Konuşma · PAZAR GÜNÜ DOSTU

"Kipt'ler işte. Bilirsin ya."

"Memur bey, lütfen! En‑Merkezciler daha hoşgörülü ve çoğulcu bir toplum yaratmak konusunda kararlıdır. Bizim toplumumuzda ırkçı küfürlere yer yoktur."

Ama çok uluslu şirketlerin yürüttüğü vekâlet savaşlarına bolca yer var gibi görünüyor.

"Hiç, kusura bakma."

"Tamam, neyse. Söylediğim gibi, sömürgecilik birçok yerde aşmamız ama asla unutmamamız gereken karanlık bir miras bıraktı."

(Sen de başını salla.) "Tarih son derece karmaşık ve bunlar hiç basit konular değiller."

"...işte bu yüzden En‑Merkezciler'in yaptığı işler bu kadar önemli. Bir asır daha kan akmasına karşı büyük direnişimiz."

"Kim geçmiş dedi ki? Hâlâ sürüyor!"

"Adı Ellis Kortenaer."

"Ellis Kortenaer mı? İlginç bir isim."

"İsmi önemli değil. Önemli olan paralı asker olduğu."

"Hah, bir condottiere," diyor adam, sanki bir kurgu kitaptaki bir karakteri anlatırmış gibi. "Evet, bugünlerde hâlâ var olduklarına inanmak güç."

"Oranje hükûmeti onu orduya almadan önce zavallı bir çocukmuş."

Adam başıyla onaylıyor. "En düşkün vatandaşlarına bakmak tüm refah devletlerinin sorumluluğudur."

"Evet, ona yardım edildiği için müteşekkir olmalıydı."

"Hepimizin oynayacak bir rolü var."

"Onu psikopat bir ölüm makinesine çevirmişler!"

"Ona başarılı bir kariyer vermişler." Adam, muhteşem bir noktaya değinmiş gibi parmağını kaldırıyor.

EVET. Öldürmek onun işiydi ve işleri iyi gidiyordu.

Bu işi defalarca yapmaya zorlanmadan önce de seviyor muydu acaba?

"Soruşturmanızda başka ne buldunuz?"

"Paralı askerdi."

"Ordudan çıkarıldıktan sonra bir paralı asker grubuna katılmış."

"Ne kadar da talihsiz. Evet, bazı Occident ülkelerinin, hatta EPIS'in son derece gelişmiş üyelerinin bile tarihinde böyle uygulamalar olması üzücü..."

"Yine de endişelenmeyin, Oranje hükûmeti, profesyonel bir orduya geçişin planlandığı bir zaman çizelgesi ortaya koymak konusunda kararlı. Yakında o zavallı adam gibi paralı askerlere ihtiyaç kalmayacak."

"Ne tür bir zaman çizelgesinden bahsediyoruz?"

"Tam bir tarih vermek zor. Sanırım çizelgenin tasarısının tamamlanacağı zaman 60 veya 61 yıllarına denk geliyor."

"Galiba hiç yoktan iyidir."

Adam başıyla onaylıyor. "Görüyor musunuz? En‑Merkezciler'in mümkün kıldığı ilerleme işte bu."

"Ne? O tarihe 10 sene var!"

"Eh, bu da böylece çözüldü o hâlde."

"Adı Lely."

"Lely mi? İlginç bir isim."

"Lely, gerçek adı değilmiş. Mahlasmış."

"Ha, asker miydi?"

"Paralı asker."

"Teşekkürler, öğrenmek istediklerimi öğrendim." (Bitir.)

"Rica ederim. Aradığınız 'dönüm noktası' olmadığım için özür dilerim. Soruşturmanızda iyi şanslar."

"Rica ederim. Yardımcı olabildiğime sevindim."

"Bir saniye, memur bey."

"Sormak istediğiniz tüm soruları sordunuz mu? Üzgünüm ama siz buradan gittikten sonra tekrar konuşma şansımız olmayacak."

"Hiçbir yere gitmiyorum. Sadece bu daireyi biraz gezmek istedim." (Bitir.)

"Olur, tabii. Çok güzel bir yer." Saatine bir bakış atıyor. "Başka sorunuz olursa haber verin."

"Haber verdiğin için teşekkür ederim ama burada işim bitti." (Bitir.)

"Şimdiden bitirdiniz mi?" Saatine bir bakış atıyor. "İyi. Yardımcı olabildiğime sevindim."

"Dur, neden tekrar konuşamayacağız?"

"Benim konumumdaki bir görevlinin yerel milislerle işlenen cinayetleri konuşması, diplomatik açıdan uygunsuz görülebilir." Bir saniyeliğine duruyor. "Siz gittikten sonra benim de gitmem gerekiyor."

Endişesinin gerçek kaynağı bu değil. Onun konumundaki adamlar, imkânları az genç adamların dairelerinde gece yarısı vakit geçirirken görülmemeli.

"Linci gerçekten gördün mü?"

"Ne yazık ki gördüm, memur bey." Başıyla saygılı bir şekilde onaylıyor.

Asılmayı görmedi, Hardie'lerin tezgâhladığı bir gösteriyi gördü. Bırak konuşsun. Farkında olduğundan fazlasını biliyor olabilir.

(Teğmene dön.) "Bu tam da beklediğimiz dönüm noktası!"

"Acele etmeyin, dedektif. Henüz bir yargıya varmaya gerek yok." Pencerenin yanında kolları açık bir şekilde gülümseyen gözlüklü adama bakıyor.

"Sen yaptığın için mi, Bay Villedrouin?"

"Ben yaptığım için mi?" Adam alaycı bir şekilde gülüyor.

Belli ki bu adam cinayetle itham edilmeyi bırak, birinin onunla böyle konuşmasına bile alışık değil.

"Benimle kafa bulma, delgeç herif. Sen yaptın, değil mi?"

"Ne demek bu?" İlk önce sana, sonra teğmene bakıyor. "Ortağınız beni tutuklamaya mı çalışıyor?"

"Tutuklamaya mı" sözlerini söylerken ses tonunda alaycılık var.

"Söyledikleri bir anlam ifade etmiyor. Lütfen ortağımın kusuruna bakmayın. Bu soruşturma... onun sinirlerini çok bozdu."