Konuşma · PAZAR GÜNÜ DOSTU

Yakasından düş, hemen! Bu adamın diplomatik dokunulmazlığı var. Onu işlemediği bir suçla itham etmenin hiçbir anlamı yok.

"Beni asıl geren şey katiller. Adamı niye öldürdün arkadaş ya?"

"Daha fazla katlanamayacağım." Sol gözü son bir uyarı niteliğinde seğiriyor. "Adın ne senin? Seni attıracağım!"

"Henüz isim bulamadım."

"Yakında iş de bulamıyor olacaksın! Hemen çık dışarı!" Kapıyı işaret ediyor.

"Yok artık, dedektif. Bir daha böyle bir olay çıkarırsanız sizi akıl hastanesine atarlar."

"Siz başımızı daha fazla belaya sokmadan gidelim."

Kızıl saçlı memur, "Ace Ulsterberg denen adamı hatırlıyor musun?" diye soruyor. Kel arkadaşı açık bir dosya dolabının çekmecesine eğilirken memur, kapı eşiğinde yaslanıyor...

Kel adam "O diplomatı tutuklamaya çalıştığı için atılan adamı mı diyorsun?" diye soruyor. "Evet, teknik olarak iş üzerindeyken kafayı bulduğu için atıldı. Yine de kafası iyiyken Gottwald elçisini tutuklamaya çalışmasının da muhtemelen etkisi olmuştur..."

Kel adam gözlerini kısarak bir dosyaya baktıktan sonra dosyayı dolaba geri koyuyor. Sert ve keskin bir sesle yeni bir çekmece açılıyor. Kapıdaki kızıl saçlı adama dönüyor. "Nereden aklına geldi?"

"Bilmem. Bir anda aklıma geliverdi." Bir kadın memur dosya odasına girip "Öhöm. Affedersin, Chester," diyor. Kel memur "Ace şimdi nerede?" diye soruyor.

Burada kadın memur araya giriyor: "Sanırım bir bürokratın güvenlik ekibinde." Kızıl saçlı memur çok şaşırıyor. "Yok canım! Nasıl öyle bir işi kaptı?"

"Galiba aile bağlantıları. Kayınpederi, Standartlar ve En İyi Uygulamalar Müdürlüğü'nde çalışıyor." Kadın bunu söyledikten sonra kolunun altında gri bir dosyayla odadan çıkıyor.

"Harrier Du Bois, bu ismi unutma."

"Peki, Bay Du Bois. Sen RHM'nin yüz karasısın. Hemen çık dışarı!" Kapıyı işaret ediyor.

"Benim polis kimliğim bile yok, bu da sana girsin!" (Hareket çek.)

Teğmenin beti benzi atıyor. Kendi kendine sessizce "Polis kimliği mi yokmuş?" diyor.

"Sen RHM'nin yüz karasısın. Hemen çık dışarı!" Kapıya işaret ediyor.

"Ben Dedektif Raphaël Ambrosius Costeau, hizmetinizdeyim."

"Bana hizmet ettiğin falan yok! Hemen çık dışarı!" Kapıyı işaret ediyor.

"Adım Harry."

"Peki, Harry. Sen RHM'nin yüz karasısın. Şimdi çekil gözümün önünden!" Kapıyı işaret ediyor.

"Buralarda bana Kovboy derler... Akşamcı Kovboy."

"O nasıl isim? Sen bir yüz karasısın! Hemen çık dışarı!" Kapıyı işaret ediyor.

"Bana Kanun diyebilirsin."

"Sen kanunun yüz karasısın! Hemen çık dışarı!" Kapıyı işaret ediyor.

"Kim haklı. Özür dilerim. Son birkaç gündür kendimde değilim."

"Bunu anlayabiliyorum." Adam kravatını gevşetiyor, kendisi biraz rahatlamış görünüyor. "Adamı asışları sürreal bir tiyatro gibiydi. O zamandan beridir olanlar da öyle..."

"Olay olurken balkonda hava alıyordum. İlk geldiklerinde cesede benzer bir şey taşıdıklarını gördüm, sonra etraftaki pencereler birer birer kapandı..."

"O zaman anladım ki benim bunu görmemem gerekiyor."

Teğmen başıyla onaylıyor. "Önceki ifadelerle tutarlı gidiyor, değil mi? Tebrikler, dedektif."

"Teşekkürler. Sanırım durumu anladık. Dikkatini çeken başka bir şey oldu mu?"

"Sekiz 10 kişi civarı olmaları ve sessiz olmaları dışında karanlıktan dolayı pek bir şey anlamadım," diyor saçını düzelterek. "Bırak şahsen duymayı, duyduğum en sessiz linçti..."

"Gerçi sanırım bunu zaten biliyordunuz. Şaşırdım diyemem. RHM'nin memurları ünlerini hak ediyorlar."

"Kaç kişilerdi?"

"Tam olarak bilmiyorum. 10 kişi yoklardı. Belki sekiz."

Teğmen bu sayıyı duyunca sana keskin bir bakış atıyor.

"Aralarında izbandut gibi biri var mıydı? Mesela 200 kilo?"

"Bahsettiğiniz kişi bir dev olmalı. Hayır, görebildiğim kadarıyla bunlar son derece insanlardı."

"Sonra ne oldu?"

"İçeri girdim."

Evet, içeri gir. Kendini ölümden koru.

"İçeriden herhangi bir şey görebildiniz mi?"

"Memur bey, avlu zifirî karanlıktı. Görebileceğim hiçbir şey yoktu. Yine de seslerini duyabiliyordum. Adamcağızı öldürmekle tehdit ediyorlardı."

"Sonra ne oldu?" (Devam et.)

"En tuhaf kısmı da bu, memur bey. Hiçbir şey olmadı. Birini linç eden bir grup için ilginç şekilde fazla sessizdiler."

"El yapımı zar ustası da mücadele sesleri duymadığını söylemişti."

"Sonunda bağrışmalar durdu ve olay bitti. Silah sesi, kutlama bağırışları falan olmadı."

"Neden RHM'yi aramadın?"

Adam gözlüklerini siliyor. "Tabii, haklısınız. Böyle durumlarda insanın yapması gereken şey budur. Şoka girmiştim..."

"Ne yazık ki ekleyebileceğim başka bir şey yok."

"Bu olaylar olurken saat kaç gibiydi?"

"Sadece geç saatlerde olduğunu söyleyebilirim."

"Saatine bakmadın mı?"

"Saatim..." Saatini ilk kez fark ediyormuş gibi bakıyor. "Evet, şimdi hatırladım. Gece yarısını yaklaşık 30 dakika geçmişti."

"Bakalım doğru mu anladım. Adamın asılışını tam olarak görmedin, değil mi?"

"Hayır. Cesedi sonraki güne kadar görmedim."

"Görünüşe bakılırsa bu, umduğunuz 'dönüm noktası' değil..."

Teğmen, not defterini kapatırken "Sanırım ihtiyacımız olan her şeyi öğrendik" diyor. "Bizimle konuştuğunuz için teşekkür ederiz, Bay Villedrouin."

"Rica ederim. RHM için elimden ne gelirse yaparım."