Yüzü normale dönüyor. "O değişmeyen gülümsemeyle bu dünyadaki tüm korkularla yüzleşebilirmişsiniz gibi görünüyor. Tıpkı bir kalkan gibi."

Hâlâ gözlerinde duran kahkahanın izleri hızla kayboluyor.

"Gülecek başka birini bul, ben soytarı değilim!"

"Özür dilerim," diye yanıt veriyor, başıyla onaylıyor. "O değişmeyen gülümsemeyle bu dünyadaki tüm korkularla yüzleşebilirmişsiniz gibi görünüyordu. Kalkana benziyordu."