Konuşma · PAZAR GÜNÜ DOSTU

"Evet, zamanımız yine boşa gitti."

"Daha fazla yardımcı olamadığım için üzgünüm."

"Sorularımın tamamını sordum. Zaman ayırdığın için teşekkür ederim."

"En azından bana bu olayın ne zaman gerçekleştiğini söyleyebilir misin?"

"Evet, gerçekten de tuhaf."

Bu bilgi zar ustasının söyledikleriyle de uyuşuyor.

"Ne demek 'hiçbir şey olmadı'? Herifi linç ettiler!"

"Erkek miydiler, aralarında kadın var mıydı?"

"Sanırım hepsi erkekti ama tekrar söyleyeyim, pek iyi göremiyordum."

"Hmm. Biz kadın şoförün onların arasında olduğundan emindik..." Teğmen notlarına bakıyor.

"En azından birinin kadın olmadığından emin misin?"

"Olabilir, memur bey ama kesin bir cevap veremiyorum. Unutmayın ki hava çok karanlıktı."

Bu bilgi senin bildiklerinle uyuşmuyor. Kadın şoförü unutma!

"Etnik kökenleri neydi?"

"Komik... Ah." Göz kırpıyor. "Memur bey, böyle laflar bir RHM memuruna hiç yakışmıyor..."

"Sanırım çoğu beyazdı ama galiba aralarında iki Areopajit gördüm. Birinin de Mesque aksanıyla konuştuğundan eminim."

İki Areopajit, bir de Mesque'li. Eugene, Theo ve Alain olabilir.

"Bir dakika, yani sen aslında linci görmedin mi?"

"Aralarından biri davulcuya benziyor muydu?"

"Davulcu mu? Neden ki... Hayır ama aslında davulcuların nasıl göründüklerini de bilmiyorum."

Teğmen sabırsızca "Sanırım davulcu konusunu kapatabiliriz," diyor. "Benim hatam."

Tanıdık geliyor mu? Olay yerinde incelediğin ayak izleriyle uyuşuyor.

"Sonra ne oldu?" (Devam et.)

"'Onlar' kimdi? Betimleyebilir misin?"

"Yüzlerini pek göremiyordum ama kalabalıktılar. Ayrıca çok gürültü yapıyorlardı ve çok... Martinaise'liydiler..." Durup doğru sözcükleri seçmeye çalışıyor.

"Çalışan sınıfların küfürleri oldukça betimleyici olabiliyor diyelim."

"Görünüşe bakılırsa kurbanın bilinci gerçekten de kapalıymış veya en azından hareketsiz bırakılmış. Tebrikler, dedektif." Seni başıyla selamlıyor.

"Görünüşe bakılırsa kurbanın bilinci kapalıymış veya en azından hareketsiz bırakılmış. İlginç."

"Ne demek bu?"

Yakasından düş, hemen! Bu adamın diplomatik dokunulmazlığı var. Onu işlemediği bir suçla itham etmenin hiçbir anlamı yok.

"Özür dilerim. Baştan başlayalım. Gerginliğime yenik düştüm."

"Oyun bitti demek, alçak herif! Kanun benim!"

"Özür dilerim, yanlış söyledim. Ne gördüğünü sormaya çalışıyordum."

"Memur bey, o gece gördüklerimi anlatmam çok zor. Sürreal bir tiyatro seyrediyormuşum gibiydi."

Sahneyi kuran bir tiyatro öğretmeni gibi ellerini uzatıp açıyor.

Teğmen çoktan not almaya başlamış. "'Tiyatro gibiydi' derken neyi kastediyorsunuz?"

"Yo, hayır." Adam başını sallıyor. "O kadar tuhaftı ki inanmakta güçlük çektim diyorum."

"Eğlenceli miydi yani?"

"Korkunç muydu yani?"

"Sakıncası yoksa baştan başlayalım."

"Sana Martinaise'de bir En‑Merkezciler kaçağı olduğunu söylesem ne derdin?"

"Kaçak mı?"

Diyelim ki, demelisssiniz.

Sessiz kal.

"Bu çok kötü bir durum derdim. Hiç iyi değil."

"Ne tür bir kaçaktan bahsediyoruz?"

"Oldukça ciddi, kurumsal casusluk türünden."

"Gerçekten çok ciddiymiş!"

"Kurumsal casusluk Revachol'da teknik olarak yasal olabilir ama başka yerlerde çok ciddi bir suçtur. İlk La Cherte Antlaşması gibi birçok uluslararası sözleşmenin ihlalini teşkil eder..."

"Bu kaçak hemen UDP'ye teslim edilmeli. Henüz yakalayabildiniz mi?"

"Bir dakika izin verin lütfen." Teğmen seni kenara çekiyor.

"Ne yaptığınızın farkındasınız, değil mi?" diye sana fısıldıyor.

Tabii ki. tehlikeli bir KANUN KAÇAĞINI teslim ediyorsun.

Genç bir kadını en çaresiz anında ateşe atıyorsun.

"Evet, tehlikeli bir kaçağı teslim ediyorum."

Teğmen gözlerinin içine bakıyor, ciddi olup olmadığını kestirmeye çalışıyor.

"Size işinizi nasıl yapmanız gerektiğini söylemeyeceğim. Yine de bunun bir RHM soruşturması olduğunu unutmayın. Şu andan itibaren sözlerinizi çok iyi seçin."

Sana işini nasıl yapman gerektiğini söylemeyecek olsa da iyi bir polis memuru, partnerini ne zaman dinlemesi gerektiğini bilir.

Tekrar adama döndüğünde sana beklentili bir ifadeyle baktığını görüyorsun.

"Kaçağı hâlâ arıyorum. Başka bir bilgi edinirsem haber veririm."