Konuşma · AĞ USTASI LILIENNE

"Öyle mi? Nadia Harnankur'u veya Ignus Nilsen'ı aramadığınızdan emin misiniz? Belki de dalgaların altındaki kayıp şehir Eis'ı arıyorsunuzdur."

"Aradığım ne de çok şey var, değil mi?"

"Çok," diyor, gülümsüyor.

"Galiba öyle. Bana çok gelmiyor. Daha da fazlasını yapabilirim. Belki hayatında eksik biri vardır?"

"Ha," kıkırdıyor. "Hayatımda eksik çok şey var ama bunlar sizin gibi hevesli bir teriyere bile fazla gelir. Yine de çok dikkatli görünüyorsunuz. Onun yerine siz bana söyleyin, size yardımcı olabileceğim başka bir konu var mı?"

"Ben, engellenemez güçlere çalışıyorum. Kimse başına geleceklerden kaçamaz."

"Vay be." Parmaklarını saçından geçiriyor. "Bu bitmeyen arayışlarınızla karanlık bir teriyere benziyorsunuz. Belki size yardımcı olabileceğim başka bir konu vardır?"

"Ben yalnızca işimi yapıyorum. Konuyu değiştirelim."

Düşük sesle ıslık çalıyor, ayağının dibindeki ağı kurcalıyor. Rüzgâr saçlarını karıştırıyor.

"Evet, polislik böyle bir iş işte."

"Sanırım bu sizi teriyer gibi bir şey yapıyor." Ağını kurcalıyor. "Her türlü size yardımcı olamıyorum."

"Tamam, o hâlde size nasıl yardımcı olabilirim, memur bey?"

"Mavi yakalı bir koca."

"Anladım ama ben artık aramıyorum. Beyaz yakalı olanlar da ilgimi çekmiyor." İç çekiyor. "Toprak sahibi bir soylu olsa belki olurdu ama sanırım artık onlardan da kalmadı."

"Kocayı kendime aramıyorum, eşi için arıyorum."

"Keşke yardımcı olabilsem ama aradığınız 'mavi yakalı kocayı' görmedim. Belki başka birini bulmanıza yardımcı olabilirim."

Sana yardım edemediği için gerçekten üzülmüş gibi görünüyor.

"Başka bir şey sormak istiyorum."

"Fikrimi değiştirdim. Belgeleri imzalamanı istiyorum." (Zarfı uzat.)

Belgeleri çıkarıyor. "Evrart ve köy hakkındaki planı. Sanırım kulağa güzel geliyor..."

"Yani imzalayacak mısın?"

Sessizce düşünüyor, denize bakıyor ve sonunda konuşuyor: "Tabii, neden olmasın?"

"Peki." Kalem klik sesiyle açılıyor. "Buyurun."

"Bir saniye. Neden imzaladın?"

"İmzalamamalı mıydım?"

"Belgelere baktım ve evet, bence imzalamamalıydın."

"Tamam. Ben de baktım ve imzalamam gerektiğini düşündüm çünkü bir gençlik merkezinden bahsediyor ve benim de çocuklarım var. Tabii ben fakir ve aptal biriyim, o yüzden ne bilirim?"

"İnşaat gürültüsüyle yaşamak zor olacak."

"Öyle ama geçici olacak ve iyi bir amaca hizmet edecek. Çocuklara vakit geçirecekleri başka bir yol sunmam gerekiyor..."

"Nasıl yani?"

"Şu anda tatlı ve küçük olsalar da çok hızlı büyüyorlar. Çok hızlı. Ben ilk kez 11 yaşımdayken içtim. Can sıkıntısından..."

"Neyse... Isobel'e de imzalatmanız gerekecek. Tarafları gördüm, eğer kötü bir fikirse o imzalamayacaktır. Onu ikna etmeniz çok daha zor olacak."

Mantıklı. İş bölümü yapıyor. Şüpheyi şüpheciye bırakıyor.

Görünüşe bakılırsa buraların lideri şu Isobel olmalı.

Gülümseyerek "Zaten Isobel'in de imzasını almanız gerekecek," diyor. "Eğer kötü bir fikirse imzalamayacaktır."

"Yani Evrart bu... O yüzden muhtemelen hata ettin."

"Muhtemelen." Gülümsüyor. "Yine de gençlik merkezi yapacak ve benim de çocuklarım var. Çocuklara vakit geçirecekleri başka bir yol sunmam gerekiyor. Şimdi tatlı ve küçük olsalar da çok hızlı büyüyorlar. Çok hızlı. Ben ilk kez 11 yaşımdayken içtim. Can sıkıntısından..."

"Neyse... Isobel'in de imzasını almanız gerekecek. Eğer kötü bir fikirse imzalamayacaktır. Göreceksiniz, onu ikna etmeniz benden daha zor olacak."

"Yo, hayır, bir gençlik merkezi yapacak. Neden imzalamayasın ki?"

"O yüzden size sordum." Başını yana eğiyor. "Gençlik merkezi yapacak ve benim de çocuklarım var. Çocuklara vakit geçirecekleri başka bir yol sunmam gerekiyor. Şimdi tatlı ve küçük olsalar da çok hızlı büyüyorlar. Çok hızlı. Ben ilk kez 11 yaşımdayken içtim. Can sıkıntısından..."

"Teşekkür ederim." (Geri al.)

"Rica ederim," diyor, başını sallıyor.

"Peki." Kalem klik sesiyle açılıyor. "Buyurun."

"Buyur, benim kalemimi kullan." (Kalemini ver.)

"Kalemi falan da varmış..." Yüzünde tereddütlü bir ifadeyle kalemi alıyor, klik sesiyle açıyor ve ucunu kâğıda değdiriyor.

"Buyurun."

"Buyurun."

"Ne işle meşgulsün?"

"Söylediğim gibi, çoğunlukla balıkçılık yapıyorum. Denize açılıyorum, çocuklara bakıyorum. Ağ atıyorum... Şu an küçük bir tekneyi katranlıyorum."

"Bu geçinmek için yetiyor mu?"

"Bazen sahilde gezinip deniz neler getirmiş bakıyorum. Deniz sürprizlerle doludur."

Profesyonelliğini bozma. Kadına asılıyormuşsun gibi olmasın.

Buna sohbet etmek deniyor. Gerilmene gerek yok.

"Sahilde yürümek demek. Kulağa... çok romantik geliyor."

"Evet, oldukça." Gülüyor. "Cam ve ahşap parçaları buluyorum. Bazen ceset de buluyoruz; insan, hayvan, balık, başka deniz yaratıkları. Bir defasında bir mayın kıyıya vurdu..."

"Başka..." Sahile bakıyor. "Şişeler. Uyuşturucu da. Genellikle kayıp mallar. Çoğunlukla yalnızca ahşap ve cam buluyorum. Son derece romantik."

Tamamdır! Büyük bir karar verme zamanı. Yalnızca BİR şey sorabilirsin. Hepsini sorarsan tuhaf olur. Ne soracağını iyi düşün.

Mayın! Mayın! Sana mayın gerek.

"O insan cesetleri hakkında bilgi almam gerek."

"O zaman yanlış kişiye soruyorsunuz, memur bey." Başını sallıyor. "Yüzen cesetlerle hiç ilgilenmiyorum. Hayatım boyunca yeterince gördüm. Pek de çekici değiller."